Deze kreeg ik vanmiddag opgestuurd en ik moet heeeeeeeeeeel erg mijn best doen om niet ontzettend jaloers te zijn!
zondag, april 27, 2008
Zusje in Zuid-Spanje
Deze kreeg ik vanmiddag opgestuurd en ik moet heeeeeeeeeeel erg mijn best doen om niet ontzettend jaloers te zijn!
maandag, april 21, 2008
De hoelahoep
Vanmiddag reed ik rond de klok van drie door het zonovergoten Vondelpark. Overal in het gras lagen verliefde mensen om elkaar heen gedrapeerd te genieten van het mooie, warme weer en elkaar.
Ik daarentegen was op weg naar de tandarts.
(En mijn linkermondhoek voelt nog steeds nergens naar door de verdoving, die ik me als laffe vrouw tot drie keer toe heb in laten spuiten. Als ik lach of praat zie ik eruit alsof ik een beroerte heb gehad.)
Twee vullingen, het vastzetten van een jacket en het aanmeten van een nieuwe kroon voor mijn achterste kies lagen voor mij in het verschiet. Daarvoor moest ik met tegenwind naar de Keizersgracht fietsen. Geeft niet, is goed voor de conditie en het figuur.
Zo somberde ik een beetje voort.
Totdat ik hèm zag. Een neger met een hoofdletter.
Een Neger dus.
Lang en zwart, gespierd maar niet tè, mooie schouders in een strak rood shirt met korte mouwen, rechte trotse rug, prachtige billen in een donkere broek, een verblindende smile van oor tot oor, kort haar op een edele schedel, ergens tussen de 30 en 40 jaar oud. Om zijn middel had hij een hoepel, die hij met sensuele bewegingen van zijn soepele maar strakke heupen eindeloos rondjes liet draaien. Het leek wel in slow motion te gaan...
Ik was niet de enige die van deze aanblik genoot.
Om hem heen stonden in een cirkel van adoratie zo'n vijf echt-Hollandse vrouwen van dik boven de veertig. Helemaal amechtig staarden ze naar hem en naar zijn kunstje, onderwijl hun eigen hoepel (blijkbaar vormden ze een trainingsclubje?) stevig met de handen omklemmend. Ze hadden hem ook ergens op één van hun brede, uitgezakte welvingen kunnen laten rusten, maar blijkbaar zochten ze houvast in hun verrukking.
Het was al met al een ontroerend tafereeltje. En het had ook wel iets genants.
Misschien ligt het aan mijn perverse brein, maar ik bedacht meteen dat het dus als alleenstaande vrouw van in de veertig niet meer nodig is om op "exotische" vliegvakantie te gaan naar Ghana. Je kunt nu ook gaan hoelahoepen in het Vondelpark om aan je gerief te komen. Scheelt weer een paar centen èn het is beter voor het milieu!
Ik daarentegen was op weg naar de tandarts.
(En mijn linkermondhoek voelt nog steeds nergens naar door de verdoving, die ik me als laffe vrouw tot drie keer toe heb in laten spuiten. Als ik lach of praat zie ik eruit alsof ik een beroerte heb gehad.)
Twee vullingen, het vastzetten van een jacket en het aanmeten van een nieuwe kroon voor mijn achterste kies lagen voor mij in het verschiet. Daarvoor moest ik met tegenwind naar de Keizersgracht fietsen. Geeft niet, is goed voor de conditie en het figuur.
Zo somberde ik een beetje voort.
Totdat ik hèm zag. Een neger met een hoofdletter.
Een Neger dus.
Lang en zwart, gespierd maar niet tè, mooie schouders in een strak rood shirt met korte mouwen, rechte trotse rug, prachtige billen in een donkere broek, een verblindende smile van oor tot oor, kort haar op een edele schedel, ergens tussen de 30 en 40 jaar oud. Om zijn middel had hij een hoepel, die hij met sensuele bewegingen van zijn soepele maar strakke heupen eindeloos rondjes liet draaien. Het leek wel in slow motion te gaan...
Ik was niet de enige die van deze aanblik genoot.
