Dochter op Kreta

Vanochtend kreeg ik een telefoontje van Dochter vanuit Kreta. Haar stem klonk hees. Gisteravond is ze met zo'n 120 collega's van de NEM in Rotterdam naar Iraklion gevlogen (de schat belde me nog om te melden dat ze veilig was geland), vandaaruit zijn ze per bus naar Chersonissos vervoerd en toen begon het feesten. Ergens halverwege de nacht was ze maar gaan slapen, maar ze had gedanst en gedronken en gegild en gelachen totdat ze niet meer kon.
"Mam, ik ga hier nooit meer naar toe, maar het is te gek om dit ook eens mee te maken... wat een verschrikking! Hollanders op Kreta."
Dochter kan dat tegenwoordig heel goed: de rafelige kanten van het bestaan opzoeken, alles observeren en het beschouwen als een ervaring, zoals er zovele zijn in het leven. En dan gaat ze weer verder. Op zoek naar het volgende. Er zijn tijden geweest dat ze wel eens te lang bleef hangen in het donker, maar dat is gelukkig voorbij.
Ze vertelde dat ze al gezwommen had en daarbij veel aan mij had gedacht. En dat de bergen, de kleur van de zee en de lucht, de witte huisjes, de bloemen, zelfs de geluiden en de geuren haar zo deden denken aan 1999 toen we op vakantie waren in Griekenland. Ik kon me dat toen eigenlijk helemaal niet permitteren, maar heb een lening afgesloten om het toch te doen: drie weken lang met Dochter en Zoon naar mijn tweede vaderland. Het heeft me destijds 8.000 gulden gekost. Nooit heb ik spijt gehad. Sterker nog: ik zou spijt hebben gehad als ik het NIET had gedaan. Het was een volmaakte vakantie waar we het nog vaak over hebben.
En nu is ze dus weer terug onder de Griekse zon.
Zojuist stuurde ze me onderstaande foto.
Vanavond wil ze alleen maar water drinken en op tijd naar bed.
Het zal mij benieuwen!

Lord of the Rings

Vanavond kijkt Zoon naar Lord of the Rings. Ik vind het eigenlijk veel te eng allemaal en zit graag achter mijn pc. Dan kan ik af en toe opstaan en in de keuken wat caterende activiteiten ontplooien, vooral als de muziek dreigend aanzwelt, omdat de Orks (?) wéér achter kleine Frodo aan gaan om hem die ring af te pakken. Zo heb ik al zelfgemaakte chocolademelk met koekjes geserveerd en zwarte thee met honing en een wolkje melk.
Allemaal leuk en aardig, maar ik vind het ineens echt drie keer niks dat Dochter helemaal in Rotjeknor gelukkig samenwoont met Vriend. Zij hoort hier naast Zoon op de bank en dat ik dan met twee mokken heen en weer loop te sjouwen...
Misschien komt het wel doordat die twee prachtige kinderen van mij elkaar altijd, dwars door alles heen (ook de moeilijke jaren) zijn blijven liefhebben. Als ze samen naar Lord of the Rings kijken (Pirates of the Caribbean of Harry Potter kan ook), zijn ze van mij afgesloten. Ik kan ze in die wereld niet volgen, omdat hij onderdeel uitmaakt van het tweepersoons universum dat zij hebben. Ik kan daar niet bij, maar ik kan ze wel zien en ervan genieten dat ze het daar samen zo goed hebben.
Maar nu zit Zoon daar alleen en kan ik niet naar ze kijken en ze samen horen babbelen en lachen om voor mij onbegrijpelijke zaken.
Natuurlijk, Dochter is volwassen, heeft recht op haar eigen leven en het is fantastisch dat ze het zo fijn heeft met die jongen en hun huis en Poes en haar werk en haar vrienden enzo, blablabla, maar ik kan haar soms heel onverwacht heel erg ontzettend missen.
Zoals nu.

Da tasjch

Hij kostte ooit 60 Euro, maar in de uitverkoop ging daar zomaar een heleboel vanaf. In ieder geval genoeg om hem zonder al teveel nadenken aan te schaffen. Ik vind hem fantastisch mooi: brutaal, op het randje van ordi, grappig. Niet voor mezelf maar voor Dochter. Omdat zij de looks en de leeftijd heeft om dit kunstwerk met stijl te dragen!

PS Het is Zoon die hem hier voor de foto vasthoudt en onherkenbaar is gemaakt voor het grote publiek.

