Microkrediet

Het is dat mijn credit card momenteel geblokkeerd is (gisteren een ongelofelijk irritant telefoongesprek gevoerd met een abn/amro meisje over de kafkaïaanse procedures: ondanks dat mijn saldo nu is aangevuld, moet ik nog tot 5 april wachten totdat ìk kan bellen om te vragen of ie weer gedeblokkeerd kan worden... waarom gebeurt dat niet automatisch gvd??!! en later: ook zielig, als je je brood moet verdienen met zo'n klotebaantje in een call-center), maar anders was ik nu voor minimaal 25 dollar geld aan het lenen aan een kleine ondernemer m/v in bijvoorbeeld Tanzania, Samoa, Ghana of Azerbeizjan.
Las op bladzijde 5 in de Volkskrant van donderdag een column van Nicholas D. Kristof over hoe je op een heel directe manier een bijdrage kunt leveren aan armoedebestrijding: via Kiva, een organisatie opgezet door Matthew en Jessica Flannery, een jong Amerikaans echtpaar dat in Afrika heeft gewerkt. "Zij beseften dat het gebrek aan betaalbare leningen een groot obstakel was voor de economische ontwikkeling. Liefdadigheid is het volgens Flannery niet. Je wordt zakenpartner van iemand aan de andere kant van de wereld."
Hoe leuk is dat?!!
Ik heb al een beetje rondgsnuffeld op die site (waar je ook het artikel, dat oorspronkelijk in de NY Times verscheen, kunt downloaden) en heb me ingeschreven. Kreeg onmiddellijk een mailtje:

Dear Mathilde Dollekens,
Thank you for registering at http://www.kiva.org/
We look forward to partnering with you, and hope you will someday choose to 'sponsor a business' with us by loaning to an entrepreneur.
We believe this is one of the best ways to empower our neighbors, giving them opportunities to become economically independent, improve their standard of living, and alleviate poverty for themselves and their communities.
If you have any questions or concerns, please email us anytime at contactus@kiva.org
Thank you,
Kiva

Nu is het wachten (klotebank!!) op 5 april en dan kan ik aan de slag, waardoor iemand anders de kans krijgt om aan de slag te gaan.

Beste Geert,

Ik vind dat het trouwens ook maar eens afgelopen moet zijn met die allochtone hangvrouwen. Met lange rokken en dikke jassen om hun onbestemd gevormde lijven gedrapeerd en met hoofddoekjes op, zit dat maar op onze bankjes in onze lentezon te kletsen en te giechelen... Ze hebben gewoon plezier! Grote, goed gevulde boodschappentassen blokkeren de stoep zodanig, dat je er niet meer overheen kunt fietsen. Als je ze aankijkt, lachen ze naar je! Ik vind het bedreigend en ik vind het een schande. Waarschijnlijk hebben ze ook nog eens allemaal twee paspoorten. Zijn we nou helemaal gek geworden met zijn allen, dat we dat zomaar over ons kant laten gaan??!!

Zo zat ik gistermiddag op de fiets een nieuw hot issue voor meneer Wilders te verzinnen, nadat ik op het bankje bij de brug over de Schinkel een vrolijk clubje Marokkaanse buurtbewoonsters had aangetroffen. Het zag er zó gezellig en relaxed uit, dat ik er graag even bij was gaan zitten. Misschien had ik dat ook gewoon moeten doen of ze in ieder geval moeten vragen of ik een foto van ze mocht maken.
Anyway... het is dus maar gewoon hoe je naar de dingen kijkt. En ik dank God en Allah en Alles op mijn blote knietjes dat hier niet alleen blonde blauw-ogige mensen leven, maar dat er veel meer te ontdekken valt in ons platte, vlakke land.

Het is....

Lente. Of niet?!!

Hoeveel van die prachtig bloeiende magnoliabomen zouden er op dit moment in Amsterdam te bewonderen zijn? Deze staat op de Koninginneweg, vlakbij het politiebureau, dat vroeger ooit brandweerkazerne was (hebben we destijds nog bijna gekraakt :-)toen het net een maand leegstond ofzo...).
De bloei van de magnolia duurt maar even, daarna leidt de boom een vrij onbenullig bestaan. Gewoon een boom, met een stam en groene bladeren, verder niks.
Maar zo rond deze tijd, met zijn allen tegelijk, zijn de magnolia's onnavolgbaar, oogverblindend, overweldigend en zinnelijk mooi. Vooral in de late middagzon, met een strakblauwe hemel erachter.
Ik hoor net op het weerbericht dat we morgen weer eens regen krijgen. Waarschijnlijk klopt er niets van die voorspelling, dus kunnen we er morgen nòg een dag van genieten.