Om hem heen stonden in een cirkel van adoratie zo'n vijf echt-Hollandse vrouwen van dik boven de veertig. Helemaal amechtig staarden ze naar hem en naar zijn kunstje, onderwijl hun eigen hoepel (blijkbaar vormden ze een trainingsclubje?) stevig met de handen omklemmend. Ze hadden hem ook ergens op één van hun brede, uitgezakte welvingen kunnen laten rusten, maar blijkbaar zochten ze houvast in hun verrukking.
Het was al met al een ontroerend tafereeltje. En het had ook wel iets genants.
Misschien ligt het aan mijn perverse brein, maar ik bedacht meteen dat het dus als alleenstaande vrouw van in de veertig niet meer nodig is om op "exotische" vliegvakantie te gaan naar Ghana. Je kunt nu ook gaan hoelahoepen in het Vondelpark om aan je gerief te komen. Scheelt weer een paar centen èn het is beter voor het milieu!
vrijdag, april 18, 2008
De bio-bak
Vanochtend moest ik een half uurtje invallen voor een collega, die het niet over haar hart kon verkrijgen om haar jarige dochtertje bij de crèche te dumpen om zelf door te racen naar school en het meiske alleen in de versierde stoel het ritueel te laten ondergaan van verhaal vertellen en zingen en trakteren etc. Ik kon daar helemaal inkomen en heb toegezegd dat ik er zou zijn om de leerlingen in de klas te laten en vast aan het werk te zetten.
Helaas sliep ik vannacht nacht uitermate slecht, doordat ik me er niet overheen kon zetten dat me de mond was gesnoerd in een vergadering gisteravond. Typisch geval van zure wijn in de oude zakken van de voorzitter, allemaal heel begrijpelijk maar behoorlijk onverteerbaar vor mij. Dat bleek wel, want ik lag helemaal te stuiteren in bed van de gedachten over wat een volgende stap zou moeten zijn.
En toen ik dan eindelijk insliep, was er die superenthousiaste voorjaarsmug die om mijn hoofd bleef dansen en me prikte ondanks dat ik me had ingesmeerd met een stinkend spulletje. Wat een verschrikkelijke kwelling! Met donkere kringen onder rode, waterige oogjes stond ik dus vanochtend voor de klas.
Eerst maar eens uitgelegd waarom ik er überhaupt was en niet die andere juf. Ze vonden het heel begrijpelijk en vanzelfsprekend eigenlijk. Daarna vertelde ik ze over de opdracht die ik had doorgekregen: ze moesten een balans maken van inkomsten en uitgaven. Gelukkig wist een meisje me te vertellen wat daarmee bedoeld kon worden, want ik ben niet zo'n ster in economie en/of licht als het gaat om evenwicht in wat dan ook. Al helemaal niet aangaande geld.
We kwamen te spreken over baantjes en zakgeld, waaruit o.a. bleek dat folders rondbrengen in Almere slechter betaalt dan in Naarden dan in Amsterdam en dat het toch echt niet geheel risicovrij is om je kleine kinderen te laten bewaken door pubers van een jaar of dertien... En in het kader daarvan vertelde een meisje dat ze 3 Euro per week verdiende door de bio-bak buiten te zetten voor de buren. Ik vond dat heel apart.
"Waarom zet jij die bio-bak buiten voor ze?" vroeg ik en verwachtte iets over de lichamelijke handicaps van de buren te horen.
"Nou, ze hadden eerst een hond en die liet ik uit voor geld, maar toen ging die hond dood en hebben ze gevraagd of ik dan maar de bio-bak voor ze buiten wil zetten," was het opgewekte antwoord.
Waarschijnlijk kwam het door het slaapgebrek en de daaruit voortkomende vloeibaarheid in mijn hoofd, maar ik zag ineens dat meisje (toevallig de kleinste van de klas) met zo'n groene bio-bak achter zich aansleurend door de straten van Almere-Haven zwoegen, als een soort Elisa-had-een-hond videoclip en ik flapte eruit: "Het is inderdaad heel moeilijk en zwaar om een bio-bak uit te laten."
Het bleef helemaal stil in de klas en ik hoorde mezelf een beetje voor me uit grinniken. Toen begonnen er ook wat leerlingen te lachen en op het laatst was iedereen er vrolijk van. Ik zou alleen niet met zekerheid kunnen zeggen of dat nou door mij of door mijn opmerking kwam...