Zeun en Dochter

Het was een ongebruikelijke week. Het was de eerste week van de centraal schriftelijke examens, dus er vibreerden allerlei spannende sferen door het gebouw.
Maar het was ook relatief rustig, omdat de klassen aan wie ik doorgaans les geef op schoolreis waren. Zo ook Zeun, die me donderdag het volgende mailde vanuit een bergdorp in Zwitserland waar hij met zijn gehele jaargang per bus naar toe was gereisd om daar mooie wandelingen te maken en wat bosbouwwerkzaamheden te verrichten.
Hallooo!:D
Ik zit nu in de salon, met J. z'n flaptop. We hebben eindelijk internet. Gisteren bij het bomenschillen heb ik m'n been geraakt, maar het gaat al beter. Ik mis jullie best wel veel:). De dag dáárvoor was ik in de rivier gevallen, maar de koudheid viel wel mee. Nou, tot overmorgen.
Leuk, zo'n berichtje.
Ik moest er even over nadenken, maar realiseerde me gelukkig al snel dat het waarschijnlijk maar beter was om e.e.a. luchtig op te vatten, omdat ik anders wel bericht had gekregen van de leiding.
Toch was ik blij toen ik hem gisterochtend in levende lijve kon aanschouwen (en stevig huggen) en concluderen dat hij het uitermate goed heeft gehad.

Dochter heeft na de Krokusvakantie definitief haar studie afgebroken en is naar Rotterdam getrokken, waar ze nu "hokt" met Vriend. Eerst was er de opluchting over de beslissing en de vreugde over het samenwonen: de wittebroodsweken als het ware.
(Vond ik vroeger als klein meisje altijd een heel raar woord, want ik vond witbrood helemaal niet lekker: slappe hap met taaie korsten. Als dat nou de meest zorgeloze periode uit je huwelijk moest voorstellen... dan maar geen huwelijk hoor! En daar heb ik me aan gehouden dus.)
Maar na een tijdje begonnen het krappe budget en de verveling toe te slaan: wat te doen met haar tijd... en haar leven?
Op zoek naar een baantje dus!
De derde sollicitatie was raak en op de dag na Pinksteren is Dochter aangenomen als telefoniste. Ze wordt elke werkdag tussen 9 en 5 gebeld door mensen die hun gemeentereinigingsheffingbetalingstermijnen (leuk woord voor scrabble!) hebben laten verstrijken. En of Dochter dat dan voor ze kan oplossen. Soms blijkt degene aan de andere kant van de lijn een suïcidale bijstandsmoeder te zijn, dan weer een demente bejaarde dame, maar ook wel eens een onbeschofte hufter die mijn kind uitmaakt voor "domme koe" of "kankerwijf".
Het idee...
Nu belt Dochter me bijna elke dag om een minuutje of tien na de klok van vijven, als ze weer op weg naar huis is. Haar stem klinkt licht en vrolijk, terwijl ze me de meest sappige anekdotes van die dag vertelt. Haar supervisor prijst haar de hemel in, omdat ze zo hard werkt en de juiste toon steeds weet te treffen. En eergisteren kreeg ze haar eerste salaris gestort... ze was ontzettend trots.
En terecht!

Keet Nesj

Het concert begon met een fijne roze neonweergave van haar naam en de Supremes die door Paradiso "Stop in the Name of Love" schalden. Na een paar minuten kwam ze op in een lichtblauw jurkje, waarin haar blote ronde armen (erg prettig om eens een keer niet tegen zo'n levensmoe skeletje aan te hoeven kijken) mooi uitkwamen. Zwarte maillot en dito schoenen met een loopbaar hakje. Beetje meisjesachtig, maar niet tè. Wat mannen op drums en gitaren op de achtergrond, zij achter de piano. Met een big smile all over her face begon ze aan het eerste liedje.
De drums waren iets te hard, waardoor ze niet altijd goed te verstaan was. En soms voelde ik me oud, omdat ik bang was migraine te krijgen van de stroboscopische lichteffecten. Maar verder was het heerlijk om meegesleept te worden in de wereld van prille, soms hopeloze verliefdheden en onzekerheden over uiterlijk en innerlijk. Alles raak getypeerd, met veel humor en poëzie, soms op het randje van de gekte balancerend. Vooral heel eerlijk en vol van intelligente schoonheid.
Geen wonder dat ik veel aan Dochter moest denken. Ze had eigenlijk met me mee zullen gaan, want zij is tenslotte degene die me überhaupt attent heeft gemaakt op het bestaan van Kate.
(Maanden geleden zat ze achter haar laptopje en vroeg, me met haar grote glimmende bruine ogen aankijkend, "Mam, zal ik je eens iets heel moois laten horen?". Ik weet uit ervaring dat ik er dan maar beter even bij kan gaan zitten, omdat er iets gaat komen dat me echt raakt.)
Maar ze voelde zich gisteren helemaal niet lekker en allesbehalve in staat om in een volle trein vanuit Rotjeknor naar Amsterdam te reizen en dan in een afgeladen, want uitverkocht Paradiso te gaan "genieten" en dan nog weer helemaal terug naar haar nieuwe stulpje dat ze deelt met Vriend. Daarom stond ik daar met mijn zeer gewaardeerde collega J.
Hij kende Kate nog niet, maar is nu ook verkocht.