Pauw en Witteman

Al eerder maakte ik er melding van: Jeroen en Paul maken goede programma's met gasten die iets te melden hebben. Zo hadden ze gisteren een flinke groep jongeren in de studio die mee hadden gedaan aan het Atalanta-project in Marokko. Het project waarvan Geert Wilders, geïnformeerd door kwaliteitskrant de Telegraaf (hoeveel contradictio's in terminis kun je hebben in één bijzin?!), in de Tweede Kamer schande had gesproken. Immers, op kosten van de staat zouden Marokkaanse hangjongeren, die zich schuldig hebben gemaakt aan licht criminele vergrijpen, een plezierreisje aan het maken zijn...
Niets bleek gisteravond minder waar. De Nederlandse jongeren (waarvan een aantal van Marokkaanse afkomst) volgen opleidingen op MBO, HBO en WO-niveau. Daarnaast hebben ze bijbaantjes en hobby's: geen tijd om rond te hangen. Ze zijn nog nooit met de politie in aanraking geweest, maar wèl geïnteresseerd geraakt in het milieu-project dat onderzoek doet naar de mogelijkheden van eco-toerisme in Marokko. Ter plekke hebben ze hard gewerkt (o.a. een vlindertuin aangelegd) en hier in Nederland zullen ze tijdens het Dunja-festival de resultaten van hun onderzoek presenteren in de vorm van onder meer een documentaire, een rap en een toneelstuk. In hun eigen Afrikaanderwijk in Rotterdam gaan ze ook nog een vlindertuin aanleggen. Er werd smakelijk gelachen om de afgang van Wilders.
Lijkt me trouwens een heel goede strategie: geen cordon sanitaire, geen discussie op argumenten, maar gewoon iedere keer keihard gaan lachen als Wilders iets zegt in de Tweede Kamer!

Maandagavond was Andrée van Es te gast. Al sinds mijn jonge jaren in de provincie heb ik haar hoog zitten: als mooiste en slimste meisje in de politiek (PSP), als ongehuwde moeder van een gekleurde zoon (en dat zo'n 30 jaar geleden!), als directeur van de Balie. Vlak na het overlijden van haar man Maarten van Traa in 1997, zag ik haar eens lopen op station WTC. Zo waardig en trots en toch zo verdrietig en alleen. Ik had haar graag gegroet, maar dorst haar beschermende eenzaamheid niet te doorbreken.
Sinds 2002 is ze directeur van de GGZ en kwam in Pauw en Witteman vertellen over de week van de Psychiatrie die dit jaar als thema "Voel je veilig" heeft. In Nederland worden meer psychiatrische patiënten in de isoleer geplaatst dan in andere Europese landen. Oorzaak: in die andere landen worden patiënten rustiger gehouden met behulp van medicatie. "Maar," zei Andrée "er worden goede resultaten geboekt door hulpverleners te trainen in het hanteren van aggressief gedrag."
Ze is nog steeds verstandig en ziet er prachtig uit met bouwjaar 1953.
En.... ze is grijs!
(Met excuses voor de strepen door het beeld, maar even niks aan te doen. We're working on it, Andrée.)

AbFab

Gisteravond weer eens genoten van Edina en Pats. Edina had dochter Saf beloofd te zullen stoppen met drinken.
"Wat drink je dan als je geen alcohol drinkt?" vroeg haar beste vriendin Pats.
"Water."
"Water?"
"Ja, water. Je weet wel: waar je de whiskey mee aanlengt! Trouwens, jij bent toch ook wel eens gestopt met drinken?"
Reactie van Pats:
Needless to say lukt het Edina voor geen meter om de fles te laten staan en komt Saf erachter. Wrange ruzies volgen.
Aan het einde van de aflevering gaat de telefoon en Saf neemt op. Na even geluisterd te hebben, geeft ze de hoorn verheugd aan haar moeder. "Het is de Betty Ford kliniek, je kunt deze week nog komen voor een in-take." Edwina kijkt heel serieus en vraagt om wat privacy, waarop Saf mild glimlachend de ruimte verlaat.