Helaas sliep ik vannacht nacht uitermate slecht, doordat ik me er niet overheen kon zetten dat me de mond was gesnoerd in een vergadering gisteravond. Typisch geval van zure wijn in de oude zakken van de voorzitter, allemaal heel begrijpelijk maar behoorlijk onverteerbaar vor mij. Dat bleek wel, want ik lag helemaal te stuiteren in bed van de gedachten over wat een volgende stap zou moeten zijn.
En toen ik dan eindelijk insliep, was er die superenthousiaste voorjaarsmug die om mijn hoofd bleef dansen en me prikte ondanks dat ik me had ingesmeerd met een stinkend spulletje. Wat een verschrikkelijke kwelling! Met donkere kringen onder rode, waterige oogjes stond ik dus vanochtend voor de klas.
Eerst maar eens uitgelegd waarom ik er überhaupt was en niet die andere juf. Ze vonden het heel begrijpelijk en vanzelfsprekend eigenlijk. Daarna vertelde ik ze over de opdracht die ik had doorgekregen: ze moesten een balans maken van inkomsten en uitgaven. Gelukkig wist een meisje me te vertellen wat daarmee bedoeld kon worden, want ik ben niet zo'n ster in economie en/of licht als het gaat om evenwicht in wat dan ook. Al helemaal niet aangaande geld.
We kwamen te spreken over baantjes en zakgeld, waaruit o.a. bleek dat folders rondbrengen in Almere slechter betaalt dan in Naarden dan in Amsterdam en dat het toch echt niet geheel risicovrij is om je kleine kinderen te laten bewaken door pubers van een jaar of dertien... En in het kader daarvan vertelde een meisje dat ze 3 Euro per week verdiende door de bio-bak buiten te zetten voor de buren. Ik vond dat heel apart.
"Waarom zet jij die bio-bak buiten voor ze?" vroeg ik en verwachtte iets over de lichamelijke handicaps van de buren te horen.
"Nou, ze hadden eerst een hond en die liet ik uit voor geld, maar toen ging die hond dood en hebben ze gevraagd of ik dan maar de bio-bak voor ze buiten wil zetten," was het opgewekte antwoord.
Waarschijnlijk kwam het door het slaapgebrek en de daaruit voortkomende vloeibaarheid in mijn hoofd, maar ik zag ineens dat meisje (toevallig de kleinste van de klas) met zo'n groene bio-bak achter zich aansleurend door de straten van Almere-Haven zwoegen, als een soort Elisa-had-een-hond videoclip en ik flapte eruit: "Het is inderdaad heel moeilijk en zwaar om een bio-bak uit te laten."
Het bleef helemaal stil in de klas en ik hoorde mezelf een beetje voor me uit grinniken. Toen begonnen er ook wat leerlingen te lachen en op het laatst was iedereen er vrolijk van. Ik zou alleen niet met zekerheid kunnen zeggen of dat nou door mij of door mijn opmerking kwam...
donderdag, april 03, 2008
Keet Nesj
Het concert begon met een fijne roze neonweergave van haar naam en de Supremes die door Paradiso "Stop in the Name of Love" schalden. Na een paar minuten kwam ze op in een lichtblauw jurkje, waarin haar blote ronde armen (erg prettig om eens een keer niet tegen zo'n levensmoe skeletje aan te hoeven kijken) mooi uitkwamen. Zwarte maillot en dito schoenen met een loopbaar hakje. Beetje meisjesachtig, maar niet tè. Wat mannen op drums en gitaren op de achtergrond, zij achter de piano. Met een big smile all over her face begon ze aan het eerste liedje.
De drums waren iets te hard, waardoor ze niet altijd goed te verstaan was. En soms voelde ik me oud, omdat ik bang was migraine te krijgen van de stroboscopische lichteffecten. Maar verder was het heerlijk om meegesleept te worden in de wereld van prille, soms hopeloze verliefdheden en onzekerheden over uiterlijk en innerlijk. Alles raak getypeerd, met veel humor en poëzie, soms op het randje van de gekte balancerend. Vooral heel eerlijk en vol van intelligente schoonheid.
