Ain't he sweet?

Hij heeft heerlijk geslapen volgens mij en nu gaat ie helemaal uit zijn dakje met twee bospeentjes-met-het-groen-er-nog-aan.

Seks

Ik zit hier nu ruim een uur helemaal in mijn ééntje aan de bar. "Wat een hopeloos geval" zal iedereen wel denken. Ik bestel nog maar een glas rode wijn (mijn derde?) en steek een sigaret op. Wat is dat toch, waardoor eenzame mannelijke drinkers interessant lijken en vrouwen die precies hetzelfde doen meer een zielige, zelfs hysterische uitstraling hebben? Kan ik dat ongestraft op het patriarchaat schuiven of is er meer aan de hand?
Toen Ingrid me onlangs verzekerde dat het voor iemand zoals ik "zo'n mooie, intelligente, geestige vrouw, waar de seks van afdruipt" toch geen enkele moeite moest zijn om een leuke man aan de haak te slaan, hebben we nog een zeer genoeglijke avond beleefd door haast puberale plannetjes te ontwikkelen over hoe dat nou eens concreet aan te pakken. Daarom zit ik nu hier…
Mwa, tot zover waren de voorbereidingen opwindender te noemen.

Want wat zit er aan potentiëel mannelijks om me heen? Drie aantrekkelijke exemplaren die samen veel plezier hebben, zijn nèt iets te bruin en goed verzorgd om in vrouwen geïnteresseerd te zijn. Dan hebben we daar nog een ruime veertiger met een pafferig, al te blozend gezicht boven afhangende schouders en een flinke buik. Ik zie al uit de verte hoe hij ruikt: of het nou uit een flesje komt of van hemzelf is, het is in ieder geval te sterk. OK, ik heb mijn beste, strakke jaren gehad, dus ik mag een ander niet al te zeer op het uiterlijk beoordelen, maar… Het is dan ook voornamelijk zijn energie waar ik op afknap, bedenk ik me net op tijd. De rest van het aanwezige spul is te jong voor mij (die zien me aankomen!) of duidelijk voorzien. Bovendien: hoe pak je zoiets eigenlijk aan, als je geen prooi maar jager wilt zijn?
Ik herinner me hoe ik onlangs bij de kapper las hoe jonge vrouwen tegenwoordig een man versieren. De eerste vraag die dan gesteld wordt, is bijvoorbeeld "heb je een beetje een lekkere pik?". Jezuschristus, dat krijg ik toch nooit uit mijn strot zonder onmiddellijk in een onbedaarlijke lachbui uit te barsten. En dan kan ik het natuurlijk wel schudden; dat staat gelijk aan geestelijke castratie!
En trouwens, een lekkere pik: wat moet ik daar mee? Aan zo'n orgaan zit nog een heel levensverhaal vast. Ben ik daar in geïnteresseerd? Zelfs maar in onderdelen ervan? Dat verhaal moet je dan aanraken en het raakt jou aan. In latex -eventueel met aarbeiensmaak- gehuld, dringt het zelfs bij je binnen.
Ik kan mezelf in bed (of onder de douche, of in de vrije natuur, of bij de bushalte: ja echt, dat heb ik ook een keer gedaan, dat was met die reclameposter voor bronwater) prima bedienen. Het gaat altijd zoals ik het wil, al zijn de situaties waarin ik verzeild raak soms nog zo onverwacht.
Weet je wat? Ik ga afrekenen, naar huis, lekker douchen, mijn bed verschonen en dan heerlijk genieten van alle seks die nu alweer van me afdruipt.

Timmie

Z'n ene oortje hangt naar beneden, het andere staat half rechtop. Z’n zachte velletje heeft allerlei kleuren: wit, beige, grijs, zwart. Donkere kraaloogjes en een rusteloos neusje. Hij past makkelijk in één hand. Sinds dinsdag heeft Dochter een klein konijntje van zes weken oud. Ze heeft hem de naam Tim gegeven.
Vanavond is Dochter naar Rotterdam afgereisd om te gaan moshen in de pit van club Baruch. Dat heeft iets te maken met punkachtige hardrock en je daarop niet al te zachtzinnig bewegen. Dan wordt het laat, te laat voor de terugtocht, dus blijft Dochter slapen bij vrienden en komt pas morgen in de middag weer naar Mokum. En daarom logeert Timmie even bij mij. Ik heb een bos winterpeen voor hem gekocht en lekker zachte bodembedekker voor zijn improvisorische hok. Daar scharrelt hij wat in rond. Het is wel een gezellig geluid. Hij is nog een beetje te klein voor zijn naam, vind ik. Ik noem hem nog even Timmie.