PS Foto's van de beeldbuis zijn gemaakt met de 2 megapixel-camera van mijn nieuwe telefoontje waar ik o, zo blij mee ben!

Weekend papa's

Op vele plaatsen in Nederland op dit moment een wrede werkelijkheid...

Lang geleden

Mijn modem deed het niet meer... Meer dan een hele week had ik thuis geen internet en het was geen onverdeeld ongenoegen (=een verdeeld genoegen?). Er gaat een hoop tijd zitten in het checken van andere blogs, bankrekeningen, horoscopen etc. en ook het zoeken van "belangrijke" informatie. Net zoals wanneer de televisie stuk is, gaf het dus ook wel rust.
Maar vanochtend zijn Zoon en ik naar het postkantoor gefietst alwaar een nieuw modem (kosteloos ter beschikking gesteld door über-provider xs4all) op ons lag te wachten. Na een hoop geklooi met snoertjes en splitters en toch ook een beroep doen op de Helpdesk is alles weer bij het oude. Joechei!!
Waar waren we gebleven?
Onder andere bijwaar ik op 14 maart naar toe ging met M. Eerst heel fijn gegeten en uitgebreid bijgekletst bij Marci Panis: waanzinnig lekkere biefstuk met rucola en zelfgemaakte frieten voor een habbekrats.
Daarna naar Carré voor een ietwat vervreemdende ervaring. De zaal lag namelijk regelmatig plat, waarna wij elkaar slechts aankeken met een vragende uitdrukking op het gezicht "hebben we iets gemist?" Bij het bier na afloop kwamen we tot de conclusie dat JJ jong is met zijn 27 jaren en waarschijnlijk daardoor zijn programma nog niet in evenwicht heeft. Geen goede balans tussen... ja wat eigenlijk? Belerende vertogen over ontwikkelingshulp, ontroerende verhaaltjes over de kracht van Afrikanen, het neerzetten van typetjes, grove-opmerkingen-over moslims-die-gewoon-gemaakt-moeten-kunnen-worden: er kwam van alles voorbij. Maar het was niet scherp genoeg voor mij, hij nam niet ècht positie in. Hij bleef misschien wel een beetje buiten schot?

In ieder geval moet ik nu stoppen met bloggen want Zoon wil ook wel weer eens wat, zegt hij.

Viktor en Rolf

Normaal gesproken ben ik niet zo dol op ze, maar afgelopen week stond er een foto in de krant van een stuk uit hun nieuwe collectie, waardoor ik ze nu van een zekere vorm van genialiteit verdenk. Niet eens zozeer op hun vakgebied, maar meer in het pakken van de tijdsgeest en die met een zekere humor vertalen naar een beeld. Kunst dus, en niet persé mooie kleding.
We zien een mannequin in een jurk van authentieke, traditionele stof van Zeeuwse makelij. In de jurk zijn wat klederdrachtdétails verwerkt, maar verder is het een modern ontwerp. De mannequin loopt op hooggehakte(!) klompen. Het meest bijzondere vind ik nog de metalen stellage met lampen en geluidsboxjes, die onderdeel uitmaakt van de creatie. Hij doet me denken aan het houten juk, waaraan de melkmeisjes in vervlogen tijden hun emmers konden ophangen, om zo het dragen van hun last te vergemakkelijken.
Wat wordt er gedragen met het juk van Viktor en Rolf? De last van de individualiteit, verbeeld door eigen muziek en een eigen lichtshow. De individualiteit is in dit ontwerp verbonden met symbolen van een verleden waarin het groepsleven zo belangrijk was.
Voor mij hebben Viktor en Rolf een beeld geschapen voor de vraag waarvoor de moderne mens zich geplaatst ziet: hoe je individualiteit te beleven in samenleving met de anderen?
Hoe jezelf te zijn zonder geïosoleerd te raken?
Of geven ze zelfs al een antwoord op die vraag?