Geen wonder dat ik veel aan Dochter moest denken. Ze had eigenlijk met me mee zullen gaan, want zij is tenslotte degene die me überhaupt attent heeft gemaakt op het bestaan van Kate.
(Maanden geleden zat ze achter haar laptopje en vroeg, me met haar grote glimmende bruine ogen aankijkend, "Mam, zal ik je eens iets heel moois laten horen?". Ik weet uit ervaring dat ik er dan maar beter even bij kan gaan zitten, omdat er iets gaat komen dat me echt raakt.)
Maar ze voelde zich gisteren helemaal niet lekker en allesbehalve in staat om in een volle trein vanuit Rotjeknor naar Amsterdam te reizen en dan in een afgeladen, want uitverkocht Paradiso te gaan "genieten" en dan nog weer helemaal terug naar haar nieuwe stulpje dat ze deelt met Vriend. Daarom stond ik daar met mijn zeer gewaardeerde collega J.
Hij kende Kate nog niet, maar is nu ook verkocht.
Zoals ik al verwachtte, was "The Nicest Thing" het meest ontroerend. De eerste keer dat ik dat hoorde, zat ik in de auto op de snelweg, vlakbij Arnhem waar het dusdanig heuvelachtig is, dat je met een beetje fantasie kunt denken dat je in het buitenland en dus op vakantie bent. Ik voelde me zo overweldigd door de combinatie van tekst, stem en muziek, dat ik even heb overwogen uit te wijken naar de vluchtstrook...
Maar Kate had er naast de meer ingetogen akoestische liedjes net zo veel plezier in om lekker op haar toetsen te raggen. Ze maakte grapjes met het publiek en ging grijnzend uit haar dak in een semi-punk liedje dat ze schreeef naar aanleiding van een afschuwelijk feestje. Het heet : "You don't need to suck dick to succeed." Fucking brilliant.
Voor wie nieuwsgierig is geworden plak ik hier de link naar Fabchannel waar binnen enkele dagen de registratie van het hele concert van de geweldige, mooie, talentvolle, ontroerende en prettig gestoorde Kate Nash te bekijken zal zijn.
Van harte aanbevolen!
De drums waren iets te hard, waardoor ze niet altijd goed te verstaan was. En soms voelde ik me oud, omdat ik bang was migraine te krijgen van de stroboscopische lichteffecten. Maar verder was het heerlijk om meegesleept te worden in de wereld van prille, soms hopeloze verliefdheden en onzekerheden over uiterlijk en innerlijk. Alles raak getypeerd, met veel humor en poëzie, soms op het randje van de gekte balancerend. Vooral heel eerlijk en vol van intelligente schoonheid.
Geen wonder dat ik veel aan Dochter moest denken. Ze had eigenlijk met me mee zullen gaan, want zij is tenslotte degene die me überhaupt attent heeft gemaakt op het bestaan van Kate.
(Maanden geleden zat ze achter haar laptopje en vroeg, me met haar grote glimmende bruine ogen aankijkend, "Mam, zal ik je eens iets heel moois laten horen?". Ik weet uit ervaring dat ik er dan maar beter even bij kan gaan zitten, omdat er iets gaat komen dat me echt raakt.)
Maar ze voelde zich gisteren helemaal niet lekker en allesbehalve in staat om in een volle trein vanuit Rotjeknor naar Amsterdam te reizen en dan in een afgeladen, want uitverkocht Paradiso te gaan "genieten" en dan nog weer helemaal terug naar haar nieuwe stulpje dat ze deelt met Vriend. Daarom stond ik daar met mijn zeer gewaardeerde collega J.
Hij kende Kate nog niet, maar is nu ook verkocht.
Zoals ik al verwachtte, was "The Nicest Thing" het meest ontroerend. De eerste keer dat ik dat hoorde, zat ik in de auto op de snelweg, vlakbij Arnhem waar het dusdanig heuvelachtig is, dat je met een beetje fantasie kunt denken dat je in het buitenland en dus op vakantie bent. Ik voelde me zo overweldigd door de combinatie van tekst, stem en muziek, dat ik even heb overwogen uit te wijken naar de vluchtstrook...