Juf is er mooi klaar mee!

Het was een druk weekend. Allereerst moesten al die proefwerken nagekeken worden..... maar ook wasjes gedraaid en eten gekookt en kinderen vertroeteld en katten gevoederd. Druk en ook heel gezellig. Want toen ik de beoordelingen voor de rapporten ging vaststellen, kwamen al mijn leerlingen bij me aan tafel zitten. Als het ware, natuurlijk. Maar toch: om de beurt waren ze even aanwezig.
Ik keek ze in gedachten allemaal diep in de ogen, probeerde de ontwikkeling te peilen. En de één gaf ik iets meer dan hij verdiend had, om als het ware mijn vertrouwen in een stijgende lijn uit te spreken. Terwijl de ander misschien juist een flinke trap onder haar kont nodig had om nou eindelijk eens ècht aan het werk te gaan. Haar gemiddelde werd naar beneden afgerond.
Of dat eerlijk is? In ieder geval rechtvaardig.
Om 21.17 uur zondagavond was ik klaar met mijn karwei: bijna 11 uur voor het verstrijken van de dead-line. Het kunstje was weer geflikt. Leuk man!

Rapportentijd

Vóór zondagavond moeten er nog 132 Engelse proefwerken nagekeken worden door moi. De zon schijnt buiten, het is uitzonderlijk zacht en mooi weer voor de tijd van het jaar, maar juf zit binnen strepen en krullen te zetten en punten op te tellen... Af en toe gaat ze even los met de Scissor Sisters en dan kan ze er weer een uurtje tegen aan. Maandagochtend om 8 uur verstrijkt de deadline voor de invoer van rapportcijfers van de klassen die ik lesgeef: dat zijn 189 leerlingen. Die krijgen een beoordeling op zowel inzet als resultaat. Vandaar. Ik zie wel waar het schip strandt en wie weet dobberen we wel net op tijd de haven binnen.
Have a nice weekend!

Minister-president

Kofi Annan treedt binnenkort af als Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties. Als we hem nou vragen om onze nieuwe minister-president te worden? Een held aan het roer van onze natie, een fijne man om naar te kijken en ik durf er heel wat onder te verwedden dat hij goed raad weet met het integratievraagstuk.
Zoals hij -met licht gebogen hals- glimlachte naar iemand naast hem op een persconferentie over Sudan... daar kunnen die krachteloze mond van JP en die zuinig-strakke lippen van Wouter ècht niet tegenop!

Mama

Kindje/dreumes moest kotsen op de hoek van de Koninginneweg en de Willemsparkweg. Papa hield het kindje op de arm en liet het schuin voorover hangen, zodat de drab half tegen de gevel van het reisbureau en half op de stoep belandde. Mama stond er ietwat hulpeloos en gelaten bij. Toen kindje was uitgespuugd en zielig huilde, voelde papa –terwijl hij het kindje op de arm hield- in al zijn zakken totdat hij een zakdoek had gevonden. Daarmee veegde hij de mond van het kindje af, terwijl hij troostende woorden sprak. Mama boog zich voorover om de drab te inspecteren. Kindje moest weer spugen, bijna op mama’s lange blonde haar, maar ze trok nèt op tijd haar hoofd weg. Het licht sprong op groen en ik vervolgde mijn weg. Wat een gekke mama.

Democratie

Gisteren is er 52 euro op mijn rekening gestort als "tegemoetkoming in de gestegen energiekosten". Als bekend zou worden dat er ergens in een land in Afrika, Zuid-Amerika of Oost-Europa zo'n 10 dagen voor de verkiezingen geld werd uitgedeeld door de regerende partijen... zou daar dan geen schande over gesproken worden? Zou het woord electorale fraude dan niet vallen, zeker in combinatie met het gedoe rondom de stemcomputers?
Die 52 euro zullen verdwijnen in één van de vele zwarte gaten die mij omringen, dankzij of ondanks het kabinetsbeleid. Dat boeit me allemaal niet zo. Wat me werkelijk fascineert is de politieke draaikonterij. Hoe kunnen mensen die het beleid in ons land (willen gaan) bepalen er over het algemeen zo'n lage moraal op na houden? Je ziet aan hun gezichten dat ze van zichzelf vinden dat ze het spel heel goed spelen. En o, de benepenheid rond mondhoeken en ogen als ze even uit hun rol vallen... terwijl ik juist op die momenten opveer en een gemene grijns niet kan onderdrukken. Haha, betrapt! Jij bent ook maar een sukkel!
Maar op zo'n moment ben ik ook teleurgesteld, want ik wil geen knoeiers die in mijn naam het land besturen. Ik wil helden die in meerdere opzichten verheven zijn boven ons allen. Omdat ze kennis, visie, liefde, moed, inzicht, wijsheid, humor, mededogen, etc. in overvloed hebben en daardoor beter zijn dan wij, de kiezers. Hebzucht, eigenbelang, bekrompenheid: laat dat maar aan ons over.
Democratie betekent letterlijk "het volk regeert". Liever niet, dank u zeer beleefd.