Maansverduistering

Om iets voor middernacht bewees Zus zich wederom als veel verstandiger dan ik door te zeggen dat ze naar huis wilde. Daardoor is de kater op deze zondag heel goed handelbaar. Maar bovendien waren we nu juist op tijd buiten om de maansverduistering te kunnen aanschouwen, terwijl we in een rustig tempo richting Oud-Zuid fietsten. Wat ik zag, lijkt nog het meeste op Meer prachtige foto's van het bijzondere natuurverschijnsel zijn bij bbc.com te vinden.
Op 21 februari 2008 zal opnieuw vanuit Nederland te zien zijn hoe de aarde precies tussen de zon en de maan inschuift. Het is dus een minder zeldzaam gebeuren dan een zonsverduistering. Toch gaf het me vannacht een heel bijzonder gevoel om de hemel, met daarin het spel der planeten, te aanschouwen. Het universum, de kosmos, het heel-al (bestaat er een mooier woord?!): je bent er een piepklein onderdeel van en tegelijkertijd het onmiskenbare centrum.

Prijsvraag

Is deze foto vanmiddag genomen in Amsterdam of in Parijs? En waar dan precies?
Stuur je ideeën z.s.m. in via de Comments onder aan deze pagina. Oplossingen worden behandeld in volgorde van inzending.
De winnaar wordt door mij meegenomen naar Dos op de hoek van de Nwe Willemsstraat en de Marnixstraat, alwaar wij op mijn kosten zullen genieten van de sfeer (alsof je in een café in Madrid bent), de flamenco-muziek, heerlijke Spaanse tapas (vooral de salade met spinazie en gehaktballetjes in komijn-tomatensaus zijn bijzonder aan te bevelen) en wijn.
P.S. Familieleden en bekenden van mij zijn uitgesloten van mededinging, evenals kinderen, vrouwen en domme, onaantrekkelijke, humorloze mannen buiten de leeftijdscategorie van 40-55 jaar.

Na Pasen

Als we nog een beetje misselijk zijn van de Paaseieren (van kip of chocolade) ga ik op dinsdag 10 april met Broer, Zoon en Dochter naar de Melkweg om deze supervrolijke Britpop-jongens, the Fratelli's, heel intens te beleven.

(Die met die krullen hebben ze niet voor niets vooraan gezet op de foto: hij is duidelijk de leukste.) Ik kan me nu al verheugen over hoe Zoon uit zijn dak zal gaan op de muziek, vooral Henrietta spreekt daarbij tot mijn verbeelding, met deze als goede tweede. Ritmisch wat ingewikkelder, maar dat kan hij wel aan. Zeker weten.

Uitgeput

Dochter en moi stapten vol opgewekte verwachting Vredenburg binnen. We waren er helemaal klaar voor na ons lichte maar toch voedzame diner, met onze verse pakjes Lucky Strike en Dunhill op zak. Ik sprak de gedenkwaardige woorden: "Ik ga deze avond heel intens beleven."
En toen bleek het volgende:
Ik grijnsde vol ongeloof.
Maar ach, uitgeput... da's toch zielig? Zo'n meiske maakt natuurlijk ook veel te veel mee: zo lang van huis, de hele wereld over en maar zingen. Als het dan nodig is, moet je de tijd nemen om gewoon even te chillen op je eigen bank ergens in Londen. En ze ziet er inderdaad ook wel een beetje moe en kwetsbaar uit, of niet?

Nou ja, we hebben Leo maar weer uit de parkeergarage gehaald en zijn richting huis gereden, terwijl Dochter steeds aan me vroeg: "Kan ik iets voor je doen?"
Ze is zó lief.
Nog veeeeeeeeeel liever dan Lily.
Mooier ook.
Morgenavond gaat ze naar Parijs met Vriend, die daar met zijn maten gaat worstelen. Maar voordat ze vertrekt belt ze me nog even, zodat ik haar goede reis kan wensen en veel plezier. Dan zal ik nog eens zeggen hoe gezellig ik het vandaag vond. En dat ik zo verschrikkelijk veel van haar houd.

