Herfst in Twente

Betsy & kids

Voor het eerst in haar dertienjarige leven is Nicht uit de plattelandsomgeving van Nijmegen bij Tante in de grote stad komen logeren. Heel stoer. Ze wilde graag naar het Vondelpark om de groene halsbandparkieten te spotten en een beetje wandelen door de stad.
Het hele park doorgelopen, geen parkiet gezien. Gelukkig wel veel eendjes (bij haar in de buurt zijn er alleen maar gakkende ganzen), een reiger, de ooievaars en een paar zwervers. De twee gedichten die we in het kader van een poëzieproject hebben beluisterd vielen niet echt in goede aarde, maar ja, je kunt niet alles hebben.
In de Leidsestraat hebben we geneusd bij de Body Shop. Nicht is een fervent natuur- en dierenbeschermster en dus was zij blij te horen dat de welriekende producten niet op dieren worden getest. Als aandenken kreeg Nicht een royale pot body butter met kokosgeur cadeau. Verder een ijsje gehaald bij Ben en Jerry's en wat leesvoer ingeslagen bij Scheltema. Tegen die tijd brandden de blaren in mijn nieuwe schoenen en was ik dolblij dat Nicht graag een ritje wilde maken met de tram.
's Middags stond een bezoek aan de geitenboerderij op het programma. Nicht heeft geitjes de fles gegeven en natuurlijk ook nog geitenijs geproeft, maar de grootste verrassing bestond uit het feit dat hangbuikzwijn Betsy een paar dagen daarvoor was bevallen van negen kleine hangbuikbiggetjes. Wat een vrolijk geritsel in het stro, wat een grappige vlekken op die krijsende beestjes en wat een moederlijk geknor van die imposante Betsy!

Ooievaars

Het Vondelpark was vanmiddag een verschrikkelijke aangelegenheid. Als je tenminste een rustgevende ervaring voor ogen gehad zou hebben. De grasvelden waren bezaaid met picknickende jonge gezinnen, zonaanbidders en mensen die iets te roken, drinken en/of te vieren hadden. Gelukkig had ik mijn mp3-spelertje bij me en kon ik net doen alsof ik bijna alleen was, als ik maar niet teveel om me heen keek en de blik vooral op al het ontluikende groen gericht hield. Niet te hard fietsen om het gevaar van aanrijdingen te beperken.
Eén vreugdevol feit om te vermelden: de ooievaars zijn terug! Deze foto heb ik eerlijk gejat van de web-site van stadsdeel Oud Zuid en voor meer informatie verwijs ik dan ook met alle respect naar alhier. Tot mijn verbazing is daar te lezen dat men verwachtte dat de ooievaars in augustus wel weer naar het zuiden zouden vertrekken. Maar ik heb op 29 december j.l. nog een aantekening gemaakt dat ik ze had gezien en nodig eens moest googleën om erachter te komen of dat wel in orde was allemaal... De natuur is echt van slag?

2e Paasdag

Andere leaseauto's, ander licht, andere sfeer, maar nèt zo koud als gisteren...

Vrolijk Paasfeest!

Op Eerste Paasdag 2008 was dit voor een groot gedeelte van de tijd het uitzicht op de wereld: sneeuw! Wat een smerig koud weer, zo aan het begin van de lente.
Zoon en ik worden daar niet bedroefd of anderszins ellendig van. Integendeel. Wij vinden het heerlijk om de hele dag gedwongen binnen te blijven. Keutelen, klooien, miepen: er zijn vast nog veel meer woorden voor. Waar het op neerkomt is ongestoord je gang te kunnen gaan en zo bijkomen van van alles en nog wat.
Het is goed mediteren op witte vlokjes, die met miljoenen tegelijk, in verschillende snelheden en groottes, naar beneden dwarrelen.
Heel rustgevend.
Zucht.

Maart roert zijn staart

... en april doet wat ie wil. Zouden dit soort gezegdes en spreekwoorden (samenhangend met het weer) nu niet alleen minder gebruikt gaan worden, omdat de Nederlandse taal steeds platter lijkt te worden, maar ook nog eens een keer vanwege het feit dat ons klimaat zo aan het veranderen is?
Zomaar een gedachte die ik had aan het eind van een zeer zachte en bijna voorjaarsachtige maand februari. En prompt krijgen we dan (weliswaar natte, maar toch) sneeuw en hagel in de eerste week van maart en daarna een heleboel kou en regen!
's Kijken wat april voor ons in petto heeft.

