Over vier weken heb ik vanmiddag kennis gemaakt met mijn nieuwe collega's, weet ik welke lessen ik wanneer ga geven en hopelijk heb ik een eigen lokaal gekregen en ingericht... En dan is er morgen de ontmoeting met leerlingen die hun boeken en lesrooster op komen halen.
Een paar dagen later, op maandag 18 augustus om precies te zijn, begint mijn nieuwe leven als leerkracht op een zwarte school in Slotervaart. Ik heb inmiddels "Onzichtbare ouders" van Margalith Kleijwegt en "Juf met staarten op een zwarte school" van Eefje Pleij gelezen en ben nu bezig met één van de twee boeken van Kees Beekmans, die een jaar of tien les heeft gegeven op een zwarte praktijkschool, ook ergens in Amsterdam West.
Ik weet niet hoe ik me verder nog zou moeten voorbereiden.
Ik ben bezig om mijn huis op te ruimen en ik zuig me helemaal vol met films, bijvoorbeeld:
* Elsa en Fred, over twee bejaarde mensen in Madrid die verliefd op elkaar worden en samen naar Rome afreizen om de mooiste scène uit La Dolce Vita na te spelen in de Trevi fontein. Ik kreeg er bijna zin in om alvast zó oud te zijn.
* 21 grams, van dezelfde regisseur als Babel, met Naomi Watts, Sean Penn en Benicio del Toro over leven, dood en verlossing met een heftig, ietwat melo-dramatisch verhaal dat niet langs chronologische lijn wordt verteld. Heel indrukwekkend: nu wil ik Amores Perros ook nog zien.
* The Kite Runner, naar het boek dat ik vorig jaar met zoveel plezier heb gelezen: de film is zeker net zo goed. Mooiste scène vond ik het wassen van voeten voor het gebed in de moskee. Nooit eerder kon ik zo duidelijk navoelen wat zo'n ritueel eigenlijk betekent.
* Good Night, and Good Luck, over de tijd van senator McCarthy en zijn jacht op communisten en hoe een televisiejournalist daar weerstand tegen probeerde te bieden. Zo lang is het nog niet geleden dat de Verenigde Staten geregeerd werd door paranoia: mensen werden gestimuleerd om elkaar te verraden, net als in het Oostblok. De regie is van George Clooney, die ervoor koos om de film geheel in zwart-wit te draaien.
* Michael Clayton, met in de hoofdrol George Clooney... dus hij is veel in beeld. Need I say more?
* No Country for Old Men van de gebroeders Coen: spannend en bloederig met een ietwat sullige, schietgrage held. Hij viel me een beetje tegen vergeleken met bijvoorbeeld Fargo, the Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou? of Intolerable Cruelty, maar ach...
* Alles is Liefde, eindelijk gezien: leuke film, zit goed in elkaar, met fijne grappen en prettige acteurs.
* Charlie Wilson's War, over hoe de VS in Afghanistan betrokken raakten en de Taliban (zie The Kite Runner) in het zadel hielpen om de Russen aldaar te verdrijven. Uiteindelijk kwam daardoor het communisme ten val en werd de wereld verlost van de Koude Oorlog. Verhelderend om het weer eens allemaal voorbij te zien komen.
* Auf der Anderen Seite, een interessante film van een Turkse regisseur. Het verhaal speelt voornamelijk in Hamburg en Istanbul en gaat over migratie, roots en identiteit. Hanna Schygulla was verrrassend: nu niet als vamp, maar als matrone van middelbare leeftijd.
* Love Liza, met in de hoofdrol Philip Seymour Hoffman als een nerd wiens vrouw zelfmoord pleegt. Daarover is hij zó ontroostbaar, dat hij totaal de kluts kwijtraakt en zichzelf verdooft met de dampen van benzine voor modelvliegtuigjes. Het levert een aantal hilarische situaties op, maar het totaal is toch voornamelijk schrijnend.
Vandaag heb ik achter elkaar alle afleveringen gezien van Angels in America van Mike Nichols. Het plan was om er hooguit twee te bekijken, maar ik werd volledig gegrepen door het verhaal, dat halverwege de jaren '80 speelt in homo-kringen in New York. Liefde, dood (aids!) en vergeving zijn de thema's waar alles om draait. En tegelijkertijd is het een lesje geschiedenis. Waanzinnige koortsdromen met een enorme engel die door het plafond afdaalt worden verbeeld op weergaloze wijze. Om maar eens wat te noemen...
