Land in oorlog

Sinds bijna 10 jaar nu koop ik groene pitloze olijven met heel veel knoflook en peterselie bij hetzelfde winkeltje bij mij in de buurt. Het is gelegen op de hoek van de Aalsmeerweg en de Rietwijkerstraat en het heeft achtereenvolgens toebehoord aan een Marokkaanse, een Pakistaanse en tegenwoordig weer een andere -ook gebrekkig Nederlands sprekende- eigenaar. Het recept wordt blijkbaar samen met de inventaris doorgegeven, want de olijven blijven onveranderd lekker: in de salade of zomaar los uit 't handje.
Sinds een jaar of twee staat er een Arabische, tanige, trotse man van een jaar of veertig achter de toonbank van de winkel. Zwart haar, diepbruine ogen, scherpe blik en dito gelaatstrekken. Gelukkig heeft hij een bijzonder vriendelijke glimlach, anders zou hij met dit uiterlijk en zijn diepe basstem een onverzettelijke, bijna dreigende indruk maken. Zijn vrouw is ronduit mooi met haar lange zacht-krullende haren. Alles lijkt wel zacht aan haar: haar wangen, haar ogen, haar mond, haar welvingen, haar stem. Les extrèmes se touchent...
Het heeft lang geduurd, voordat ik durfde te vragen waar ze vandaan komen. Ik weet namelijk dat veel buitenlanders een dergelijke vraag opvatten als een terechtwijzing of een verkapt verwijt dat ze niet in hun eigen land zijn gebleven. Hoe dan blijk te geven van mijn belangstelling?
Op een dag biedt de televisie in de winkel uitkomst. Die staat namelijk bijna altijd aan op een zender waarop voor mij onverstaanbaar wordt gesproken en uit de letters kan ik ook geen wijs. Dit keer lijkt het -aan de heftigheid van de emoties, de beperkte cameravoering en de eenvoudige aankleding van de set te zien- op een soap.
"Drie scheppen?" vraagt de eigenaar, terwijl hij een plastic zakje richting de bak met mijn favoriete olijven beweegt en de grote lepel alvast pakt. Ik bestel altijd hetzelfde.
"Ja, graag," antwoord ik en concentreer me weer op de gebeurtenissen op het televisiescherm, die hij ook met een half oog blijft volgen. Op een gegeven moment hoor ik hem aanstekelijk grinniken. Ik draai me naar hem om.
"Waar gaat het over?"
Hij kijkt me aan met glimmende ogen van de pret en wil het me uit gaan leggen, maar haalt dan hoofdschuddend zijn schouders op en zegt lacherig: "Eigenlijk allemaal domme dingen, veel te ingewikkeld."
We grinniken allebei een beetje, terwijl hij het zakje met olijven op de weegschaal legt. En dan durf ik het.
"Waar komt u eigenlijk vandaan?" vraag ik.
"Uit Irak." zegt hij en het lijkt alsof zijn ogen ineens doffer zijn geworden.
"Ooooh, uit Irak."
Er valt een zware stilte.
Shit, wat moet ik nou zeggen?
"Het is 3 Euro 45," redt hij mij.
Ik geef hem een vijfje en krijg wisselgeld terug.
Maar ik wil het hier niet bij laten. Dat zou te makkelijk zijn.
Dan: "En woont er nu nog steeds familie van u?"
"Mijn moeder woont daar."
"Kan zij niet ook hierheen komen?"
"Nee, zij wil dáár blijven. Zij is oud."
"Maar dan maakt u zich zeker wel vaak zorgen om haar?"
"Elke dag." Hij zucht diep.
"En kunt u haar bellen?"
"Soms. Soms kunnen wij bellen."
Nadat ik hem veel sterkte heb gewenst, verlaat ik de winkel.

Een volgende keer is er een voetbalwedstrijd op de televisie. De eigenaar begroet me weliswaar als ik binnenkom, maar kan vervolgens nauwelijks zijn aandacht verschuiven naar de verkoop van olijven. Bij navraag blijkt Irak een kwalificatiewedstrijd te spelen voor het WK van 2010. Ze spelen thuis tegen Qatar, vertelt de eigenaar.
"Thuis? In Bagdad?" vraag ik verbaasd.
"Neenee, niet in Irak. Dat kan niet, door oorlog. In Dubai. Irak speelt al 20 jaar alle thuiswedstrijden in Dubai. Is al 20 jaar, oorlog in Irak."