St. Maarten

Ingrid en ik hadden afgesproken om naar Club 11 te gaan op zaterdagmiddag om half drie. Aan de voet van het oude TPG-gebouw (nu tijdelijk onderkomen van het Stedelijk Museum) omhelsden we elkaar weer sinds een maand of twee.
"Je ruikt naar Sinterklaas." zei ze, want ik had net een mandarijntje gegeten. Ingrid is dol op traditionele familiefeesten, maar de verjaardag van de oude man uit Spanje spant de kroon. En hoezeer ze ook oog heeft voor de noden van de gediscrimineerde medemens: Zwarte Piet moet zwart blijven. Er zijn grenzen.
Met de lift gingen we helemaal naar boven en bewonderden eerst maar eens het uitzicht. We zagen in de verte de gebouwen bij het WTC-station liggen, het Okura en ook de Zuiderkerk. Het IJ glansde in de middagzon, met prachtig dreigende herfstwolken erboven. Op een heldere dag kun je vast tot aan de zee kijken.
Midden in de ruimte staat een grote bar. Daar zijn we gaan zitten en terwijl we praatten en dronken en rookten, werd het buiten langzaam donker en deed de stad haar lichtjes aan. We hadden het over het individualisme in onszelf, onze kinderen, de leerlingen op school en de hele wereld. En of het vroeger nou beter was of alleen maar anders. En dat het antwoord op die vraag ervan afhangt hoe je de toekomst ziet. Hoe mooi zou het zijn als de mensheid opnieuw voor het belang van het geheel kiest. Niet vanuit angst voor hel en verdoemenis of omdat het zo hoort, maar uit eigen vrije keuze en het inzicht dat er geen andere mogelijkheid ìs. Het is goed filosoferen zo hoog boven alles verheven.
Op weg naar huis zag ik zingende kinderen met lampions, die door hun ouders in kleine optochtjes langs de deuren werden geleid. Allemaal ter ere van St. Maarten, die ooit zijn mantel in tweeën sneed om een arme bedelaar te beschermen tegen de kou.

Buurmeisje

De sleutels zaten nog in het slot van de buitendeur van de benedenburen. Zoiets heeft een gezellige charme als je in een dorp woont, maar in Amsterdam is het geen ideale situatie. Ik belde dus aan. De dochter des huizes deed open. Ongeveer 15 jaar oud, klein van stuk, het haar strak naar achteren in een paardenstaart, ogen zwart omrand, een zilveren knopje vlak onder de onderlip, trainingspakachtige outfit.
"Hallo" zei ik en wees met een vriendelijke glimlach naar de sleutelbos.
"Kut!"
Het kwam uit haar tenen.
Ze haalde de sleutels uit het slot.
"Bedankt. Doeidoei."
En de deur werd dicht geknald, voordat ik iets terug kon zeggen.
Zo'n meisje toch...