De eerste 24 uur van 2008

Het was wederom indrukwekkend hoeveel vuurwerk er de lucht in werd geschoten met Oud en Nieuw. Ik was verbaasd. Wat betekent zo'n massaal vuurwerk eigenlijk voor de CO2 uitstoot, de ozon-laag en het gebruik van spaarlampen? In Sydney is er voor 350.000 Euro opgestookt om het Nieuwe Jaar te begroeten. Ik vind dat moeilijke dingen.
Op Nieuwjaarsdag ging ik 's middags op weg naar de borrel van Zusje. Bij het verlaten van de voordeur, trof ik dit tafereeltje aan. En dan woon ik nog in Zuid... Vlak bij station WTC reed ik met de fiets langs wat bosjes en struiken, toen mijn oog op het volgende viel: jonge groene scheuten op 1 januari! De foto is wat onscherp, omdat hij zo van dichtbij genomen is (het waren natuurlijk kleine scheutjes) en mijn cameraatje kon het effe niet aan. Maar hij geldt wel als bewijs, vind ik.
Van de borrel heb ik geen foto's en daar ben ik blij om. Het was heel gezellig, maar dat ik op het laatst over de tafel naar Zusje riep: "Heb jij het toen eigenlijk gedáán met die buurman?" spreekt boekdelen. Er was weliswaar nog maar één andere gast overgebleven, maar toch... zoiets doe je niet, ook al woon je in Zuid.
Zusje heeft me vergeven en God heeft me gestraft. Ik ben vandaag minstens drie uur bezig geweest met het ontstoppen van de afvoer van het wasbakje op de kamer waar ik logeerde. Die was 's nachts geblokkeerd geraakt.
Ik was een beetje misselijk geworden.

Die film...

Hoe lang is het nou geleden dat heel veel mensen die ene film hebben gezien over de ongemakkelijke waarheid? Waardoor we massaal spaarlampen gingen gebruiken en de stand-by knopjes uitdeden? We waren bang voor smeltende poolkappen, overstromingen in Nederland en op 07-07-'07 werden er popconcerten gehouden over de gehele wereld om de mensheid er bewust van te maken dat het zó niet langer kon met de uitstoot van CO2.
Zou het allemaal geholpen hebben? Als ik nu naar buiten kijk, zou je toch denken van wel! (Het is dezelfde boom als op mijn blog van 26 april j.l.)
Straks met Zoon ergens in de stad lunchen. De Kerstvakantie is begonnen!!

Mooi man!

Herfst in Vorden. Zonneschijn van 's morgens vroeg tot laat in de middag, waardoor ik gisteren om 18.00 uur achter Hotel Bakker op het terras bij een klaterend fonteintje in de zon zat te wachten op Zusje, die elk moment terug kon keren van haar dagtocht op een Tinkerpaard. Glaasje droge witte wijn erbij, wat lekkere hapjes, een paar ongelezen kranten: heerlijk!
Ik had de hele dag op een fiets gezeten en allerlei interessante, grappige en/of mooie dingen gezien onderweg: kasteeltjes, paddestoelen, poëtische wegnaambordjes en (historische) bomen in herfsttooi. Hieronder een greep uit de collectie.
Het allerfijnste dat ik meemaakte, heb ik niet vast kunnen leggen. Ik weet niet of ik het in woorden uit kan drukken. Het heeft te maken met een dusdanige stilte in een dichtbeloverd donker bos waar op enkele plekken -als door God zelf gezonden- lichtbundels door het gebladerte kliefden, dat ik kon horen hoe een blaadje loskwam van een tak om zachtkens naar beneden te zweven en daar met een relatief oorverdovende klap neer te komen. Zulke stilte...
In the middle of nowhere trof ik dit minimarktje aan, zonder personeel, een glazen pot met deksel als zelfbedieningskassa: alles in vertrouwen. Vanavond appelmoes maken en morgen walnootcake!

Vogelraam

Dat moet een flinke smak geweest zijn...

Afrika

Ik heb zoëven iets geweldigs ontdekt: een africam. Ergens in de Afrikaanse bush -om precies te zijn bij de Nkorho Pan, "a natural water hole in the prestigious Sabi Sands Private Game Reserve" in Zuid-Afrika- staat een webcam die dag en nacht uitzendt. Er valt van alles te zien, maar ook de geluiden zijn bijzonder. Vooral rond vijf uur 's middags schijnt er van alles loos te zijn daar. As we speak is er een groep bavianen (waaronder een moeder met kind) aan het drinken...
Met dank aan Marieke Groen.