Al die beelden, al die verhalen, al die schoonheid: het is ook een manier om me voor te bereiden. Denk ik nu.
Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Film. Alle posts tonen
donderdag, juli 17, 2008
maandag, december 24, 2007
Grijs
De wereld is erg grijs als ik naar buiten kijk. Zo grijs, dat je er somber van zou kunnen worden. Zaterdagmiddag was alles nog heel anders: sprookjesachtige taferelen, gewoon bij mij voor de deur.
Nu moeten we er zelf weer wat van maken. Gisteren met Zoon twee films gezien. Jesus Camp is een documentaire over een Amerikaanse evangeliste die zich speciaal op kinderen richt en daarvoor ook zomerkampen organiseert. Daar worden kinderen -in het bijzijn van hun ouders!- bang gemaakt voor de hel en de duivel. Er worden musicalachtige sketches opgevoerd, waarbij kinderen leuzen roepend en gekleed in camobroeken opmarcheren in de oorlog tegen het kwaad. Ze kunnen in massabijeenkomsten naar voren komen om hun zonden te benoemen en ze van zich af laten wassen door die afschuwelijke vrouw, die lelijk is, cup HH heeft en nooit, maar dan ook nooit lacht. Brainwashing. Geestelijke mishandeling. Vooral één meisje vond ik bijzonder deerniswekkend: Rachel -ongeveer 10 jaar- sprak als een vrouw van 40 en keek daarbij zo zorgelijk en uitgeblust de wereld in, dat ik de wens in me op voelde borrelen om haar te "redden". Waar andere kinderen zich vreugdevol aan alle onzin overgaven, meende ik aan Rachel's ogen te kunnen zien, dat zij allang wist wat zonde was. Omdat ze het ondergaan had. Verschrikkelijk. In de documentaire werd de link gelegd tussen de politiek van Bush, de evangelische beweging en de benoeming van steeds meer aartsconservatieven in het Hooggerechtshof en de regering. Over radicalisering en fundamentalisme gesproken...
Daarna was Das Leben der Anderen aan de beurt, die iedereen natuurlijk allang gezien heeft. En terecht, want hij is prachtig! Ik wil er dan ook niet teveel over zeggen hier, behalve dan wat Zoon na afloop meldde. Hij was vooral ontroerd, zei hij, door Stasi-agent HWW XX/7 die een subversief stel afluistert. Daardoor kent hij zoveel intimiteiten, terwijl zij niet eens van zijn bestaan weten. En dat hij dan tóch zijn hele carrière offert in een poging hen te redden.
Mooi mens, die Zoon.
Nu moeten we er zelf weer wat van maken. Gisteren met Zoon twee films gezien. Jesus Camp is een documentaire over een Amerikaanse evangeliste die zich speciaal op kinderen richt en daarvoor ook zomerkampen organiseert. Daar worden kinderen -in het bijzijn van hun ouders!- bang gemaakt voor de hel en de duivel. Er worden musicalachtige sketches opgevoerd, waarbij kinderen leuzen roepend en gekleed in camobroeken opmarcheren in de oorlog tegen het kwaad. Ze kunnen in massabijeenkomsten naar voren komen om hun zonden te benoemen en ze van zich af laten wassen door die afschuwelijke vrouw, die lelijk is, cup HH heeft en nooit, maar dan ook nooit lacht. Brainwashing. Geestelijke mishandeling. Vooral één meisje vond ik bijzonder deerniswekkend: Rachel -ongeveer 10 jaar- sprak als een vrouw van 40 en keek daarbij zo zorgelijk en uitgeblust de wereld in, dat ik de wens in me op voelde borrelen om haar te "redden". Waar andere kinderen zich vreugdevol aan alle onzin overgaven, meende ik aan Rachel's ogen te kunnen zien, dat zij allang wist wat zonde was. Omdat ze het ondergaan had. Verschrikkelijk. In de documentaire werd de link gelegd tussen de politiek van Bush, de evangelische beweging en de benoeming van steeds meer aartsconservatieven in het Hooggerechtshof en de regering. Over radicalisering en fundamentalisme gesproken...Daarna was Das Leben der Anderen aan de beurt, die iedereen natuurlijk allang gezien heeft. En terecht, want hij is prachtig! Ik wil er dan ook niet teveel over zeggen hier, behalve dan wat Zoon na afloop meldde. Hij was vooral ontroerd, zei hij, door Stasi-agent HWW XX/7 die een subversief stel afluistert. Daardoor kent hij zoveel intimiteiten, terwijl zij niet eens van zijn bestaan weten. En dat hij dan tóch zijn hele carrière offert in een poging hen te redden.