Babel

Vele maanden nadat ik de recensies had gelezen, ben ik vanmiddag Babel gaan bekijken. Ik wist alleen nog iets van verhaallijnen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar op het laatst wèl bij elkaar komen: een beetje à la Magnolia van P.T. Anderson.
En dat was zeven (?) jaar geleden een film die dusdanig bij me insloeg dat ik hem drie keer achter elkaar ben gaan zien en er vervolgens de soundtrack èn het scenario van heb gekocht. Verder heb ik daarna nog Hard Eight, Boogie Nights en Punch-Drunk Love van dezelfde regisseur in me opgezogen. Binnenkort komt er een nieuwe van hem uit: There Will be Blood. Iets om naar uit te kijken.
Goed, terug naar Babel.
De eerste helft (want er was godbetert een pauze ingelast) had ik moeite om te blijven zitten. Dat kwam niet in de laatste plaats, doordat ik omringd leek te zijn door een aantal 50+stellen, die de film becommentarieerden alsof ze thuis naar zo'n Engelse detective zaten te kijken. De één wist nog eerder dan de ander hoe het beschieten van een bus in Marokko te maken had met de blonde kindertjes in Amerika en met de vader van het doofstomme meisje in Tokio. Gatverdamme. Sinds wanneer is bioscoopbezoek bedoeld om de IQ-verhoudingen binnen een relatie duidelijk te krijgen? Ga dat lekker ergens anders doen, zeg!
Maar niet alleen dat gezever om me heen maakte me onrustig. Ook de film was daar debet aan. Alle beelden waren vanaf het begin doordrenkt van naderend onheil, terwijl ik niet kon voorzien waar het op uit zou draaien. Heel knap gedaan, dus. En naar om aan overgeleverd te zijn.
De verlossing kwam na de eerste hartstochtelijke kus van Cate en Brad. Zij ligt half dood te gaan op de vloer van een hutje in een Marokkaanse negorij en vraagt hem voor hun kinderen te zorgen als ze er niet meer is. Ze vraagt hem niet weer op de vlucht te slaan, zoals na het overlijden van hun baby. Ze zit onder het bloed en de urine die ze heeft laten lopen en moet weer plassen. Terwijl hij haar overeind helpt en een oude pan onder haar schuift, kussen ze elkaar. Niks glamour, niks sexy, maar wat een hartverscheurende honger naar liefde.
Ik heb daarna nog meer gehuild. Vooral toen Brad al zijn papiergeld aan de Marokkaanse gids wilde geven als dank voor alle trouwe steun. Het was vlak voordat hij bij zijn vrouw in de reddende helicopter zou stappen. De helicopter die al het armoedige stof en woestijnzand in het dorpje door de lucht deed zwiepen, waardoor de inwoners nauwelijks meer konden ademen. De gids duwde de hand gevuld met dollars tot twee keer toe van zich af. En Brad toonde zijn respect door het geld weer in zijn zak te steken.
Het is niet waar, dat al het onheil werd afgewend. Er zijn wel degelijk onschuldige slachtoffers gevallen: het Marokkaanse jongetje en de illegale Mexicaanse immigrante. Maar de liefde tussen mensen is in deze film een waardige tegenhanger van het kwaad.
Don't tell them, show them, heb ik ooit geleerd bij een cursus scenarioschrijven. Alejandro Gonzáles Iñárritu, de Mexicaanse regisseur, heeft dat gebod opgevolgd in zijn film. En volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat er verteld wordt. Daar heb je nog eens wat aan!

Lekker?

Ja, het was gewoon lekker. Ik heb geroeid, ik heb wat met gewichten gedaan en ik heb ontzettend staan stuntelen op zo'n loopband, waar je dan al wandelend of rennend de snelheid van moet regelen, terwijl je ondertussen nog moet uitkijken dat je er niet vanaf struikelt. Ik had het veel te druk met mezelf en alle apparaten om me te storen aan anderen. Het zweten ging goed en de tijd vloog voorbij.
Volgens mij heb ik steeds geglimlacht.
Na afloop stond ik met enigszins knikkende knieën buiten en voelde me net zo voldaan als na een potje goede seks. Vrijdag weer!