Geertje

Ik was op werkweek met 31 leerlingen van 12 à 13 jaar oud, de klassenleerkracht en zijn echtgenoot en twee vaders. Het was geweldig om te logeren op een heuse boerderij in Friesland. Er was van alles jongs (gansjes, lammetjes, geitjes, konijntjes) en er waren drachtige koeien.
Op dinsdagmiddag keek ik uit het keukenraam en zag één van de koeien onrustig heen en weer draaien, dan weer liggen, dan weer staan en bovendien verloor ze wat bloederig slijm. "Die gaat bevallen!" dacht ik en belde de boer op zijn mobiel. (Want ook al ruikt het er ouderwets naar stront, het is wel degelijk een moderne boerderij.)
De boer kwam, bekeek de koe en mompelde dat het waarschijnlijk die dag zou gaan gebeuren, maar dat het nog wel even kon gaan duren. Hij ging ondertussen een nieuwe trampoline voor de kinderen in elkaar zetten; wij bleven bij de koe in de buurt.
Terwijl ik de koe bij tijd en wijle filmde, braken de vliezen, kreunde ze wat en zocht een goede plek om te doen wat ze moest doen. De andere koeien bleven op eerbiedige afstand. Na een half uur was het al zover. Drie kinderen hebben de boer geholpen om het kalf op de wereld te laten komen door heel voorzichtig mee te trekken aan het touw.
En daar lag het kleintje dan in het stro: kletsnat, kleverig en donkerbruin. De moederkoe besnuffelde het eerst van top tot teen en begon het vervolgens schoon en droog te likken met haar grote dikke roze tong. Tussendoor dronk ze vier emmers met lauwwarm water leeg.Het kalfje bleek een meisje te zijn en van de boer mochten wij haar een naam geven. Met een link naar de naam van onze school is het Geertje geworden en waarschijnlijk gaan we haar adopteren.
Toen Geertje helemaal schoon was gelikt, viel de pasgeborene in slaap voor een half uurtje. Daarna kon ze staan en een paar eerste wankele pasjes zetten op haar mooie slanke pootjes.
De volgende ochtend zag ze er zó uit:Wat een plaatje hè? Lijkt meer Bambi dan koe...

Meer belevenissen van de werkweek volgen later. Nu moet ik op tijd naar bed. Het waren een paar heerlijke dagen, maar ook heel intensief en daardoor vermoeiend.
Ik ben vooral heel moe van al het lachen!

Boom

Dit is dezelfde boom voor mijn huis waar ik 20 dagen geleden een blogje aan wijdde. Al die tijd heeft hij het zonder regen moeten doen, maar dat lijkt hem niet te deren.
Het is nog niet eens mei en nu al staan in de berm langs de autoweg koolzaad en klaprozen uitbundig de kleurencombinatie rood met geel te vieren. Dat feestje vindt volgens mij doorgaans pas in juni plaats.
De droogte en de warmte van de afgelopen maand... het is een vreemd fenomeen. Ik heb steeds maar het gevoel dat ik later tegen mijn kleinkinderen zal zeggen: "Ja, oma weet het nog goed. In april 2007 is het allemaal begonnen."
Maar wat is het?
En waar gaat het toe leiden?

De Zilk

Dochter had het fabuleuze idee om naar het strand te gaan. In ieder geval wilde ze graag ergens in de zon liggen. Ik ben meer van de schaduw en al helemaal niet van de files richting kust. Dus kwamen we na een kleurige tocht langs bloeiende bollenvelden aan in de duinen bij de Zilk. Het leek wel een schilderij van Bob Ross met al die schakeringen groen, opgebouwd in vele lagen, met verschillende kwasten. Alle bomen bij De Zilk hebben "a little friend".Daar liepen we dan met ons dekentje, de picknickmand en wat oppervlakkige lectuur. (De FHM lees je bepaald nièt voor de interviews!)We vonden een prachtig plekje onder een boom. Dochter kon in de zon en ik in de schaduw. We lazen en we praatten wat. Heel af en toe kwamen er wat stille wandelaars voorbij. We zagen roofvogels in de lucht hangen en een enkel zweefvliegtuig. Een eekhoorntje huppelde over het warme duingras en verdween weer. Als ik op mijn rug lag, was dit mijn uitzicht.(Die opmerkelijke kringen in de lucht zijn me niet opgevallen toen ik deze foto maakte: vreemd effect.)
Het was een heerlijke, rustige, ozo knusse middag.