Zoals ik al verwachtte, was "The Nicest Thing" het meest ontroerend. De eerste keer dat ik dat hoorde, zat ik in de auto op de snelweg, vlakbij Arnhem waar het dusdanig heuvelachtig is, dat je met een beetje fantasie kunt denken dat je in het buitenland en dus op vakantie bent. Ik voelde me zo overweldigd door de combinatie van tekst, stem en muziek, dat ik even heb overwogen uit te wijken naar de vluchtstrook...

Maar Kate had er naast de meer ingetogen akoestische liedjes net zo veel plezier in om lekker op haar toetsen te raggen. Ze maakte grapjes met het publiek en ging grijnzend uit haar dak in een semi-punk liedje dat ze schreeef naar aanleiding van een afschuwelijk feestje. Het heet : "You don't need to suck dick to succeed." Fucking brilliant.
Voor wie nieuwsgierig is geworden plak ik hier de link naar Fabchannel waar binnen enkele dagen de registratie van het hele concert van de geweldige, mooie, talentvolle, ontroerende en prettig gestoorde Kate Nash te bekijken zal zijn.
Van harte aanbevolen!

Nieuw haar

Is dit Kunst, zult u misschien denken? Maar nee, het is gewoon een scène uit het leven van (de Dochter van) Mathilde Dollekens, passend binnen de serie: Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?
Dochter was al een tijdje onrustig. Of dat nou te maken had met het steeds serieuzer wordende plan om te gaan samenwonen met Vriend in Rotterdam, of omdat ze gestopt is met haar opleiding en nu naarstig op zoek moet naar werk... Niemand kan het met zekerheid zeggen, maar dat er actie geboden was, werd met de dag duidelijker. Ze moest iets met heur haar doen, zei ze, "want zó kan het echt niet langer."
Wat een enorm geval van een vicieuze (poureuze, zoals het Simplisties Verbond dat steevast noemde) cirkel: omdat haar haar niet goed zat, kreeg ze geen baan en omdat ze geen baan had en dus geen geld, kon ze de kapper niet betalen. Djiezzzzzz, dat is toch om helemaal knettergek van te worden?!!
Dochter wilde blond haar, zei ze. Dat zag ik helemaal niet zitten. Als ik namelijk aan blond haar denk, zie ik Paris Hilton voor me en dan denk ik meteen aan het-zwarte-gat-van-de-leegheid-van-het-bestaan in het algemeen en domme pruilmondjes en kleine keffertjes in Louis Vuitton-tasjes van duizenden dollars of meer in het bijzonder. Zaken waarvan, althans dat hoop ik toch, mijn Dochter ver verwijderd zal blijven. Daarom hield ik de boot enigszins af.
(En ook omdat ik nogal krap zat.)
(En ook omdat ik het deze week zo ontzettend druk had, dat ik de tijd noch de energie had om alles eens goed en rustig op een rijtje te krijgen, tegen elkaar af te wegen, enz.)
Afgelopen woensdag steeg het water Dochter echter zodanig naar de lippen, dat er gehandeld moest worden. Dus heb ik haar uiteindelijk maar aangeboden om met mijn moederlijke credit card te komen zwaaien, ergens bij een kapper die zijn vak verstaat. Binnen no time had het meiske een afspraak geregeld bij Kinki op de Overtoom, niet eens zo heel ver van mijn werk. Ze zijn twee uur met haar bezig geweest, ondertussen heb ik bovenstaande bijna nietszeggende foto gemaakt, het heeft me 73 Euri gekost (waarvan 12 voor de folie alleen al, zag ik op de bon), maar o, o, o, wat was het gezellig en wat een geweldig resultaat!
Echt waar.
Want mijn angst bleek niet gegrond te zijn. Ze heeft helemaal geen massief blond haar nu, maar er zijn een soort van highlights in haar donkere haren aangebracht, waardoor de totale indruk van haar haar lichter is geworden. Aardbeienblond heet het in vaktermen. Raar (want bij aardbeien denk ik aan rood), maar waar.
Toen we na afloop genoegelijk over de Overtoom kuierden, waren het humeur en zelfvertrouwen van Dochter naar ongekende hoogten gestegen. Haar donkerbruine ogen glansden prachtig goudkleurig op in het zonlicht, dat nu heel anders reflecteerde op haar haar. Kortom: ze zag er mooier uit dan ze al was!
En achteraf kon ik er nog erg om lachen, dat ik zelfs maar een seconde heb kùnnen denken dat Dochter net zulk haar had willen hebben als Paris Hilton...
Beetje dom ook wel, van mamma.