Een paar weken later kom ik de winkel binnen op het moment dat hij nèt bezig is om de olijven te vermengen met knoflook en peterselie. Het is zo klaar, zegt hij. Terwijl hij doorwerkt, bekijk ik de schappen eens nader. Rozenwater uit Libanon, kikkererwten uit Turkije, zeezout uit Griekenland, couscous uit Marokko, verschillende chutney's uit India, rijst uit Suriname: de hele wereld lijkt wel vertegenwoordigd. Er is ook Maggi aardappelpuree... Mijn oog valt op een potje dadelstroop uit Basra.
Als ik het op de toonbank zet, draait hij het etiket naar zich toe en vraagt me of ik weet waar Basra is.
"Ja, in Irak."
Een goedkeurende knik.
En dan vertelt hij me dat het daar gemiddeld 48 graden is, bijna te heet voor mensen. Maar ideaal voor dadels. En hoe er daar vroeger 150 verschillende soorten dadels groeiden, miljoenen bomen, die ieder jaar weer een ongelofelijk rijke oogst opleverden. Het is duidelijk merkbaar hoe fijn hij het vindt om eens iets anders over zijn land te melden dan de gebruikelijke ellende.
"Maar ja," besluit hij, "nu, door oorlog is bijna niets meer van al die dadelbomen. Allemaal plat door de bommen."
Even kijkt hij me ietwat moedeloos aan.
's Winters eten veel mensen in Irak dadelstroop, gaat hij vervolgens snel door, omdat er zoveel energie in zit. Je wordt er helemaal warm van als je een lepeltje eet met wat brood. En dan nog wat tahin (sesampasta) erbij... het is zo lekker: dat moet ik echt eens proberen.
De melancholie is bijna tastbaar.
Kloteoorlog.

Say what?!

Aangetroffen op de ruit van de avondwinkel in de Zeilstraat...

Hugo Claus (5 april 1929 - 19 maart 2008)

Toen ik het bericht in de krant las, was ik veel meer ontdaan en ontroerd dan bij de dood van Gerard Reve of Jan Wolkers, laat staan Willem Frederik Hermans. Die heb ik ooit ontzettend onsmakelijk meegemaakt in een vooraanstaande eetgelegenheid in de hoofdstad: hij praatte veel en veels te hard en rochelde daar dan af en toe tussendoor. Niemand dorst er (uit respect voor zijn literaire kwaliteiten?) iets van te zeggen. Maar na een dergelijke ervaring leest zo'n man een stuk minder lekker kan ik u zeggen.
"Het Jaar van de Kreeft" (over zijn verhouding met Kitty Courbois) is waarschijnlijk het eerste dat ik van Claus las. Ik woonde toen nog bij mijn ouders in een verstikkend dorp ten noorden van Eindhoven en dat boek was voor mij een belofte over hoe het leven óók kon zijn. Hartstochtelijke liefde. Diep gevoelde emoties. Een meeslepend bestaan zonder angst. Alles zo in contrast met de zak meel waarin ik -totdat ik naar Amsterdam kon gaan- moest zien te overleven. Wolkers schreef ook over seks en passie, maar daar voelde ik die gereformeerde achtergrond nog zo duidelijk. Claus was katholiek: bij hem leek het meer vanzelfsprekend en niet iets wat je moest bevechten. Het was er, je moest het alleen even vinden en dan ging de rest vanzelf.
Later nog las ik "Verdriet van België", omdat mijn Grote Liefde (ik had hem inderdaad gevonden, maar het ging helemaal niet vanzelf...), daar helemaal aan verslingerd was geraakt. Ik heb de bladzijden gevroten. Hoe die kleine, 11-jarige, lieve Louis Seynaeve op een nonneninternaat en daarbuiten van alles meemaakte, terwijl de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog zich om hem heen voltrokken.
In die tijd, begin jaren '80, ging ik regelmatig naar dichtersavonden en -festivals, o.a. een keer naar een Nacht van de Poëzie in Brussel. Daar heb ik Hugo Claus horen voordragen uit eigen werk. Zachte, maar welluidende, donkere stem en een ontspannen bijna nonchalante motoriek: ik vond het een zeer indrukwekkende combinatie.
Eén van zijn mooiste gedichten vind ik nog steeds:


Op Thomas zijn vierde verjaardag

Later, mijn jongetje, word je een man,
Later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het
waarom.
Men zal je stempelen als bagage.
Men zal je kwetsen om je wens en je droom.
En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.