Mooi mens, die Zoon.
woensdag, februari 28, 2007
Babel
Vele maanden nadat ik de recensies had gelezen, ben ik vanmiddag Babel gaan bekijken. Ik wist alleen nog iets van verhaallijnen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar op het laatst wèl bij elkaar komen: een beetje à la Magnolia van P.T. Anderson.
En dat was zeven (?) jaar geleden een film die dusdanig bij me insloeg dat ik hem drie keer achter elkaar ben gaan zien en er vervolgens de soundtrack èn het scenario van heb gekocht. Verder heb ik daarna nog Hard Eight, Boogie Nights en Punch-Drunk Love van dezelfde regisseur in me opgezogen. Binnenkort komt er een nieuwe van hem uit: There Will be Blood. Iets om naar uit te kijken.
Goed, terug naar Babel.
De eerste helft (want er was godbetert een pauze ingelast) had ik moeite om te blijven zitten. Dat kwam niet in de laatste plaats, doordat ik omringd leek te zijn door een aantal 50+stellen, die de film becommentarieerden alsof ze thuis naar zo'n Engelse detective zaten te kijken. De één wist nog eerder dan de ander hoe het beschieten van een bus in Marokko te maken had met de blonde kindertjes in Amerika en met de vader van het doofstomme meisje in Tokio. Gatverdamme. Sinds wanneer is bioscoopbezoek bedoeld om de IQ-verhoudingen binnen een relatie duidelijk te krijgen? Ga dat lekker ergens anders doen, zeg!
Maar niet alleen dat gezever om me heen maakte me onrustig. Ook de film was daar debet aan. Alle beelden waren vanaf het begin doordrenkt van naderend onheil, terwijl ik niet kon voorzien waar het op uit zou draaien. Heel knap gedaan, dus. En naar om aan overgeleverd te zijn.
De verlossing kwam na de eerste hartstochtelijke kus van Cate en Brad. Zij ligt half dood te gaan op de vloer van een hutje in een Marokkaanse negorij en vraagt hem voor hun kinderen te zorgen als ze er niet meer is. Ze vraagt hem niet weer op de vlucht te slaan, zoals na het overlijden van hun baby. Ze zit onder het bloed en de urine die ze heeft laten lopen en moet weer plassen. Terwijl hij haar overeind helpt en een oude pan onder haar schuift, kussen ze elkaar. Niks glamour, niks sexy, maar wat een hartverscheurende honger naar liefde.
Ik heb daarna nog meer gehuild. Vooral toen Brad al zijn papiergeld aan de Marokkaanse gids wilde geven als dank voor alle trouwe steun. Het was vlak voordat hij bij zijn vrouw in de reddende helicopter zou stappen. De helicopter die al het armoedige stof en woestijnzand in het dorpje door de lucht deed zwiepen, waardoor de inwoners nauwelijks meer konden ademen. De gids duwde de hand gevuld met dollars tot twee keer toe van zich af. En Brad toonde zijn respect door het geld weer in zijn zak te steken.
Het is niet waar, dat al het onheil werd afgewend. Er zijn wel degelijk onschuldige slachtoffers gevallen: het Marokkaanse jongetje en de illegale Mexicaanse immigrante. Maar de liefde tussen mensen is in deze film een waardige tegenhanger van het kwaad.
Don't tell them, show them, heb ik ooit geleerd bij een cursus scenarioschrijven. Alejandro Gonzáles Iñárritu, de Mexicaanse regisseur, heeft dat gebod opgevolgd in zijn film. En volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat er verteld wordt. Daar heb je nog eens wat aan!
En dat was zeven (?) jaar geleden een film die dusdanig bij me insloeg dat ik hem drie keer achter elkaar ben gaan zien en er vervolgens de soundtrack èn het scenario van heb gekocht. Verder heb ik daarna nog Hard Eight, Boogie Nights en Punch-Drunk Love van dezelfde regisseur in me opgezogen. Binnenkort komt er een nieuwe van hem uit: There Will be Blood. Iets om naar uit te kijken.
Goed, terug naar Babel.