Nieuw(s)

Na zoveel weken (wat heet: een volle maand!) van afwezigheid en oorverdovende stilte op deze blog, mag de lezer wel wat nieuws verwachten. Liefst gepaard met leuke illustraties, want mèt plaatjes gaat het/alles gemakkelijker dan zonder. (Ik zal nooit het diepe medelijden vergeten dat ik voelde met volwassenen, toen ik er als 4-jarige kleuter achter kwam dat er in boeken voor grote mensen geen gezellige tekening te vinden was... )
Wat is er allemaal voorgevallen?
Vandaag in ieder geval al heel wat. Zo heb ik heb nieuwe mascara gekocht van Rimmel. Lifts and extends lashes by 70% staat er op... En hij is waterproof en dat moet ook, want ik ben een gevoelige vrouw en daardoor snel ontroerd.
Al een aantal dagen ging het koffie zetten niet meer zo soepel. Het potje lekte dermate ernstig dat de gasvlam steeds vaker geblust werd, zodat er levensgevaarlijke, explosieve situaties in de keuken ontstonden (en nauwelijks koffie). Bij nadere inspectie bleek er in de bodem van het potje een doorgeroeste plek te zijn ontstaan. Tijdens de vele jaren van trouwe dienst is het potje meegeweest op vakanties in Overijssel, Griekenland, Frankrijk en Vlieland èn op schoolkamp in de Ardennen. Maar vooral in huiselijke kring heeft het zijn waarde bewezen. Ik vond het dan ook moeilijk om toe te geven dat het voorbij was en dat er een nieuwe moest komen. En dan ook maar meteen een grotere, want opgroeiende kinderen lusten ook wel eens een bakkie. Dus heb ik vanochtend het potje in de vuilnisbak gemieterd en ben een nieuw gaan scoren. Maar dat van die vuilnisbak zat me niet lekker. Het potje moest eigenlijk ritueel begraven worden... althans zo voelde het een beetje. Als alternatief daarvoor heb ik het weer even uit het afval opgevist en vereeuwigd met zijn opvolger.
Ziet u hoe het handvat van de kleine is vervormd door de hitte van het kookvuur? Hoe de jeugdige glans is overgegaan in een berustende dofheid? Hoe hier en daar donkere, bijna zwarte plekken zijn ontstaan door het intensieve gebruik? En wat een hoopvolle aanblik biedt de stoere, glanzend-blinkende forse uitvoering die ernaast staat!
Bij Brandmeesters op de van Baerlestraat, waar ik de nieuwe koffiepot heb gekocht, ontdekte ik het volgende:
chocolade waar je van afvalt. Verlaagt de opname van caloriën staat er in ieder geval op de verpakking. Ik heb er al een reep van op en geloof me: het is beter dan de sportschool!

Afgelopen woensdag is Dochter officiëel volwassen geworden. Ik heb de hele bevalling herbeleefd en af en toe voelde ik de weeën weer als 18 jaar geleden. Het was hoe dan ook een bijzondere en feestelijke dag, waarbij ze veel cadeau's heeft gekregen, onder andere dit prachtige boeket. Morgen komt Vriend terug uit Amerika, alwaar hij betaald de computernerd heeft uitgehangen en dus niet bij haar verjaardag aanwezig kon zijn. Dochter heeft hem gedurende 12 dagen moeten missen en het was niet zo erg als verwacht, maar nu... nu het einde alsmaar dichterbij komt... nu... wordt het nijpend!
Gelukkig heeft ze een gouden bikini voor haar verjaardag gekregen en weet ze in ieder geval al hoe ze heur haar moet doen.

Spreekwoorden en gezegdes

Ze worden veel gebruikt en verbasterd, meestal per ongeluk. Koot en Bie van het Simplisties Verbond, actief eind jaren '70, deden het expres. Een dik jaar geleden kreeg ik er een boekje over van Ingrid die ik om allerlei k***eredenen al bijna een half jaar niet meer gesproken heb. Ze schreef er in "Voor mijn vriendin in dik en dun"; vond ik al een bijzonder leuke. In het boekje vonden we o.a. ook nog:
Zij klaagde heg en steg.
Een blind paard kan de was doen.
Appels met citroenen vergelijken.
Ondertussen komen ze ook in het dagelijks leven op me af:
Iedereen loopt al op zijn achterste benen (= moe).
Ruwe bolus, blanke pit.
Bergen op de weg zien (i.p.v. beren).
Moet je dat nou wel doen; je hebt al zoveel op je broodje.

Van de weeromstuit heeft Zoon er zelf maar één verzonnen: iemand doodslaan met een blije mus.
Zie je het voor je?

Anouk en Kate

Dochter gaat dit niet waarderen, want zij vindt Anouk maar niks (geloof ik), maar ik vind dit clipje geweldig! Ik zag hem voor het eerst toen ik gisteren langs TMF zappte: kleuren, tempo, humor. Meteen verkocht was ik. Maar ook in de auto doet-ie het goed, merkte ik vanmiddag.