Het is de tederheid, die ook weer tederheid oproept...
Prachtig.

Ideetje...

Het heeft me zeker een uur ploeteren met Paint gekost om dit in elkaar te flansen, maar dat zal de leeftijd wel zijn. Nog even over het idee op zich: als er vrijheid van meningsuiting is, is er toch ook de vrijheid om jezelf al dan niet bloot te stellen aan andermans visie?! De film van Wilders wordt uitgezonden in de zendtijd voor politieke partijen; daar kijkt sowieso bijna nooit iemand naar, dus waarom zouden we (moslims en andere Nederlanders) nu ineens kijken naar die tien minuten die de PVV ter beschikking krijgt gesteld...
Dat Wilders denkt dat Beatrix het over hem had in haar Kersttoespraak is toch eigenlijk ook om je een deuk te lachen?

Spreekwoorden en gezegdes

Ze worden veel gebruikt en verbasterd, meestal per ongeluk. Koot en Bie van het Simplisties Verbond, actief eind jaren '70, deden het expres. Een dik jaar geleden kreeg ik er een boekje over van Ingrid die ik om allerlei k***eredenen al bijna een half jaar niet meer gesproken heb. Ze schreef er in "Voor mijn vriendin in dik en dun"; vond ik al een bijzonder leuke. In het boekje vonden we o.a. ook nog:
Zij klaagde heg en steg.
Een blind paard kan de was doen.
Appels met citroenen vergelijken.
Ondertussen komen ze ook in het dagelijks leven op me af:
Iedereen loopt al op zijn achterste benen (= moe).
Ruwe bolus, blanke pit.
Bergen op de weg zien (i.p.v. beren).
Moet je dat nou wel doen; je hebt al zoveel op je broodje.

Van de weeromstuit heeft Zoon er zelf maar één verzonnen: iemand doodslaan met een blije mus.
Zie je het voor je?

Stop de Gouden Kooi

Als je eenmaal aan de digitale handtekeningenacties begint, dan ook maar even goed doorpakken, vind ik. Dus toen ik vanmiddag in de nrc.next van afgelopen donderdag het adres vond van Stop de Gouden Kooi, dacht ik: "huppetee, weg ermee" en surfde er met gezwinde spoed naar toe om mijn steun te betuigen.
Blijkt het helemaal niet meer nodig te zijn! De initiatiefnemers hebben een telefoontje gekregen van RTL Nederland met daarin de volgende mededelingen:
-DGK gaat uitgezonden worden op RTL5 om 20.00 uur in de avond;
-DGK zal niet meer live te volgen zijn via internet;
-Op tv zal er geen sex en/of geweld te zien zijn.
Zo zie je maar waar maatschappelijke verontwaardiging gekoppeld aan een handtekeningenactie toe kan leiden...
(Eigenlijk snap ik niet waarom ze hiermee genoegen nemen. Als je wil dat iets stopt, ga je toch door, totdat je dàt bereikt hebt?)

07-07-07

Wat ik deed op deze dag? Allereerst maar eens me realiseren dat het nu dan eindelijk vakantie is en er de komende zes weken in geen velden of wegen arbeidsverplichtingen te bekennen zijn. Verder was ik aangenaam verrast door het ontbreken van de regen- dan wel onweersbuien, die het de laatste dagen tot zo'n herfstige kledderzooi maakten. Zoon en ik hebben heel feestelijk boeken voor de vakantie gekocht en als lunch heerlijke sushi's gegeten op een bankje aan de Apollolaan.
Tussen de bedrijven door zette ik de televisie aan om een beetje bij te houden of deze eventueel gedenkwaardige dag (tja, je weet het immers maar nooit) nog iets op ging leveren. Qua milieu en klimaat denk ik niet zo veel, heel eerlijk gezegd. Bovendien denk ik bij mezelf als ik al die interessante tips hoor "Tja, maar dat weten we toch al minstens 20 jaar?" Het enige dat ik niet doe, is spaarlampen gebruiken. Eerst omdat ik schele hoofdpijn kreeg van het licht en nu omdat het moet van de regering. Ze gaan er eerst maar voor zorgen dat er roetfilters op vrachtwagens geplaatst worden, ook al mag je zulks volgens de Europese wetgeving niet verplicht stellen. Dan doe je die dingen toch gewoon cadeau?!
Beau van Erven Dorens zag ik -bijna als iemand die in de Here is geraakt- op televisie bekennen dat hij vroeger vier auto's had en nu niet meer... dat vind ik beschamend. En dat hij daarna zegt dat het heel leuk is om iets aan het klimaat te doen, omdat je er ook nog eens veel geld mee kan verdienen... daar word ik bijna boos van. Heeft hij dan niet eerder doorgehad dat hij het geld met bakken het raam uitsmeet? Geld, dat hij op een veel nuttiger manier had kunnen besteden!
Ach nou ja, het is vakantie en ik moet sowieso leren om mild te zijn. Dus probeer ik me blij te voelen om het feit dat Beau nu -al is het laat- het licht gezien heeft.