De eerste helft (want er was godbetert een pauze ingelast) had ik moeite om te blijven zitten. Dat kwam niet in de laatste plaats, doordat ik omringd leek te zijn door een aantal 50+stellen, die de film becommentarieerden alsof ze thuis naar zo'n Engelse detective zaten te kijken. De één wist nog eerder dan de ander hoe het beschieten van een bus in Marokko te maken had met de blonde kindertjes in Amerika en met de vader van het doofstomme meisje in Tokio. Gatverdamme. Sinds wanneer is bioscoopbezoek bedoeld om de IQ-verhoudingen binnen een relatie duidelijk te krijgen? Ga dat lekker ergens anders doen, zeg!
Maar niet alleen dat gezever om me heen maakte me onrustig. Ook de film was daar debet aan. Alle beelden waren vanaf het begin doordrenkt van naderend onheil, terwijl ik niet kon voorzien waar het op uit zou draaien. Heel knap gedaan, dus. En naar om aan overgeleverd te zijn.
De verlossing kwam na de eerste hartstochtelijke kus van Cate en Brad. Zij ligt half dood te gaan op de vloer van een hutje in een Marokkaanse negorij en vraagt hem voor hun kinderen te zorgen als ze er niet meer is. Ze vraagt hem niet weer op de vlucht te slaan, zoals na het overlijden van hun baby. Ze zit onder het bloed en de urine die ze heeft laten lopen en moet weer plassen. Terwijl hij haar overeind helpt en een oude pan onder haar schuift, kussen ze elkaar. Niks glamour, niks sexy, maar wat een hartverscheurende honger naar liefde.
Ik heb daarna nog meer gehuild. Vooral toen Brad al zijn papiergeld aan de Marokkaanse gids wilde geven als dank voor alle trouwe steun. Het was vlak voordat hij bij zijn vrouw in de reddende helicopter zou stappen. De helicopter die al het armoedige stof en woestijnzand in het dorpje door de lucht deed zwiepen, waardoor de inwoners nauwelijks meer konden ademen. De gids duwde de hand gevuld met dollars tot twee keer toe van zich af. En Brad toonde zijn respect door het geld weer in zijn zak te steken.
Het is niet waar, dat al het onheil werd afgewend. Er zijn wel degelijk onschuldige slachtoffers gevallen: het Marokkaanse jongetje en de illegale Mexicaanse immigrante. Maar de liefde tussen mensen is in deze film een waardige tegenhanger van het kwaad.
Don't tell them, show them, heb ik ooit geleerd bij een cursus scenarioschrijven. Alejandro Gonzáles Iñárritu, de Mexicaanse regisseur, heeft dat gebod opgevolgd in zijn film. En volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat er verteld wordt. Daar heb je nog eens wat aan!
dinsdag, januari 16, 2007
Kill Bill I & II
Zondag met Zoon genoten van de twee laatste films van geniale Quentin: die vent is aangenaam gestoord! Jackie Brown deed me ooit bij het verlaten van de bioscoop een dikke decimeter boven de grond zweven van gelukzaligheid, maar de glorieuze wraaktocht van Uma is ook niet mis. En dan vooral hoe dat verhaal verteld en in beeld gebracht wordt... fantastisch: letterlijk en figuurlijk. Prachtige gevechtsscènes, humoristische special effects, een bijzondere rol voor vrouwen, gebruik van zwart-wit en kleur, etc. etc. Achteraf gezien wel jammer dat ik de films gezien heb op mijn kleine televisie in plaats van op een groot scherm in een bioscoop. Ik heb me teveel laten leiden door negatieve recensies. Beter was het geweest om te denken: de nieuwste Tarantino moet je gezien hebben.
En zo zijn er natuurlijk meer belangwekkende regisseurs. Vandaar mijn voornemen om vanaf nu elke week minstens één keer naar de film te gaan. Op woensdag- of donderdagavond, omdat ik dan geen huishoudeljke verplichtingen heb ten opzichte van Zoon of Dochter. En dan ga ik er -als alles goed gaat- mooie stukjes over schrijven op deze blog.