Morgen.....

is het begin van de rest van mijn leven. Om precies te zijn: morgen om 16.30 uur. Dan ga ik namelijk onder leiding van Patrick sporten. We hadden donderdag een fijn intake-gesprek, waarin ik veel van mezelf kwijt kon.
"Zo'n sportschool, met al die mensen in zo'n kleine ruimte, allemaal zwetend en zwoegend op van die apparaten: voor mij is het de hel. Ik vind het echt verschrikkelijk!" heb ik gezegd.
Eerst keek hij me ongelovig aan, maar toen ik niets van mijn woorden bleek terug te willen nemen, kwam er een goede vraag: "Wat doe je dan hier?"
Vervolgens kwamen de rugklachten, het overgewicht, de slechte conditie en het steeds meer gaan hangen van verschillende onderdelen ter sprake en dat het dus eigenlijk een kwestie van to choose between the devil and the deep blue sea was, zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen. Je zou het een negatieve motivatie kunnen noemen. Of uitgaan van het ergste en dat het dan alleen maar mee kan vallen.
Patrick zei dat ik een heel vitale indruk maakte, al noemde ik mezelf het tegenovergestelde van fit. Ja, het is een slimme jongen, die Patrick. Jong ook en goed in zijn strakke vel zittend...
Nu moet ik morgen nog een soort van sportbroek zien te scoren, die comfortabel zit en toch flatteus is. En dan gaat hij een "parcours-tje" voor me maken.
We gaan heel rustig beginnen, hebben we besloten.

Pro Wrestling Holland

Vanavond om acht uur bevond ik mij te IJmuiden in gezelschap van Zoon, Dochter en haar Vriend. In een naar verschaald bier ruikende, met veel hout verbouwde loods ergens in het havengebied werden keihard onder meer Saturday Night Fever en Staying Alive van the BeeGees gedraaid. Samen met allerlei lichteffecten gaf het geheel de indruk van een disco op het Drentse platteland. Maar... in het midden van de ruimte bevond zich een gevechtsarena: zo'n vierkant podium van ongeveer een meter hoog, omringd door verende touwen en met in de hoeken rode stootkussens. Via Vriend waren we beland op een avond georganiseerd door Pro Wrestling Holland. We hebben onze ogen uitgekeken.
Volwassen kerels van allerlei statuur (van prachtig gespierd tot weerzinwekkend vet) in verschillende outfits (van een eenvoudig hemelsblauw worstelbroekje tot een hilarische homo-erotische combi van knalroze veren met zwart leer) gingen elkaar te lijf. Ze sloegen en trapten waar ze elkaar maar raken konden, probeerden elkaars vingers, armen en benen te breken en slingerden elkaar door de lucht. En als zo'n lijf van meer dan 100 kilo plat op de rug en met een oorverdovende knal op de krakende houten vloer terecht kwam, trilde alles mee en joelde het publiek of slaakte kreten van afgrijzen. Soms was het één tegen één, maar er waren ook teamwedstrijden en dan stonden er wel zes van die mannen tegelijk in de ring, waardoor ook de scheidsrechter moeite had om het overzicht te behouden.
Ik heb me verbaasd, ik heb gehuiverd, ik heb verschrikkelijk gelachen en ik heb me uitstekend vermaakt. Het was namelijk allemaal in scène gezet. Het was een bijzondere choreografie met ongebruikelijke maar zeer goed getrainde dansers, die ook nog eens kunnen acteren. Eigenlijk een vorm van kunst.
Zaterdag 14 april is er weer een voorstelling in de Kromhoutstraat 44 te IJmuiden, toegangsprijs een tientje. De bar is constant open en er mag gerookt worden. Komt dat zien!

De briljante billen van roekeloze Rico

Arm bijna uit de kom

Man wordt neergelegd op vibrerend hout.

Haren trekken mag ook

Uitstel

Patrick belde net: hij wilde morgenavond eigenlijk niet zo laat werken en of ik de afspraak wilde verzetten. Nu is het donderdag 18.00 uur worden. Van één dag uitstel komt vast geen afstel, toch?

Eindelijk...

Ruim een maand nadat ik het plan opvatte, is het gelukt: op maandagochtend nog wel. Ik heb het Medisch Sport Centrum gebeld, kreeg iemand aan de telefoon èn kon zo maar een afspraak maken voor woensdagavond. Om 21.30 uur ga ik met ene Patrick praten over hoe ik mijn conditie kan verbeteren en buikspieren versterken, zodat mijn algemeen welbevinden erop vooruit gaat en ik rugklachten kan vermijden. Klinkt heel gezond en verantwoord, nietwaar?
Stiekem hoop ik er vooral in esthetisch opzicht bij te winnen.
Zo vlak voor de 50, met grijs haar gaan werken aan een mooier lichaam... is dat misschien een beetje gek? Kan me geen ruk schelen, want ik word er heel erg vrolijk van. Van de gedachte. Ik weet niet wat daar van overblijft, als ik in de doe-fase beland.
Wie dan leeft wie dan zorgt.