Muzikaal leverde de dag me evenmin veel op. Al was ik vlak na de avondmaaltijd ineens tot bijna tranen toe geroerd, doordat de grootogige Corinne Bailey Rae en John Legend samen een prachtig lied van Marvin Gaye zongen. Het kwam voor het eerst uit in 1971. Voor de Pabo-studenten onder ons: dat is meer dan 35 jaar geleden. Kun je nagaan...
Het gaat als volgt:

Mercy, mercy me,
Ah, things ain't what they used to be, no, no.
Oil wasted on the ocean and upon
our seas fish full of mercury,

Oh, mercy, mercy me.
Ah, things ain't what they used to be, no, no, no.
Radiation underground and in the sky;
animals and birds who live nearby are dying.

Oh, mercy, mercy me.
Ah, things ain't what they used to be.
What about this over crowded land?
How much more abuse from man can she stand?

en je kunt er hier naar luisteren.

Als we met zijn allen niet zouden denken dat je veel spullen moet hebben om voluit te kunnen leven... dat zou pas ècht veel schelen. Niet iedere zomer weer een nieuw model zonnebril bijvoorbeeld. Al die flauwekul. Back to basics if you please.
En: leef met vlag en wimpel, maar hou het simpel!

Talpa

Is er dan toch gerechtigheid in deze vunzige wereld? Het lijkt erop, want nog geen week nadat ik voor het eerst naar de Gouden Kooi had gekeken en vervolgens neigingen kreeg om John de Mol eens keihard in zijn ballen te trappen (wat een ongelofelijke lul moet dat zijn, dat hij geld wil verdienen aan het creëren en vertonen van een door mensen bewust tot stand gebrachte hel), is Talpa opgeheven.
Joepiedefuckingpoepie!
Ik hoop van ganser harte dat dit nu betekent dat de Gouden Kooi uit de lucht gaat èn dat het met de Nederlandse kijkers en platvloersheid nog wel meevalt.

Pim

Vijf jaar geleden was ik op Kreta met Zus&Co. Mijn leven als leerkracht was net een maand oud, maar het plan om voor Toneelgroep Toetssteen een toneelstuk te schrijven over Pim Fortuyn was nog in volle kracht aanwezig. Toen ik op het strand lag te genieten van zee en zon kreeg ik een sms'je van Dick: "Pim is neergeschoten op het Mediapark in Hilversum." Ik giechelde, want vatte het op als een verse verhaallijn: misschien een beetje vergezocht, maar de moeite van het overdenken waard. Dus ik sms'te iets meligs terug en vertelde mijn gezelschap hoe geestig de samenwerking met Dick was.
Vijf minuten en een nieuwe sms later was het duidelijk: er was wel degelijk iets heel ellendigs voorgevallen.
Daar zaten we dan: 3000 km verwijderd van alle paniek, radeloosheid en woede waarin Nederland werd gedompeld door de aanslag op Pim. Het was een onwezenlijke gewaarwording.
Het is raar dat het nog maar vijf jaar geleden is. Het lijkt veel langer.
En nu zijn er op televisie documentaires en interviews en terugblikken op Pim en zijn betekenis voor de Nederlandse politiek. "Wat zou Pim er zelf van gevonden hebben?" is een vraag die de deskundigen proberen te beantwoorden
Ik wens hem toe dat hij in de hemel is bij zijn moeder, zijn broer en zijn geliefde, die aan Aids was overleden.
De rest lijkt me stukken minder relevant.