Om het goed te maken met het allerliefste meisje van de hele wereld doen we deze dan nog even: Kate Nash komt op een woensdagavond in april naar Paradiso, de kaartverkoop start a.s. zaterdag en ik denk dat ik dus wel een aardige bestemming heb gevonden voor de rest van mijn Kerstbonus...
(Het grootste gedeelte gaat naar de reparatie van de c.v.-ketel, die het onlangs begaf. Waarom heb ik dat nou àltijd?! Komt er wat extra geld voorbij, is er meteen een aanleiding om het uit te geven.
Zo word ik toch nooit rijk...)

Zomaar een vrijdagavond

Dochter en ik hebben Zoon vanavond met de auto opgehaald van zijn wekelijkse jeugdorkestrepetitie. Dus stonden we om een uur of acht te wachten bij de Amstelveense muziekschool, luisterend naar de radio en wat kletsend over het leven. Dit keer spraken we o.a. over hoe mooi Zoon aan het opdrogen is en welk genoegen er te beleven valt alleen al door hem vanuit de verte gade te slaan: zijn bouw, zijn houding, zijn motoriek. Ik raakte helemaal carried away, terwijl Dochter ondertussen in het handschoenenvakje naar wat lekkers zocht en ook vond: dropjes!
"Zijn die van jou of van J.?" was haar enthousiaste vraag.
J. is de achterbuurvrouw èn een collega met wie ik samen Leo (een blauwe Fiat Punto) berijd.
"Die zijn van J."
"O." Teleurgesteld.
"Maar zie jij J. ergens?" hoorde ik mezelf ondeugend giechelend zeggen en stak mijn hand uit. Niet ècht pedagogisch, maar wel erg leuk. Bovendien, ondanks dat Dochter nog wel een jaartje uitstel zou willen... ze wordt binnenkort "gewoon" achttien hoor!

Even later scheurden we met zijn drieën dropjes kauwend en luid met de radio meezingend (zie beneden) door Amstelveen richting het tankstation aan het Stadionplein. Daar heb ik Leo volgegooid en een nieuwe voorraad drop en zuurtjes ingeslagen.
In de shop liepen twee ambulancebroeders rond op zoek naar iets te kanen. Altijd (nou ja, bijna altijd) fijne mannen om naar te kijken. Ze zien er vaak stoer, breed en betrouwbaar uit. Cool in de ware zin van het woord en een uniform geeft toch iets extra's, mijmerde ik, terwijl ik mijn credit card door de gleuf trok en hem met meer dan 70 Euro belastte.
"Piedelíep, piedelíep," klonk het ineens door de shop vanuit de walkietalkies van mijn aantrekkelijke helden.
"Lijk bij de Rai! Lijk bij de Rai!" ging een plat-Amsterdamse vrouwenstem verder.
"Shit," zei de ene broeder en maakte een spurt richting de kassa.
Vlot deed ik een stap opzij, zodat hij snel geholpen kon worden.
Maar ja, was er nog wel haast geboden?
De ander broeder rende in ieder geval toch naar de ambulance om hem vast te starten.
Pfoeh!
Tegen de tijd dat ik weer bij mijn kinderen in de auto stapte, scheurden de helden met zwaailicht en sirene van het terrein af. Dochter en Zoon zagen er extra stralend en blakend van gezondheid uit, leek het wel.

Open your eyes van Snow Patrol is een geweldig nummer met een mooi clipje dat volgens mij in Parijs is gedraaid. In Amstelveen doet-ie het ook prima!

September...?

Gisteren was het drie weken geleden dat ik iets schreef op deze plek. Intussen is Zusje jarig geweest en heb ik mijn huiskamer- en keukenvloer geschuurd (gevolg: het hele huis zat onder het stof en de buurvrouw kwam klagen over het aanhoudende lawaai)en in een heerlijk ruikende olie gezet. Mijn huis is er echt op vooruit gegaan en dat komt mijn humeur zeer ten goede.
School is weer begonnen! Dochter heeft haar eerste introductiedagen erop zitten en kan niet wachten totdat ze weer mag. Heeft ze zich hier nou zo zenuwachtig over gemaakt?! Leuke mentor, leuke klasgenoten, leuke school: dat klinkt uitermate veelbelovend en dat is het ook.
Op de school waar ik werk, wordt bij de opening van het schooljaar altijd een verhaal verteld door een leerkracht. Ik had het op me genomen om daar iemand voor te ronselen en bleek het daardoor uiteindelijk zelf op te moeten knappen. Gelukkig kreeg ik dit signaal al vrij duidelijk voor de vakantie: maar liefst zeven weken voorbereidingstijd.
Het was een feest om het te doen. Ze (300 leerlingen per keer) waren verbazingwekkend stil en aandachtig. Het was net alsof ik een bijzonder grote klas voor me had. Het duurde ongeveer twintig minuten en ik deed het geheel uit het hoofd.
Na afloop kreeg ik complimenten van collega's. Pubers zeggen in zo'n situatie niets uit zichzelf en ik voelde geen behoefte om te vragen. Maar tijdens het lesgeven meen ik nu verschil te merken: het lijkt alsof ik in hun achting ben gestegen.
En zo hoort het ook!