We love Lily.

Wie heeft er twee kaarten voor het concert van Lily Allen in Utrecht op donderdag 1 maart a.s.?
Juist ja... ik ja! Midden in een slapeloze nacht gescoord toen ik via internet met mijn credit card in de aanslag toch nog iets vreugdevols op de wereld probeerde te veroveren. Het is me uiteraard gelukt.
En dus ga ik daar dan met Dochter heen en gaan wij samen genieten van dat mooie eigenwijze meisje, dat vast weer een heel grappige en toch stijlvolle jurk om haar volupteuze lichaam heeft gedrapeerd, met kittige hakjes eronder, die passen bij de pittige liedjes die ze zingt met een stem die klinkt als een klok. Soms kun je bijna niet geloven dat je ècht de woorden hoort die je hoort: met vloeken, krachttermen en andere grove taal verhaalt ze over het leven dat volgens haar bepaald niet over rozen gaat. Maar de combinatie met de opgewekte muziek maakt de ellende draaglijk, bij vlagen zelfs humoristisch.
Wij herkennen dat. Het is een werkzame formule: niet de feiten geven de doorslag, maar vanuit welke hoek en op welke manier je ze benadert.

Integratie à la moi.

Meestal ('s avonds en op maandag) is hij dicht als ik er langs rijd: ArtiChoc aan de Koninginneweg, de lekkerste bonbon/ chocoladewinkel van Amsterdam. Edoch, vanmiddag toen ik met Zoon tevergeefs (maar o, wat hebben we gelachen!) een poging had gedaan om te shoppen in de Cornelis Schuytstraat en we weer richting huis reden, wist ik het ineens: ik had zin in chocolade èn die winkel was open èn we gingen erheen èn een flinke voorraad inslaan!
We waren niet meteen aan de beurt, dus hadden alle gelegenheid om ons goed voor te bereiden op de bestelling. Het werden gedroogde schijfjes sinaasappel met chocolade, chocoladetruffels met slagroom en vervolgens nog een heleboel bonbons: met honing en whiskey, jamaica rum en mango, gedroogde aardbei, macadamianoten, vijgen, dadel-zoethout, olijven, limoen en ook wat klassieke pure kersenbonbons. Ik verwachtte dat het me wel iets van drie tientjes zou gaan kosten, maar het niet eens zo dikke winkelmeisje (hoe zou ze dat zo netjes binnen de perken weten te houden?), vroeg me slechts dertien euro en veertig cent te betalen. Toen hebben we ook nog maar wat heel erg bijzonder lekker uitziende "Hemelse Stenen" in laten pakken en nog geen 20 euro lichter stonden we even later op de stoep bij onze fietsen.
Door al die chocoladeluchten in mij opgesnoven te hebben, hield ik het niet meer en maakte daar ter plekke het bovenste zakje in het schattige tasje open en nam er uiterst voorzichtig tussen duim en wijsvinger zo'n heerlijke bonbon uit. Ik bekeek hem even van heel dichtbij en stak hem vervolgens langzaam in mijn mond. Op het moment dat mijn verhemelte zich rond de smeltende chocolade en andere ingrediënten sloot, moest ik even mijn ogen dichtdoen: het genot was tè overweldigend.
Toen ik ze weer opende, keek ik recht in de vrolijke gezichten van twee jonge, behoofddoekte moslima's, die mij vanachter een raampje van lijn 2 belangstellend gadesloegen. Ik maakte met mijn hand vlak bij mijn oor het oud-Hollandse gebaar voor "erg lekker" en grijnsde. Op dat moment ging de tram bellenrinkelend weer rijden en staken de vrouwen vrolijk hun duimen op naar mij.
Moraal van dit verhaal: integreren is veel gemakkelijker dan doorgaans beweerd wordt en bovendien lang niet zo duur als je soms zou denken.

P.S. Zoon en ik hebben ongeveer een uur geleden de laatste bonbons opgegeten. We zijn niet misselijk. Hij vond "de eerste met drank" (=jamaica-rum met mango) de lekkerste, ik die met limoen.