Koninginnedag

Vriendin C. was met man en bijna 3-jarig menneke uit Duitsland (voor meer détails, zie Kweeperen) naar Amsterdam overgekomen om hen Koninginnedag mee te laten beleven. Ze had speciaal een oranje jurk meegenomen om aan te trekken, want dat vindt ze het leukste: dat er op één dag zoveel van haar lievelingskleur op straat te zien is. Zoonlief werd daarom in een oranje trui gehesen en voor haar man vond ik achter in de kast nog een oranje overhemd. Aan mij was niets bijzonders te zien.
Zo liepen we om ongeveer 10 uur het Vondelpark in. Het rook er toen al naar Vietnamese loempia's. Elk jaar vind ik het weer overweldigend: al die ouders en kinderen die op kleden tegen weggeefprijzen hun huisraad te koop aanbieden, kleine meisjes die zich schaarsgekleed op keiharde muziek in sensuele bochten wringen en kleine ukkies die zich te buiten gaan op viool, fluit, drums en wat dies meer zij.
Deze lieve jongen bijvoorbeeld deed zijn uiterste best, maar bezorgde mij toch voornamelijk pijn aan de oren.En het meewarige gevoel, dat zich in mij al had opgebouwd, werd alleen maar versterkt door zijn pogingen geluid uit zijn fagot(?) te persen.
Tegen de middag hield ik het voor gezien en heb mijn gasten alleen gelaten om lekker rustig thuis te gaan genieten van mijn eerste vakantiedag.
C. is helemaal losgegaan en heeft in totaal zeven tassen vol met speelgoed èn een superstep gekocht. Haar man vond het een bijzondere gewaarwording om al die Nederlanders zo eens mee te maken.
Volgend jaar ga ik het heus weer proberen, maar ik vrees dat het nooit ècht wat gaat worden tussen Koninginnedag en mij. De combinatie van feest vieren, geld verdienen en "alles zo lekker goedkoop"... ik vind het heel bevreemdend. En zo Hollands ook.

Bierprijzen

Met het weekend voor de deur en een weersverwachting die uitnodigt tot terrasjes met bier, moet het even gezegd: Neelie Kroes heeft zich ontpopt als Vrouwe Justitia! En die sukkels van een bierbrouwers dachten dat ze rookgordijnen konden creëren om hun geheime bijeenkomsten aan het oog van Neelie's speurneuzen te onttrekken... Haha!
Maar waar gaan die te betalen boetes eigenlijk naar toe? In de Europese kas of ziet de belazerde consement er nog iets van terug?

Paspoortenkwestie

Op 10 maart j.l. stuurde ik voor het eerst van mijn leven een mailtje naar een Kamerlid. Het betrof Mw. Arib, die in het programma Pauw en Witteman -in mijn ogen- ongelofelijk onbeschoft en neerbuigend was toegesproken door dhr. Kamp van de VVD. Het ging over haar dubbele nationaliteit. In dat mailtje heb ik haar mijn steun en bewondering overgebracht. Nederland heeft mensen zoals Mw. Arib hard nodig.
Ik heb altijd wereldburger willen zijn. Esperanto leren was voor mij een groot ideaal, totdat ik merkte dat die taal helemaal niet overal op deze planeet gesproken werd. Dan maar Engels en Frans en Duits... Er stroomt allerlei allochtoon bloed door mijn aderen, maar jammer genoeg niet op een wijze dat ik daaraan rechten op een andere nationaliteit dan de Nederlandse kan ontlenen.
Herken je hier iets van?
Nu is er een oplossing!
Ga naar de site van Anderland en meldt je aan als ingezetene. Je krijgt meteen een paspoort. Er wonen op dit moment 2.186 mensen, maar er kunnen er vast nog veel meer bij...

1e Paasdag...

... ergens tussen Lijnden en Hoofddorp, ter hoogte van Vijfhuizen, troffen Zoon en ik tijdens een zonovergoten fietstocht op weg naar Dochter het volgende SF-landschap aan. Het lijkt wel een autoloze zondag, maar dan anders. Een beetje à la de film Koyaanisqatsi, die we net de dag ervoor bekeken hadden. Toen ik die voor het eerst zag -begin jaren '80 in een café in Brussel, onder het genot van mijn allereerste witbiertje- leek dit allemaal nog heel ver weg. En nu? Nog geen 15 kilometer van mijn voordeur!En een eindje verderop:
is het een schilderij of een decor uit de nieuwste film van Alex van Warmerdam? Nee, het is allemaal echt, niet eens gefotoshopt.
Arme, arme bomen, zou het ooit nog goed komen met ze?