De mooiste

Afgelopen dinsdag kwam M. om een uur of vier 's middags voorrijden met haar supertweedehandse Peugeotje 106 diesel om Dochter en mij mee te nemen naar het strand bij Wijk aan Zee. Altijd weer vervreemdend om op weg naar de zee zoveel industriële schoonheid te moeten aanschouwen... Duinen of bergen vind ik op de één of andere manier toch passender.
Het was bijzonder goed toeven bij Aloha met elkaar en muntthee, ijskoffie, smoothies, een verdwaalde cocktail, prosecco en witte wijn. Prachtig uitzicht over het water, rust en intelligente edoch lichtvoetige conversatie. Het was dermate fijn, dat we besloten om er te eten.
Zul je altijd zien.
Het Paradijs duurt niet eeuwig.
Op het moment dat we onze bestelling hadden geplaatst, ploften naast ons twee overjarige, blonde, Westfries knauwende (ik dacht even dat één van hen Sonja Bakker was) moeders neer, met in hun kielzog een stuk of wat luidruchtige kindertjes tussen de zes en tien jaar. De leeftijd dat ze nèt niet meer schattig zijn als ze hard praten, rennen, schreeuwen of huilen, terwijl ze dat in die fase juist heel veel doen. De moeders bestelden wat en lieten de kinderen voor wat ze waren: onopgevoede, asociale lawaaimakers. Ze hadden blijkbaar even recht op een moment voor zichzelf. Djiezzz.
Het is dan niet eens zozeer de ergernis om al het lawaai die mijn pret verstoort, alswel de vragen die me naar aanleiding daarvan door het hoofd tollen: zal ik hier nu wat van zeggen of zozeer zen zijn dat ik het allemaal niet eens meer hoor? en als ik er dan wat van zeg, welke woorden gebruik ik dan? of moeten we ergens anders gaan zitten? hoe kun je zozeer zen worden dat je hier geen last meer van hebt?
Uiteindelijk verdwenen de kinderen richting vloedlijn en keerde de rust weer. Sommige problemen lossen zichzelf op.
Toen we om een uur of negen huiswaarts togen, maakte ik de volgende opnames van de ondergaande zon. Ik kan niet kiezen welke ik de mooiste vind. Wie wel?
Nummer 1
Nummer 2

Harry

Via bol.com is Harry Potter gearriveerd (niet op de beloofde zaterdag, maar pas op dinsdag: foeibol!) waardoor Dochter en Zoon niet meer aanspreekbaar zijn. Wat een rust in huis...

Mutti

Dochter had vandaag een heerlijke dag. Met mij gaat het wat minder vanwege de stress op school, zo vlak voor de rapporten en de vakantie. En bovendien heb ik nu naast de hoest, die nog steeds niet helemaal over is, ook nog een stijve nek gekregen. Kutterdekut. Des te leuker dan als Dochter na het boksen lopend door de stad deze tube ergens tegenkomt en hem voor mij koopt, als klein presentje. We weten geen van tweeën meer wat de aanleiding was, maar ooit is ze mij "Mutti" gaan noemen. De lieve schat.

Concert

Zoon zit in een jeugdorkest en speelt daar viool op lang niet onverdienstelijke wijze. Vandaag gaf dat orkest een concert in de Amstelkerk te Ouderkerk a/d Amstel. Ik zag ergens op een plakkaat hangen dat de allereerste hervormde predikant al in 1586 was benoemd: twee jaar na de dood van Willem van Oranje en zo'n twintig jaar na het begin van de 80-jarige Oorlog. Ze waren er dus vroeg bij daar aan de Amstel. Weliswaar niet in de huidige kerk, want die is in de 18e eeuw gebouwd, maar wel op dezelfde plaats. Altijd fijn om op een plek te vertoeven waar de geschiedenis wat verder teruggaat.
De jonge mensen speelden Vivaldi, Grieg, Mendelsohn en Janacek alsof het niets was, gewoon onder de kansel, foutloos, vervoerend, ontroerend. En dat helemaal gratis èn terwijl ik gistermiddag pas tot de ontdekking kwam dat het überhaupt plaats ging vinden! Zoon vergeet wel vaker dat soort dingen door te geven...
Totaal onverwacht werd het een geweldige zondag.