Verkiezingen

De laatste tijd kijk ik soms-maar toch nog vaker dan me de volgende ochtend, als de wekker om 7.00 uur gaat, lief is- naar Pauw en Witteman. Ik vind ze veel beter dan Barend en van Dorp (R.I.P.) en dat realiseerde ik me pas goed toen die brulaap van een Jan Mulder laatst te gast was bij Jeroen en Paul. Er is een tijd geweest dat ik het heerlijk vond, dat er eens iemand was die politici flink "de waarheid" zei. Maar nu zit ik met plaatsvervangende schaamte te kijken naar het onbeschofte zo niet ontremde gedrag van deze man op leeftijd. Het lijkt wel een dronkelap of een licht-dementerende... Wie wil nou met zo iemand overspel plegen?
Affijn.
Gisteravond was mw. Verdonk te gast bij Pauw en Witteman. Een interessante vraag die haar gesteld werd, was of ze de 239 (ze had zelf omstandig voorgerekend dat het om dit aantal gaat)vreemdelingen-zonder-status, die al jarenlang in Nederland wonen en geïntegreerd zijn, niet beter een verblijfsvergunning kon geven. Omdat dat wel zo humaan is.
Nee, was het antwoord (had u iets anders verwacht van haar? nee, maar je blijft toch hopen, nietwaar?), want dat zou maar een aanzuigende werking hebben, zo'n generaal pardon. Dat was in Spanje ook gebeurd, daar hadden zich zo'n 600.000 illegalen gemeld en daardoor stapten ook al die Afrikanen in gammele bootjes om de zee naar het Europese continent over te steken.
Wat een briljante analyse: het is dus eigenlijk allemaal de schuld van Spanje!
"Maar het gaat niet om een generaal pardon, het gaat niet om de mensen die hier nog heen gaan komen. Het gaat om mensen en gezinnen met kinderen die hier op school zitten, de Nederlandse taal beheersen, verwesterd zijn, enz. U hebt het net zelf voorgerekend: het gaat om 239 mensen die u status zou kunnen geven, zodat ze kunnen blijven. Waarom doet u dat niet?" vroeg Jeroen.
En daar ging ze weer met haar verhaal. Een dom verhaal. Jeroen en Paul lachten haar volgens mij stiekem een beetje uit. Dat was veel effectiever dan geschreeuw en gescheld.
Want wat is er nou simpeler dan 239 mensen welkom te heten in ons land? Eindelijk, na zoveel jaar van onzekerheid, krijg je dan rust in je hoofd en in je hart. Kun je je echt gaan richten op de toekomst. Is het gesodemieter voorbij.
Ik zou er nog veel meer over kunnen zeggen. Bijvoorbeeld dat elke asielaanvraag helemaal niet individueel beoordeeld wordt. En dat Verdonk met haar beleid een aantal internationale verdragen en afspraken schendt. En dat ze onschuldige kinderen op laat sluiten in gevangenissen.
Waar het natuurlijk om gaat, is dat ze er allemaal mee weg komt. Wij vinden met zijn allen -democratisch!!- dat andere onderwerpen belangrijker zijn.
Maar stellen we ons dan wel eens werkelijk voor hoe het zou zijn om in een arm of door oorlog geteisterd land te moeten leven? Of een land waarin je vervolgd of bedreigd wordt, omdat je een bepaalde religie of politieke lijn aanhangt, of van de herenliefde bent? En dat je dan via een lange moeizame weg naar Nederland komt om te horen, dat je best terug kunt naar Afghanistan. Gewoon een burqua dragen, dan heb je nergens last van...

In ieder geval heb ik vanavond maar eens een stemtest gedaan. Volgens mij is hij veel betrouwbaarder dan de bekende stemwijzer en dat maakt het de moeite en benodigde tijd echt waard.
Nog 15 nachtjes slapen en dan gaat Nederland stemmen. Ik hoop op een uitslag, waardoor ik me niet meer hoef te schamen voor mijn eigen land en mijn regering als het gaat om buitenlanders, vreemdelingen, allochtonen: mensen die anders zijn dan "wij".
Bij zo'n "wij" wil ik niet eens horen.

Oudjaar

Zo'n 40 jaar geleden zat mijn lieve Kleine Oma op de rand van mijn bed en vertelde me na het voorlezen van Pinkeltje iets dat ik daarna nooit ben vergeten.
"Vanavond is je eigen Oudejaarsavond." zei ze.
Ik begreep niet wat ze bedoelde.
"Je eigen Oud & Nieuw. Morgen ben je jarig, dan begint er voor jou een nieuw jaar. Dus moet je vanavond eigenlijk terugdenken aan wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en wat je jezelf wenst voor het komende."
Ik voelde me heel erg speciaal. Van alle mensen en kinderen die ik kende, was ik niet alleen de enige die morgen jarig was, maar ook nog eens de enige die haar eigen Oudejaarsavond had.
Als kind leefde ik zó toe naar mijn verjaardag. De nog te slapen nachtjes werden afgeteld, ik was weken in de weer met een verlanglijstje en de uitnodigingen voor mijn partijtje. De spanning 's ochtends (veel te vroeg wakker worden hoorde er bij!) om het cadeau dat ik van mijn ouders ging krijgen. Soms stond er dan zomaar een spiksplinternieuwe fiets in de kamer! Wat een feest... Maar ook het diep doorleefde besef dat het aftellen na afloop van alle festiviteiten weer helemaal opnieuw moest beginnen bij 365.
Wanneer en waardoor de omslag heeft plaatsgevonden weet ik niet precies, maar ik vind er tegenwoordig niet veel meer aan om jarig te zijn. Vaak is het ineens zover en schrik ik er eigenlijk een beetje van. Verwachten 'ze' dat ik een feestje of borrel geef? Of klaarzit met koffie, thee en gebak?
Jammer dan.
Taart eten met Zoon en Dochter vind ik wèl fijn en daarom heb ik vandaag de kweeperen verwerkt tot moes en heb er vervolgens wat van gebakken. Het hele huis rook ouderwets en ik voelde me een Oervrouw in eigen keuken. En straks ga ik in bed in het donker mijn eigen Oudejaarsavond vieren, zoals mijn lieve Kleine Oma me dat geleerd heeft.