Weekend

Dit zie je tegenwoordig als je op station Zuid in Amsterdam staat te wachten op de trein naar Eindhoven. Ik vond het wel uitermate futuristisch...
Iets meer dan vijf jaar geleden vertrok ik bijna dagelijks vanaf dit zelfde perron naar mijn werk en keek uit over braakliggend terrein. Dit is ervoor in de plaats gekomen.
En toen stopte de trein...

En dit is weer van een geheel andere orde.
Want je zal als kind toch maar zo'n boomhut hebben: in een magnolia, waardoor je ongeveer drie weken per jaar een bloeiend sprookjeskasteel tot je beschikking hebt! Neef en Nichten in Eindhoven hebben dat voorrecht. Ik ben jaloers.
Verder was het een enerverend weekend met eerst veel alcohol en nicotine en omgekeerd evenredig veel slaap. Daarna spa-rood en lekker eten met Broers en Zus. "Tussendoor" nog paardgereden op Ietje...
De bewegende beelden volgen pas op mijn 80ste verjaardag, zodat ik dan verbaasd kan uitroepen: "Ben ik dat? Ach welnee, dat kàn ik niet zijn. Zo dik en onhandig ben ik toch nooit geweest??!!"

Beste Geert,

Ik vind dat het trouwens ook maar eens afgelopen moet zijn met die allochtone hangvrouwen. Met lange rokken en dikke jassen om hun onbestemd gevormde lijven gedrapeerd en met hoofddoekjes op, zit dat maar op onze bankjes in onze lentezon te kletsen en te giechelen... Ze hebben gewoon plezier! Grote, goed gevulde boodschappentassen blokkeren de stoep zodanig, dat je er niet meer overheen kunt fietsen. Als je ze aankijkt, lachen ze naar je! Ik vind het bedreigend en ik vind het een schande. Waarschijnlijk hebben ze ook nog eens allemaal twee paspoorten. Zijn we nou helemaal gek geworden met zijn allen, dat we dat zomaar over ons kant laten gaan??!!

Zo zat ik gistermiddag op de fiets een nieuw hot issue voor meneer Wilders te verzinnen, nadat ik op het bankje bij de brug over de Schinkel een vrolijk clubje Marokkaanse buurtbewoonsters had aangetroffen. Het zag er zó gezellig en relaxed uit, dat ik er graag even bij was gaan zitten. Misschien had ik dat ook gewoon moeten doen of ze in ieder geval moeten vragen of ik een foto van ze mocht maken.
Anyway... het is dus maar gewoon hoe je naar de dingen kijkt. En ik dank God en Allah en Alles op mijn blote knietjes dat hier niet alleen blonde blauw-ogige mensen leven, maar dat er veel meer te ontdekken valt in ons platte, vlakke land.

Pauw en Witteman

Al eerder maakte ik er melding van: Jeroen en Paul maken goede programma's met gasten die iets te melden hebben. Zo hadden ze gisteren een flinke groep jongeren in de studio die mee hadden gedaan aan het Atalanta-project in Marokko. Het project waarvan Geert Wilders, geïnformeerd door kwaliteitskrant de Telegraaf (hoeveel contradictio's in terminis kun je hebben in één bijzin?!), in de Tweede Kamer schande had gesproken. Immers, op kosten van de staat zouden Marokkaanse hangjongeren, die zich schuldig hebben gemaakt aan licht criminele vergrijpen, een plezierreisje aan het maken zijn...
Niets bleek gisteravond minder waar. De Nederlandse jongeren (waarvan een aantal van Marokkaanse afkomst) volgen opleidingen op MBO, HBO en WO-niveau. Daarnaast hebben ze bijbaantjes en hobby's: geen tijd om rond te hangen. Ze zijn nog nooit met de politie in aanraking geweest, maar wèl geïnteresseerd geraakt in het milieu-project dat onderzoek doet naar de mogelijkheden van eco-toerisme in Marokko. Ter plekke hebben ze hard gewerkt (o.a. een vlindertuin aangelegd) en hier in Nederland zullen ze tijdens het Dunja-festival de resultaten van hun onderzoek presenteren in de vorm van onder meer een documentaire, een rap en een toneelstuk. In hun eigen Afrikaanderwijk in Rotterdam gaan ze ook nog een vlindertuin aanleggen. Er werd smakelijk gelachen om de afgang van Wilders.
Lijkt me trouwens een heel goede strategie: geen cordon sanitaire, geen discussie op argumenten, maar gewoon iedere keer keihard gaan lachen als Wilders iets zegt in de Tweede Kamer!