Wasknijpers

Ik rook niet meer. Sinds 17 mei, toen ik zo naar begon te hoesten, heb ik er geen één meer opgestoken. Van alle kanten wordt er enthousiast gereageerd als ik vertel hoe ik zonder enige moeite (het werd gewoon afgedwongen door mijn fysiek kun je wel stellen) van mijn nicotineverslaving af ben gekomen. Het is zo veel beter voor mijn gezondheid, conditie en portemonnee dat ik wel gek zou zijn als ik weer zou beginnen. En ik heb het tij mee, natuurlijk. Zelfs minister Klink helpt me met zijn betuttelende beleidsvoornemens.
Onlangs besprak ik de kwestie met Dochter. Wij hebben namelijk vaak van die fijne momenten, als we samen een sigaretje opsteken in de keuken en zo -al paffend en pratend- diverse chaotische elementen van het leven op een rijtje krijgen. Voldaan zuchtend kunnen wij dan de wereld weer in.
Maar hoe moet dat nou als ik niet meer rook?
Zij roken en ik punniken bijvoorbeeld?
Of breien?
Nee, Dochter had een veel beter idee: thuiswerken.
"Thuiswerken?" lachte ik ongelovig.
"Ja, wasknijpers in elkaar zetten ofzo. Dan stop ik ook met roken, in ieder geval als ik bij jou ben. En dan besparen we niet alleen het sigarettengeld, maar we verdienen nog geld extra ook. Misschien worden we wel rijk en het lijkt me vet gezellig bovendien!"
Hoe regel je zoiets? Hoe kom je aan thuiswerk?
Effe google-en.

Een Man, een Zoon.

Ongeveer acht jaar geleden schreef ik het volgende:
"Ik loop zachtjes zijn kamer binnen. Er hangt een zoete slaapgeur in het donker. Hij draait zich om in zijn bed en zucht diep. Als ik hem in mijn armen neem, vlijt hij zich dicht tegen mij aan: hij hoort nog steeds bij mij. Met mijn neus in zijn haren en mijn lippen op zijn wangen geniet ik met volle teugen. Voor mij hoeft hij niet onmiddellijk wakker te worden. Eerst even dit. Mijn ventje. Zo lief.

Toen de weeën zo'n zes jaar geleden op gang kwamen, zag ik het beeld van mezelf als oudere vrouw, lopend op een zonnig plein aan de arm van een lange, knappe jongeman. We spraken niet met elkaar, we liepen daar alleen maar in een liefdevolle stilte.
De bevalling was zwaar, maar ik herinner me hoe ik, tussen de golven van pijn door, euforisch heb gelachen. Bij de eerste blik op mijn pasgeboren zoon voelde ik een explosie van licht in mijn borst, zo ongeveer waar mijn hart zit. Hij huilde, totdat ze hem bij me brachten en ik iets tegen hem zei.

Als product van de tweede feministische golf heb ik me vaak afgevraagd hoe je een jongetje opvoedt tot een vrouwvriendelijke man. Ik zorgde ervoor dat hij net zo'n lieve zachte pop kreeg als zijn oudere zus en leerde hem hoe heerlijk je pannenkoeken kan bakken op het kinderfornuisje. Daar heb ik allemaal aandacht aan besteed.
Het was dan ook bijna schokkend om te zien hoe hij -nauwelijks in staat om te lopen- naast zijn vader ging staan en feilloos imiteerde hoe deze op nonchalante wijze tegen de muur leunde. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Om van die Y-chromosomen nog maar te zwijgen…

Ik kus en streel hem net zolang totdat hij in beweging komt. Hij moet nog even plassen en ik zet hem met zijn voeten (het lijkt nog niet eens zolang geleden, dat ze in mijn mond pasten) op de vloer. Met de ogen gesloten staat hij heen en weer zwiepend voor me. Hij valt net niet om, want ik vang hem op met gespreide armen. Zo lekker zacht en warm. Onzin pratend duw ik hem voor me uit naar de wc. Hij gaat zitten, slaapt gewoon door. Met zijn blonde haar en blozende wangen is hij net een engeltje. Knikkebollend reageert hij op mijn aanmoedigende geluiden en plast.
"Word jij nou later een grote sterke man?" vraag ik mezelf hardop af, een beetje giechelend.
Plotseling spert hij zijn ogen wijd open, kijkt me recht aan en zegt heel resoluut, zelfs gretig: "Ja!".

Ik vind hem de allerliefste jongen van de hele wereld. Mij noemt hij de allerliefste moeder van alle heelallen. Ooit zal hij voor een ander de allerliefste man op aarde zijn."


Nu is hij langer dan ik. Ik mag hem niet meer bloot zien. Soms doen we samen boodschappen of gaan we naar een concert of de film en dan lopen we wel eens over een plein... Elke zaterdagmorgen als hij bij mij is gaan we buiten de deur ontbijten en geven cijfers voor de sfeer, de bediening en de kwaliteit van het eten (meestal bagels).
Oja, we kunnen nog steeds de grootste lol hebben met elkaar. Maar hij wordt stiller, meer teruggetrokken in zichzelf. Hij zingt niet meer zomaar, lacht minder, is soms zelfs ronduit sjacharijnig 's ochtends. Het puberleven valt hem best zwaar, gaf hij laatst toe.