En zo zijn er natuurlijk meer belangwekkende regisseurs. Vandaar mijn voornemen om vanaf nu elke week minstens één keer naar de film te gaan. Op woensdag- of donderdagavond, omdat ik dan geen huishoudeljke verplichtingen heb ten opzichte van Zoon of Dochter. En dan ga ik er -als alles goed gaat- mooie stukjes over schrijven op deze blog.
vrijdag, januari 05, 2007
the Queen
Ingrid en ik hadden ons eerste uitje in het nieuwe jaar goed uitgedacht. Om half zes beginnen met een wijntje in de Balie, dan wat eten bij Wagamama en vervolgens naar de vroege voorstelling van "the Queen" met in de hoofdrol de door ons zozeer bewonderde Helen Mirren. Daarna zouden we weer terug gaan naar het punt van vertrek voor nog wat drank en een nabeschouwing. Ofzoiets.
Zo gezegd gedaan. Althans… dat van die wijn klopte nog, maar eten vóór de film leek om half zeven al niet meer zo’n goed idee, dus namen we er nog maar eentje en uiteindelijk kwamen we in de bioscoopzaal aan toen het licht al uit was en verschillende mensen voor ons op moesten staan.
"Sorry, sorry, neem me niet kwalijk." fluisterde ik terwijl ik voor onbekende lijven langsschoof.
"Is niet erg hoor, het is nog niet begonnen."
Prettige vriendelijkheid alom.
Maar toen we eenmaal zaten, rook het zo raar.
Wat was dat voor een lucht?
Waar kende ik die ook alweer van?
Ik keek in het donker om me heen en zag het licht van het filmdoek weerkaatst op talloze grijze kapsels. We waren omringd door oude mensen en díe veroorzaakten de vreemde geursensatie: doorgekookte groente, draadjesvlees, kalknagels en doorligplekken.
Of het daar nou door kwam, òf door het slappe verhaal van de film òf door een combinatie van beide… in ieder geval hoorde ik op een gegeven moment een zacht snurkje naast me: Ingrid was maar even een uiltje gaan knappen. Ze schrok wakker toen de lichten aangingen voor de pauze en alle bejaarden de zaal uit schuifelden.
"Saai, hè?" grinnikte ik. Ze gaapte.
"Vind je het hier ook zo vreemd ruiken, naar oude mensen?"
"Ja, nu je het zegt: net Miep, mijn schoonmoeder."
Weer helemaal wakker door deze ontdekking ging ze rechtop zitten, graaide in haar tas en toverde een vierkant tupperware bakje met fel-oranje deksel tevoorschijn.
"Miep gaat trouwens hard achteruit. Ze denkt dat ze de zomer niet haalt. Bonbon?"
Niet begrijpend keek ik haar aan en toen trok ze het bakje open: tot de nok gevuld met prachtige chocoladecreaties. Ongelofelijk, maar ja… Ingrid is niet voor niets een heel goede vriendin van mij!
Ik pakte één van de grootste, stopte hem in mijn mond en zei genietend: "Hoe oud is ze eigenlijk?"
"Tachtig." smakte Ingrid. "Hier, neem er nog één. Deze is volgens mij met tijm. "
Ik merkte dat ik honger had.
"Goh, ze zijn heerlijk… En wat mankeert haar dan?"
"Nou, ze tennist in plaats van drie keer nog maar één keer in de week."
"En verder niks?"
"Nee, maar zij denkt nu dat het einde nabij is."
"Jezus, ik sport nooit. En ik rook en ik drink en ik slaap te weinig en ik werk te hard. Moet ik me dan ook zorgen gaan maken?"
"Neem nog maar een bonbon, snoet." zei Ingrid en hield me dat prozaïsche doosje onder de neus. En ineens zag ik ons daar zo zitten, als van een afstandje: twee vrouwen in een lege bioscoopzaal, in van dat lelijk-schelle licht, bonbons schrokkend uit een hardplastic bakje, pratend over leven en dood en gezondheid. En ik hield het niet meer van het lachen. Kreeg kramp in mijn kaken, pijn in mijn buik, de tranen liepen me over de wangen. Slechts hortend en stotend kon ik Ingrid de situatie uitleggen en uiteindelijk lagen we allebei dubbel. Dat was nog eens een goed begin van het nieuwe jaar.
En die film… tja, Helen Mirren doet het inderdaad heel goed, maar op den duur wordt het vervelend om de hele tijd te denken "goh, wat doet ze dat knap." Dan is er toch iets mis met het scenario, hebben Ingrid en ik besloten. Bovendien werd Prins Philip neergezet door de acteur die in "Babe" de boer speelt (foute casting dus) en de rest van de hoofden waren ook al niet echt fijn om naar te kijken. Laat ik het zo zeggen: we hadden er meer van verwacht. Jammer dan. Wij hebben een geweldige avond gehad. Zijn nog lekker gaan eten en toen nadweilen in de Balie. Wordt vervolgd, zeker weten.