Kweeperen

Grappig zien ze eruit, hè? Beetje obsceen ook wel, vind ik... Kweeperen heten ze en sinds vorige week heb ik er een hele schaal vol van op mijn eettafel staan. In de herfstvakantie plukte ik ze bij een boerderij in Hessen, Duitsland, in de buurt van Marburg.
De boerderij wordt bewoond door één van mijn beste vriendinnen, haar echtgenoot en hun twee-jarig zoontje. C. is een jaar of vijf geleden geëmigreerd. Ze ging een zomerseizoen werken op de camping van haar broer, wandelde de tweede dag van haar verblijf in de velden om de honden uit te laten en liep daar in the middle of nowhere een man tegen het lijf. Ze raakten aan de praat, van het één kwam het ander en toen ik haar na anderhalve maand op kwam zoeken, wilde die man van mij leren hoe je in het Nederlands iemand ten huwelijk vraagt. C. heeft niet meteen "ja" gezegd, want het was ontzettend wennen daar. Maar uiteindelijk heeft ze zich met hem, zijn boerderij en zijn land verbonden en is met hem getrouwd.
Toen ik er vorige week was en gemoedelijk meehobbelde met haar leven, realiseerde ik me hoezeer ze die man moet liefhebben (en hij haar), anders houd je het daar gewoon niet vol: het kost veel energie om een nieuw bestaan op te bouwen. Zeker in zo'n omgeving. Het landschap is mooi met heuvels en bossen en akkervelden, maar er hangt een zwaarte in de lucht, die heel benauwend werkt.
Maar goed, die kweeperen. Ze liggen prachtig opgetast en verspreiden een herfstig, zurig aroma. Je kunt er gelei van maken en compote, jam, taart, wijn en likeur. Eens kijken hoe ver we komen a.s. weekend. De Latijnse benaming voor de kweepeer -Cydonia oblonga- is trouwens afkomstig van de Griekse stad Kydonia, tegenwoordig Chania, dat in het noordwesten van het eiland Kreta ligt. En laat ik twee jaar geleden in de herfstvakantie nou met een andere één-van-mijn-beste-vriendinnen op vakantie geweest zijn in de buurt van Chania! Een hele week van stralende zonneschijn, verpletterend paarse bougainville, bedwelmende jasmijn, knappende granaatappels, de glorieuze Middellandse Zee en mensen die van het leven weten te genieten. Als Broer daar nou eens een camping begon...

Een zoentje van het paard

Nichtje maakt hier kennis met een halfwilde Haflinger hengst die in de uiterwaarden van de Waal vertoeft, samen met vrouw en veulen. Zomaar, op de laatste zondagmiddag van oktober 2006, blijken we een ware paardenfluisteraarster in de familie te hebben...!

Top 5

Niet persé in volgorde van belangrijkheid, maar toch:
1. Ben vandaag naar de kapper geweest. Mijn haar zit geweldig en bovendien heb ik een heel fijn gesprek gehad met Manfred van Haar Hemel over het leven, dood en geboorte. Op het laatst meende ik te merken dat hij maar dóór bleef gaan met knippen, omdat we niet uitgepraat raakten. Gelukkig riep hij net op dat moment: "Ik ga stoppen hoor, want eigenlijk is het al lang goed!"en gooide zijn schaar met een joyeus gebaar aan de kant. Hij verstaat zijn vak en ook zijn klanten.
2. De Doos is teruggestuurd op kosten van UPC. Tot mijn aangename verbazing was er helemaal geen rij in het postkantoor toen ik binnenkwam. De man achter het loket vertelde me dat hij al een stuk of honderd van die dozen had verwerkt. De PTT (of ze zichzelf nou TPG of TNT noemen; voor mij zal het altijd de PTT blijven en die oranje kleur vind ik helemaal niks!) is dus hopelijk de enige die iets verdient aan de ergerniswekkende, hufterige actie van UPC (zie
mijn blog van 22 oktober).
3. Per aangetekende brief heb ik net op tijd (zoals dat doorgaans gaat bij mij) mijn huidige ziektekostenverzekering opgezegd, zodat ik per 1 januari over kan stappen naar een veel sympatiekere verzekeraar. AGIS wilde me vorig jaar niet laten gaan (toen was ik 1 dag te laat...stelletje muggenzifters), maar nu ben ik ze te slim afgeweest: haha!
4. Zoon is op weg naar huis. Hij heeft het goed gehad. Hij heeft zó genoten, sms'te hij me, dat hij geen één keer aan school heeft "ged8". Morgenavond om 21.00 uur rijdt zijn bus het Stadsplein van Amstelveen op en kan ik hem weer knuffelen en kussen. Moet wel stiekem, want hij wil tegenwoordig niet meer dat iemand dat ziet.
5. Dochter kwam met gloeiende wangen thuis van de garage. Ze ziet het weer helemaal zitten na een kleine dip. Ze had gepraat met de bazin over een aantal dingen dat haar dwars zat en dat heeft lucht gegeven. Volgende week krijgt Dochter een heus contract en eind november gaat ze waarschijnlijk verhuizen naar een betere plek met meer zelfstandigheid en vooral: autonomie. Onverwacht snel, "maar dat is omdat ze het zo goed doet", zei haar mentor. Mutti blij!