Goed opgelet

Tot nu toe was het altijd zo, dat ik mezelf aan het eind van de winter voornam om nu eens heel goed op te letten en het begin van de lente niet te missen. Verrukt en verbaasd moest ik vervolgens elk jaar weer vaststellen dat bomen en struiken ineens groen waren geworden. Alsof de seizoenswisseling zich in één nacht voltrokken had.
Dit keer ben ik niet overvallen door de natuur. Gaat het leven langzamer of is de waarneming verfijnder? In ieder geval kan ik het voortschrijden van al het nieuwe van dag tot dag volgen.Deze boom staat recht tegenover mijn huis. De foto is gemaakt vanuit het raam van mijn woonkamer. (Ja, kom er maar eens om in Amsterdam: een simpele huurwoning op 3-hoog, maar wel zó'n uitzicht!)
Langzamerhand wordt hij steeds groener en stralender. Regelmatig zitten er gezellige dikke duiven in te lunchen: ze pikken de zaadlijsten open, waardoor er ook een heleboel zaadjes met de wind mee kunnen waaien. Die worden een eindje verderop dan misschien weer jonge boompjes. Onverteerd zaad wordt door de duiven uitgepoept met hetzelfde effect. "Een typisch geval van goed geregeld," vindt Dochter dat "in tegenstelling tot een aantal andere zaken...". Ze is (ook) heel mooi als ze boos is.

Het is....

Lente. Of niet?!!

Hoeveel van die prachtig bloeiende magnoliabomen zouden er op dit moment in Amsterdam te bewonderen zijn? Deze staat op de Koninginneweg, vlakbij het politiebureau, dat vroeger ooit brandweerkazerne was (hebben we destijds nog bijna gekraakt :-)toen het net een maand leegstond ofzo...).
De bloei van de magnolia duurt maar even, daarna leidt de boom een vrij onbenullig bestaan. Gewoon een boom, met een stam en groene bladeren, verder niks.
Maar zo rond deze tijd, met zijn allen tegelijk, zijn de magnolia's onnavolgbaar, oogverblindend, overweldigend en zinnelijk mooi. Vooral in de late middagzon, met een strakblauwe hemel erachter.
Ik hoor net op het weerbericht dat we morgen weer eens regen krijgen. Waarschijnlijk klopt er niets van die voorspelling, dus kunnen we er morgen nòg een dag van genieten.

Maansverduistering

Om iets voor middernacht bewees Zus zich wederom als veel verstandiger dan ik door te zeggen dat ze naar huis wilde. Daardoor is de kater op deze zondag heel goed handelbaar. Maar bovendien waren we nu juist op tijd buiten om de maansverduistering te kunnen aanschouwen, terwijl we in een rustig tempo richting Oud-Zuid fietsten. Wat ik zag, lijkt nog het meeste op Meer prachtige foto's van het bijzondere natuurverschijnsel zijn bij bbc.com te vinden.
Op 21 februari 2008 zal opnieuw vanuit Nederland te zien zijn hoe de aarde precies tussen de zon en de maan inschuift. Het is dus een minder zeldzaam gebeuren dan een zonsverduistering. Toch gaf het me vannacht een heel bijzonder gevoel om de hemel, met daarin het spel der planeten, te aanschouwen. Het universum, de kosmos, het heel-al (bestaat er een mooier woord?!): je bent er een piepklein onderdeel van en tegelijkertijd het onmiskenbare centrum.

Een zoentje van het paard

Nichtje maakt hier kennis met een halfwilde Haflinger hengst die in de uiterwaarden van de Waal vertoeft, samen met vrouw en veulen. Zomaar, op de laatste zondagmiddag van oktober 2006, blijken we een ware paardenfluisteraarster in de familie te hebben...!

Oog

Deze foto kreeg ik vandaag door een vriendin toegestuurd per mail. Hij is gemaakt door de NASA met de Hubble telescoop en ze noemen het "Oog van God". Ik vind het best, ben niet gauw op blasfemische teentjes getrapt. Vind het een heel mooi plaatje. Maakt mij niet uit van wie dat oog is. God, Allah, E.T., Zeus, Vishna: ze zijn me allen even lief!