Maandagavond was Andrée van Es te gast. Al sinds mijn jonge jaren in de provincie heb ik haar hoog zitten: als mooiste en slimste meisje in de politiek (PSP), als ongehuwde moeder van een gekleurde zoon (en dat zo'n 30 jaar geleden!), als directeur van de Balie. Vlak na het overlijden van haar man Maarten van Traa in 1997, zag ik haar eens lopen op station WTC. Zo waardig en trots en toch zo verdrietig en alleen. Ik had haar graag gegroet, maar dorst haar beschermende eenzaamheid niet te doorbreken.
Sinds 2002 is ze directeur van de GGZ en kwam in Pauw en Witteman vertellen over de week van de Psychiatrie die dit jaar als thema "Voel je veilig" heeft. In Nederland worden meer psychiatrische patiënten in de isoleer geplaatst dan in andere Europese landen. Oorzaak: in die andere landen worden patiënten rustiger gehouden met behulp van medicatie. "Maar," zei Andrée "er worden goede resultaten geboekt door hulpverleners te trainen in het hanteren van aggressief gedrag."
Ze is nog steeds verstandig en ziet er prachtig uit met bouwjaar 1953.
En.... ze is grijs!
(Met excuses voor de strepen door het beeld, maar even niks aan te doen. We're working on it, Andrée.)

Viktor en Rolf

Normaal gesproken ben ik niet zo dol op ze, maar afgelopen week stond er een foto in de krant van een stuk uit hun nieuwe collectie, waardoor ik ze nu van een zekere vorm van genialiteit verdenk. Niet eens zozeer op hun vakgebied, maar meer in het pakken van de tijdsgeest en die met een zekere humor vertalen naar een beeld. Kunst dus, en niet persé mooie kleding.
We zien een mannequin in een jurk van authentieke, traditionele stof van Zeeuwse makelij. In de jurk zijn wat klederdrachtdétails verwerkt, maar verder is het een modern ontwerp. De mannequin loopt op hooggehakte(!) klompen. Het meest bijzondere vind ik nog de metalen stellage met lampen en geluidsboxjes, die onderdeel uitmaakt van de creatie. Hij doet me denken aan het houten juk, waaraan de melkmeisjes in vervlogen tijden hun emmers konden ophangen, om zo het dragen van hun last te vergemakkelijken.
Wat wordt er gedragen met het juk van Viktor en Rolf? De last van de individualiteit, verbeeld door eigen muziek en een eigen lichtshow. De individualiteit is in dit ontwerp verbonden met symbolen van een verleden waarin het groepsleven zo belangrijk was.
Voor mij hebben Viktor en Rolf een beeld geschapen voor de vraag waarvoor de moderne mens zich geplaatst ziet: hoe je individualiteit te beleven in samenleving met de anderen?
Hoe jezelf te zijn zonder geïosoleerd te raken?
Of geven ze zelfs al een antwoord op die vraag?

Integratie à la moi.