En dit alles terwijl ik vanochtend behoorlijk sjacharijnig aan mijn laatste vakantiedag begon en geen cent heb uit kunnen geven aan nieuwe kleren of schoenen. Ik had er zo'n ongelofelijke zin in om eens flink te spenden, maar niets was mooi genoeg...
Dat is dit zeker wel. Zet het geluid van je boxjes op maximaal en zing vanuit je tenen mee met die schattige krullenbol!

Laf

In het Vondelpark zie ik al jaren een man rijden in een electrisch karretje. Hij mist zijn benen. Lente, zomer, herfst en winter: hij is er altijd. Hij is altijd alleen.
Ik ken hem uit mijn jeugd. Hij woonde 30 jaar geleden in een straat achter de mijne, in de gegoede nieuwbouwwijk van een dorp in de buurt van de gruwelstad Eindhoven. Afgezien van een hoop overspel in het kader van de seksuele revolutie en een jogger die dood nierviel in het bos gebeurde er niks in dat dorp. Op een nacht werd er over alle gemeenteborden "Peyton Place" geplakt. Dat zegt het wel zo'n beetje.
J. was mooi met zijn donkere krullen en grote, sprekende, gevoelige ogen. Ik vond zijn blauwe houtje-touwtje jas geweldig. Maar ja, op een paar dagen na is hij drie jaar ouder dan ik, dus hij was onbereikbaar. Hij behoorde bij een groepje jongeren dat zo snel mogelijk uit het dorp wegwilde. Weg van de benauwenis, de grote wijde vrije wereld in. Ze kwamen bij elkaar over de vloer (van hangplekken had niemand ooit gehoord en de huizen waren groot genoeg), dronken bier en blowden wat om de tijd door te komen, totdat ze konden vertrekken uit dat vreselijke dorp. Ik deed gewoon wat ik me had voorgenomen: mijn school zo snel mogelijk afmaken en wegwezen.
J. nam een omweg en raakte onderweg verdwaald. Op een dag hoorde ik het verhaal van mijn ouders. Niemand wist -uiteraard- wat precies de reden was, maar op een avond zag J. geen uitweg meer uit het labyrint waarin hij verstrikt was geraakt en rende de drukke provinciale weg op die het dorp in tweeën sneed. Hij wilde er een einde aan maken. In plaats daarvan raakte hij zwaar gewond en moest voor de rest van zijn leven zijn benen missen.
Hoe hij uiteindelijk in Amsterdam terecht is gekomen weet ik niet. Toen ik hem de eerste keer tegenkwam in het park heb ik hem aangesproken en ik was daarna diep geschokt. Zijn gezicht was verweerd, de ogen dof, de haren plakkerig. Hij was in de war, maar herinnerde zich vaag wie ik was. Het verhaal dat hij vertelde was onsamenhangend en vol van problemen: geldgebrek, geen dak boven zijn hoofd en verraad. Er was niets over van die mooie, veelbelovende jongen.
Rond deze tijd moet ook hij jarig zijn. Gisteren zag ik hem weer in het park, rechtop in zijn karretje zittend, kijkend naar jongens die basketbal speelden. Het was eigenlijk een kleine moeite geweest om even naar hem toe te fietsen en een praatje met hem te maken.
Maar ik heb het niet gedaan en het voelt een beetje laf.

Nog een lijstje

Men are like..... bike helmets
Handy in an emergency, but otherwise, they just look silly.

Men are like..... blenders
You need one, but you're not sure why.

Men are like..... cement
After getting laid, they take a long time to get hard.

Men are like..... coffee
The best ones are rich, warm and can keep you up all night.