Jezus, waarom gaat de tijd zo snel?!!

Uitslag

Gisteravond -vlak voordat hij ging slapen, zo om een uur of tien- vertelde Zoon dat het Media College 's middags "trouwens" had gebeld en naar Dochter dan wel ouders had gevraagd!!!
"Wat hebben ze verder gezegd? Is ze aangenomen?" gilde ik.
Ik was stante pede volledig uit mijn vegetatieve staat, veroorzaakt door alle tafeltjesgesprekken, ontwaakt.
"Weet ik niet. Ze wilden niks tegen mij zeggen, omdat het persoonlijk was. Toen heb ik gevraagd of ze haar mobiele nummer wilden, maar dat hadden ze al..."
"Jij gaat nu naar bed, want het is sowieso al veel te laat en ik ga Dochter bellen." zei ik resoluut.
Ik mòest weten wat er aan de hand was en wel zo snel mogelijk.
"Ze hebben haar niet meer gebeld, want ik zat vanavond met haar te msn'en en toen wist ze van niks." sputterde Zoon nog tegen, maar ik was onverbiddelijk.
Even later bleek Dochter inderdaad niemand van het Media College gesproken te hebben.
Wat nu?
Gewoon rustig gaan slapen en afwachten?
Of gewoon rustig gaan slapen en de volgende dag proberen te achterhalen wat er aan de hand was?
"Ik durf niet te bellen, hoor! Wil jij dat alsjeblieft voor mij doen?" Dochter was aanzienlijk minder verzenuwd dan ik had verwacht, maar vond het -geheel voorstelbaar-toch wel erg spannend.
Dus vanochtend heb ik gebeld en gemaild en Dochter's nieuwe mobiele nummer doorgegeven en toen ik om 12 uur uit de les kwam, zag ik dat ze had geprobeerd me te bereiken.
Even later trilde haar stem lichtelijk en klonk laag en vol in mijn oor. Ze zóng bijna toen ze vertelde dat ze zeer goed beoordeeld en daarom aangenomen was.
Ik was een beetje vergeten hoe blij en gelukkig je kunt worden als iemand waar je zoveel van houdt iets belangrijks voor elkaar krijgt. Ik kon het niet laten om steeds weer te zeggen hoe ontzettend goed ik het van haar vond.
"Mam," zei ze.
"Ja?"
"Ik ben geloof ik trots op mezelf."
We zuchtten allebei.

De rest van de dag wist ik van gekkigheid en euforie niet meer wat te beginnen met mezelf. Leerlingen vroegen me hoe het kwam dat ik zo vrolijk en melig was. In de supermarkt liep ik als een kip zonder kop langs de schappen en laadde maar gewoon een beetje in. En ik heb Dochter nog wel een paar keer gebeld om haar stem te horen zingen.

Er is wel een maar, want door het grote aantal aangenomen leerlingen moet er geloot worden en het is ons niet duidelijk wanneer dat plaats gaat vinden. Ze is dus nog niet helemaal binnen.
Maar die zeer goede beoordeling neemt niemand haar meer af: die heeft ze "in the pocket"! En we duimen ondertussen gewoon door met zijn allen. Alles komt goed.

Boyz on bass

Zoon heeft sinds gisteren een Fender versterker en een Stagg basgitaar. Compleet met zijn lange blonde haren lijkt hij mij nu de ideale "catch" voor elk meisje. Voor de foto heeft hij even zijn mouwen opgestroopt...Ik vind hem zó stoer!

Het gesprek

Gisteravond heb ik per sms nog zo'n tien dierbaren opgeroepen om rond de klok van 9.00 uur aan Dochter te denken. En vanochtend in een klas met 29 leerlingen heb ik verteld over het belangrijke gesprek dat op dat moment gaande was, hoe graag Dochter toegelaten wilde worden op het Media College en dat ik daarom even voor haar wilde duimen. "Als jullie met me mee willen doen, zou ik dat heel erg fijn vinden, want dan werkt het natuurlijk nòg sterker," heb ik eraan toegevoegd. Die lieverds wilden allemaal hun steentje bijdragen, dus een minuut lang draaiden we onze duimen in het rond om daarna weer verder te gaan met het ontwerp van ons eigen ideale land. (Het was een aardrijkskundeles.)
Het gesprek is aardig verlopen volgens Dochter. Na afloop werd er tegen haar gezegd, dat ze zich maar geen zorgen moest maken. "Gewoon doorgaan waar je mee bezig bent, want je maakt mooie dingen en je hebt er plezier in." Naar mijn idee is daarmee haar motivatie en talent positief beoordeeld, toch? Binnen twee weken horen we de uitslag.
In de tussentijd nog iets uit haar port-folio.Het heet Envy en ik vind het wunderbar.