Zo gezegd gedaan. Althans… dat van die wijn klopte nog, maar eten vóór de film leek om half zeven al niet meer zo’n goed idee, dus namen we er nog maar eentje en uiteindelijk kwamen we in de bioscoopzaal aan toen het licht al uit was en verschillende mensen voor ons op moesten staan.
"Sorry, sorry, neem me niet kwalijk." fluisterde ik terwijl ik voor onbekende lijven langsschoof.
"Is niet erg hoor, het is nog niet begonnen."
Prettige vriendelijkheid alom.
Maar toen we eenmaal zaten, rook het zo raar.
Wat was dat voor een lucht?
Waar kende ik die ook alweer van?
Ik keek in het donker om me heen en zag het licht van het filmdoek weerkaatst op talloze grijze kapsels. We waren omringd door oude mensen en díe veroorzaakten de vreemde geursensatie: doorgekookte groente, draadjesvlees, kalknagels en doorligplekken.
Of het daar nou door kwam, òf door het slappe verhaal van de film òf door een combinatie van beide… in ieder geval hoorde ik op een gegeven moment een zacht snurkje naast me: Ingrid was maar even een uiltje gaan knappen. Ze schrok wakker toen de lichten aangingen voor de pauze en alle bejaarden de zaal uit schuifelden.
"Saai, hè?" grinnikte ik. Ze gaapte.
"Vind je het hier ook zo vreemd ruiken, naar oude mensen?"
"Ja, nu je het zegt: net Miep, mijn schoonmoeder."
Weer helemaal wakker door deze ontdekking ging ze rechtop zitten, graaide in haar tas en toverde een vierkant tupperware bakje met fel-oranje deksel tevoorschijn.
"Miep gaat trouwens hard achteruit. Ze denkt dat ze de zomer niet haalt. Bonbon?"
Niet begrijpend keek ik haar aan en toen trok ze het bakje open: tot de nok gevuld met prachtige chocoladecreaties. Ongelofelijk, maar ja… Ingrid is niet voor niets een heel goede vriendin van mij!
Ik pakte één van de grootste, stopte hem in mijn mond en zei genietend: "Hoe oud is ze eigenlijk?"
"Tachtig." smakte Ingrid. "Hier, neem er nog één. Deze is volgens mij met tijm. "
Ik merkte dat ik honger had.
"Goh, ze zijn heerlijk… En wat mankeert haar dan?"
"Nou, ze tennist in plaats van drie keer nog maar één keer in de week."
"En verder niks?"
"Nee, maar zij denkt nu dat het einde nabij is."
"Jezus, ik sport nooit. En ik rook en ik drink en ik slaap te weinig en ik werk te hard. Moet ik me dan ook zorgen gaan maken?"
"Neem nog maar een bonbon, snoet." zei Ingrid en hield me dat prozaïsche doosje onder de neus. En ineens zag ik ons daar zo zitten, als van een afstandje: twee vrouwen in een lege bioscoopzaal, in van dat lelijk-schelle licht, bonbons schrokkend uit een hardplastic bakje, pratend over leven en dood en gezondheid. En ik hield het niet meer van het lachen. Kreeg kramp in mijn kaken, pijn in mijn buik, de tranen liepen me over de wangen. Slechts hortend en stotend kon ik Ingrid de situatie uitleggen en uiteindelijk lagen we allebei dubbel. Dat was nog eens een goed begin van het nieuwe jaar.
En die film… tja, Helen Mirren doet het inderdaad heel goed, maar op den duur wordt het vervelend om de hele tijd te denken "goh, wat doet ze dat knap." Dan is er toch iets mis met het scenario, hebben Ingrid en ik besloten. Bovendien werd Prins Philip neergezet door de acteur die in "Babe" de boer speelt (foute casting dus) en de rest van de hoofden waren ook al niet echt fijn om naar te kijken. Laat ik het zo zeggen: we hadden er meer van verwacht. Jammer dan. Wij hebben een geweldige avond gehad. Zijn nog lekker gaan eten en toen nadweilen in de Balie. Wordt vervolgd, zeker weten.
Abonneren op:
Posts (Atom)