Meestal ('s avonds en op maandag) is hij dicht als ik er langs rijd: ArtiChoc aan de Koninginneweg, de lekkerste bonbon/ chocoladewinkel van Amsterdam. Edoch, vanmiddag toen ik met Zoon tevergeefs (maar o, wat hebben we gelachen!) een poging had gedaan om te shoppen in de Cornelis Schuytstraat en we weer richting huis reden, wist ik het ineens: ik had zin in chocolade èn die winkel was open èn we gingen erheen èn een flinke voorraad inslaan!
We waren niet meteen aan de beurt, dus hadden alle gelegenheid om ons goed voor te bereiden op de bestelling. Het werden gedroogde schijfjes sinaasappel met chocolade, chocoladetruffels met slagroom en vervolgens nog een heleboel bonbons: met honing en whiskey, jamaica rum en mango, gedroogde aardbei, macadamianoten, vijgen, dadel-zoethout, olijven, limoen en ook wat klassieke pure kersenbonbons. Ik verwachtte dat het me wel iets van drie tientjes zou gaan kosten, maar het niet eens zo dikke winkelmeisje (hoe zou ze dat zo netjes binnen de perken weten te houden?), vroeg me slechts dertien euro en veertig cent te betalen. Toen hebben we ook nog maar wat heel erg bijzonder lekker uitziende "Hemelse Stenen" in laten pakken en nog geen 20 euro lichter stonden we even later op de stoep bij onze fietsen.
Door al die chocoladeluchten in mij opgesnoven te hebben, hield ik het niet meer en maakte daar ter plekke het bovenste zakje in het schattige tasje open en nam er uiterst voorzichtig tussen duim en wijsvinger zo'n heerlijke bonbon uit. Ik bekeek hem even van heel dichtbij en stak hem vervolgens langzaam in mijn mond. Op het moment dat mijn verhemelte zich rond de smeltende chocolade en andere ingrediënten sloot, moest ik even mijn ogen dichtdoen: het genot was tè overweldigend.
Toen ik ze weer opende, keek ik recht in de vrolijke gezichten van twee jonge, behoofddoekte moslima's, die mij vanachter een raampje van lijn 2 belangstellend gadesloegen. Ik maakte met mijn hand vlak bij mijn oor het oud-Hollandse gebaar voor "erg lekker" en grijnsde. Op dat moment ging de tram bellenrinkelend weer rijden en staken de vrouwen vrolijk hun duimen op naar mij.
Moraal van dit verhaal: integreren is veel gemakkelijker dan doorgaans beweerd wordt en bovendien lang niet zo duur als je soms zou denken.

P.S. Zoon en ik hebben ongeveer een uur geleden de laatste bonbons opgegeten. We zijn niet misselijk. Hij vond "de eerste met drank" (=jamaica-rum met mango) de lekkerste, ik die met limoen.

Minister-president

Kofi Annan treedt binnenkort af als Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. Als we hem nou vragen om onze nieuwe minister-president te worden? Een held aan het roer van onze natie, een fijne man om naar te kijken en ik durf er heel wat onder te verwedden dat hij goed raad weet met het integratievraagstuk.
Zoals hij -met licht gebogen hals- glimlachte naar iemand naast hem op een persconferentie over Sudan... daar kunnen die krachteloze mond van JP en die zuinig-strakke lippen van Wouter ècht niet tegenop!

Democratie

Gisteren is er 52 euro op mijn rekening gestort als "tegemoetkoming in de gestegen energiekosten". Als bekend zou worden dat er ergens in een land in Afrika, Zuid-Amerika of Oost-Europa zo'n 10 dagen voor de verkiezingen geld werd uitgedeeld door de regerende partijen... zou daar dan geen schande over gesproken worden? Zou het woord electorale fraude dan niet vallen, zeker in combinatie met het gedoe rondom de stemcomputers?
Die 52 euro zullen verdwijnen in één van de vele zwarte gaten die mij omringen, dankzij of ondanks het kabinetsbeleid. Dat boeit me allemaal niet zo. Wat me werkelijk fascineert is de politieke draaikonterij. Hoe kunnen mensen die het beleid in ons land (willen gaan) bepalen er over het algemeen zo'n lage moraal op na houden? Je ziet aan hun gezichten dat ze van zichzelf vinden dat ze het spel heel goed spelen. En o, de benepenheid rond mondhoeken en ogen als ze even uit hun rol vallen... terwijl ik juist op die momenten opveer en een gemene grijns niet kan onderdrukken. Haha, betrapt! Jij bent ook maar een sukkel!
Maar op zo'n moment ben ik ook teleurgesteld, want ik wil geen knoeiers die in mijn naam het land besturen. Ik wil helden die in meerdere opzichten verheven zijn boven ons allen. Omdat ze kennis, visie, liefde, moed, inzicht, wijsheid, humor, mededogen, etc. in overvloed hebben en daardoor beter zijn dan wij, de kiezers. Hebzucht, eigenbelang, bekrompenheid: laat dat maar aan ons over.
Democratie betekent letterlijk "het volk regeert". Liever niet, dank u zeer beleefd.