Men are like..... commercials
You can't believe a word they say.

Men are like..... computers
Hard to figure out and never have enough memory.

Men are like.....copiers
You need them for reproduction, but that's about it.

Men are like..... coolers
Load them with beer and you can take them anywhere.

Men are like..... high heels
They're easy to walk on once you get the hang of it.

Men are like..... horoscopes
They tell you what to do and are always wrong.

Men are like..... lava lamps
Fun to look at, but not all that bright.

Men are like..... laxatives
They irritate the shit out of you.

Men are like..... mascara
They usually run at the first sign of emotion.

Men are like..... mini skirts
If you're not careful, they creep up your leg.

Men are like..... plungers
They spend most of their life in a bathroom or a hardware store.

Men are like..... popcorn
They satisfy you, but only for a little while.

Men are like..... place mats
They only show up when there is food on the table.

Men are like..... snowstorms
You never known when he's coming, how many inches you will get or how long he will last.

Men are like..... used cars
Easy to get, cheap and unreliable.

Men are like..... vacations
They never seem to be long enough.

Men are like..... the weather
Nothing can be done to change either.

Men are like..... parking spots.
The good ones are already taken, and the ones that are left are handicapped or extremely small.

Doos

De reclames van UPC op televisie over hun aanbieding op het gebied van telefonie vond ik best leuk. Er zit steeds een echtpaar tegenover een vlotte jonge meid, die net gevraagd heeft waarom ze nou nog niet overgestapt zijn, omdat je dan zoveel gratis kunt bellen. De man van het ene echtpaar heeft ruzie met zijn familie, de club en de rest van de wereld en heeft dus helemaal niets aan dat aanbod. (“Buurman, een haan in deze buurt: dat kan ècht niet. Nee......kukelekú.”) En bij het tweede echtpaar zegt de vrouw met Brabantse tongval dat haar eega te onhandig is om dat te installeren en daarom begint ze er maar liever niet aan. Ik vond dat geestig èn slim bedacht: een product onder de aandacht brengen door mensen op te voeren die er -letterlijk of figuurlijk- niets mee kunnen.

Maar wat UPC me nou geflikt heeft… ik ben er pisnijdig over en ik kan die hufters wel wat doen. Ze zijn met een koeriersdienst tot twee keer toe bij mij aan de deur geweest en hebben een brief door de brievenbus gedaan waarin staat, dat men heeft geprobeerd een pakketje bij mij achter te laten. Als ik zoiets lees, word ik onrustig, want ik heb niets besteld. Wat willen ze van me?
Op zaterdagochtend werd er aangebeld. Ik had nog niet eens koffie gedronken. Ik riep van drie hoog naar beneden om te peilen wie het was.
“Een pakje voor u.” hoorde ik, dus ik liep naar beneden.
Ik moest tekenen voor ontvangst, want ik kreeg iets aangeboden van UPC.
“En als ik het nou niet wil hebben?” vroeg ik.
“Dan stuurt u het gewoon terug; de kosten zijn voor hen.” zei de man van de koeriersdienst, terwijl hij me met smekende ogen aankeek en zijn klapper met formulier onder de neus hield. Hij wilde zo graag dat ik daar mijn handtekening op zou zetten, want dan was hij van dat klotepakket af.
Ik voelde aan mijn water dat ik het niet moest doen, maar ik heb getekend. Ik ben een suffe sukkel en ik heb getekend. Ik vervloekte mezelf en UPC terwijl ik het pakket drie trappen opzeulde. Het is een apparaat waarmee ik zes maanden gratis digitaal televisie kan kijken: 40 zenders. (Waarom zou ik 40 zenders willen? Ik heb er nu al veel te veel waar nauwelijks iets interessants op aangeboden wordt.) Daarna betaal ik 2 euro en 16 cent per maand meer dan dat ik nu kwijt ben.
Dit is geen reclame meer, dit is iemand iets door de strot douwen. En godsamme, wat heb ik daar een hekel aan! Ik zou alle diensten van UPC op willen zeggen, ik zou ze willen sue'en, ik zou ze te gronde willen richten, ik zou een boycotcampagne willen voeren, ik zou.....
Maar daar heb ik allemaal geen tijd voor. En dat weten ze natuurlijk. Sterker nog, daar rekenen ze op. Toch moet ik binnenkort naar het postkantoor en daar heel lang in de rij staan om dat apparaat terug te laten sturen, anders gaan ze me er voor laten betalen. Die reclames vind ik in ieder geval niet leuk meer, want die zijn vast door dezelfde criminele hufters bedacht die ervoor hebben gezorgd dat ik me nu een doos met een doos voel. Wat een gezeik zeg.

Zoon op tournee

Zoon is vanochtend om 7.15 uur met een bus naar Florence vertrokken. Sinds hij nèt zes jaar oud was (bijna acht jaar geleden), heeft hij vioolles gehad. Sinds een jaar of drie maakt hij deel uit van het jeugdorkest van de Amstelveense muziekschool. En met dat orkest is hij nu onderweg om concerten te gaan geven in Toscane. De hele herfstvakantie blijft hij weg.
Zoon speelt mooi, vind ik. Altijd loepzuiver en met een warme klank. In zijn ééntje optreden vindt hij geen enkel probleem. Muziek maken samen met anderen vindt hij misschien nog wel leuker. Je kunt dat niet echt met elkaar vergelijken, zegt hij. Ik vind het iedere keer wonderlijk om hem te zien en horen spelen: Elgar, Vivaldi, Haydn, Tsjaikovsky, etc. Dat iemand van mijn vlees en bloed dat kan…
Gisteravond hebben we een grote rode koffer met wieltjes ingepakt met allerlei spullen en kleren. Ik heb hem het laatste deel van Lemony Snicket en een heleboel lekkere dingen meegegeven voor onderweg. Zijn telefoon is opgeladen en hij heeft ruim voldoende beltegoed.
En over zeven nachtjes slapen is hij er weer.
Loslaten, heet dat.

Laatste les

Het is herfstvakantie. Ik heb pijn in mijn nek, donkere kringen onder mijn ogen, een grauwe waas over mijn gezicht en als ik eenmaal op da banque zit en de televisie aanzet, kom ik niet meer overeind. Nauwelijks energie om te zappen, laat staan een discussie of een plotlijn te volgen. Als ik tegen mezelf zeg dat het beter is om naar bed te gaan, ontbreekt me de kracht om te doen wat het meest verstandig is.
Leerlingen en lessituaties bevolken mijn hoofd, stukjes vergadering dwarrelen daar doorheen en soms plopt er een vergeten lijstje met to do-dingen op. De komende dagen moet dat hoofd eerst maar eens leeg, want het is niet gezond als je jezelf de meest grote onzinwoorden (landplichtambtenaar...?) uit hoort kramen, terwijl je een op zich zeer intelligente en ook belangrijke gedachtengang probeert over te brengen.
Komt allemaal goed, maar de mensen die zeggen "o, lekker veel vakantie" als je vertelt dat je in het onderwijs werkt, weten niet waar ze het over hebben. Zonder die vakanties was er nog veel meer lesuitval door zieke docenten en waren de vacatures helemaal niet meer te overzien. Het is zwaar werk. Het is topsport.
Maar het is ook heel mooi. Vandaag had ik naar de laatste Engelse les the Queen and the Soldier van Suzanne Vega meegenomen: de muziek en de tekst. Bij wijze van leerzaam spelletje had ik de meeste werkwoordsvormen weggelakt en die moesten de leerlingen proberen te achterhalen door een paar keer goed naar het lied te luisteren. Ik dacht dat het wel wat voor ze was: een sprookje over een jonge arrogante koningin en een soldaat die niet meer naar het slagveld wil. Hij zegt onder andere dat hij wil leven als een eerlijk man, die krijgt wat hij verdient en geeft wat hij kan "and to love a young woman who I don’t understand, your highness, your ways are very strange." De koningin verdraagt het niet, de liefde doet haar pijn en ze laat de soldaat wegvoeren en ter dood brengen, terwijl de oorlog voortduurt.
Ze wilden het wel drie keer horen, totdat ze alle woorden hadden gevonden. Dertig pubers met de hoofden in opperste concentratie over het papier gebogen, schrijvend, sommigen met het puntje van hun tong tussen de lippen. Vervolgens werd de hele tekst voorgelezen, elk couplet door een andere leerling, zodat we uiteindelijk allemaal dezelfde correcte tekst hadden. Toen riep de stoerste jongen van de klas, terwijl de pauze eigenlijk al begonnen was: "Ah, nog één keer, juf! En dan zingen we met z’n allen mee met Suzanne."
En zo is het gegaan. Het was prachtig om al die stemmen te horen samenvloeien in een tekst die mij al meer dan twintig jaar zo dierbaar is. Sommige jongens bassen al een beetje, een paar meisjes klonken er zo klaar als een klokje bovenuit. Ze zongen allemaal en ik zong met ze mee. In Amsterdam, op een vrijdagmorgen, iets na twaalven. De laatste les voor de herfstvakantie. Pijn in mijn nek, maar ook rillingen van ontroering over mijn rug.