Maar Kate had er naast de meer ingetogen akoestische liedjes net zo veel plezier in om lekker op haar toetsen te raggen. Ze maakte grapjes met het publiek en ging grijnzend uit haar dak in een semi-punk liedje dat ze schreeef naar aanleiding van een afschuwelijk feestje. Het heet : "You don't need to suck dick to succeed." Fucking brilliant.
Voor wie nieuwsgierig is geworden plak ik hier de link naar Fabchannel waar binnen enkele dagen de registratie van het hele concert van de geweldige, mooie, talentvolle, ontroerende en prettig gestoorde Kate Nash te bekijken zal zijn.
Van harte aanbevolen!
maandag, maart 24, 2008
Griekse Lamspastei voor Pasen
Gisteren heb ik heus niet alleen maar gelummeld en naar de sneeuwvlokjes gekeken. Een echte juf kijkt immers ook met Pasen proefwerken na en een echte moeder staat uren in de keuken om weer eens iets nieuws te proberen. Dit keer een recept uit het kookboek De Griekse Keuken van Rianne Buis en Manousas Daskalogiannis: lamspastei, afkomstig uit West-Kreta.
Het is een erg voedzaam gerecht en slecht voor het cholesterol, met al die eieren en kazen en ook nog eens vlees. Geen goed idee voor iemand die aan het Sonjabakkeren is, zullen we maar zeggen. Maar wel ontzettend lekker, niet eens zo heel erg ingewikkeld en het ziet er prachtig uit.
Het is een recept voor 6 personenen.
Je hebt de volgende ingrediënten nodig:
Voor het deeg:
250 gr bloem
½ theelepel bakpoeder
1 eierdooier
1 dl dikke of uitgelekte (Griekse) yoghurt
40 gr gesmolten boter
Zout
Voor de vulling:
400 gr mals lamsvlees (bijv lamsfilet of –haas)
2 eetlepels olijfolie
2 theelepels citroensap
Zout, peper, 1 à 2 theelepels oregano
300 gr verse witte geitenkaas
50 gr mascarpone
1 eierdooier
1 ei, losgeklopt
2-3 eetlepels sesamzaad
Eerst maak je het deeg. Je zeeft de bloem met het bakpoeder in een kom, roert er de rest van de spullen doorheen en begint te kneden. Het moet een zacht en soepel deeg worden, dat niet plakt. Als dat zo niet lukt, kun je er nog wat yoghurt bijdoen of een scheutje heet water. Verpak het deeg in plasticfolie en laat het rusten in de koelkast.
Dan de vulling. Snijd het vlees in dunne reepjes of plakjes en bak die 10 minuten zachtjes in de olie. Roer er citroensap, zout, peper en de oregano door en laat het even afkoelen.
Verwarm de oven voor op 180°C of gasovenstand 3. Vet een grote, ronde ovenschaal of taartvorm in. Doorsnede van 24 cm is prima. Meng de geitenkaas, de mascarpone en dooier goed door elkaar en schep het vlees erdoor.
Verdeel het deeg in twee bijna even grote porties. Van het kleinste gedeelte maak je de bodem van de pastei door het uit te rollen in een ronde vorm, die iets groter is dan de bodem van de vorm of schaal waarin je de pastei gaat maken.
Leg de deeglap in de schaal of vorm en schep daarop de vulling. Zorg dat de vulling in het midden komt te liggen, in een hoopje. Laat circa twee centimeter van de randen vrij. Rol vervolgens de rest van het deeg uit tot een iets grotere ronde lap en dek daarmee de vulling af. Druk de randen van de twee deeglappen goed tegen elkaar aan, zodat de pastei helemaal gesloten is en de vulling niet kan gaan lekken.
Bestrijk de pastei met ei, strooi het sesamzaad erover en bak hem in ongeveer een uur goudbruin en gaar. Als het te hard gaat en de bovenkant wordt bruin, dek hem dan af met aluminiumfolie.
Serveer meteen, bijvoorbeeld met een groene salade met dille en lente-ui en een volle rode wijn.
(Bij wijze van variatie kun je aan het vlees ook nog wat gedroogde munt en kaneel toevoegen of een ½ theelepel komijn, maar dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.)
De salade hebben we laten zitten en ik was vergeten om rode wijn in huis te halen. Maar het was me toch een potje genieten! En het meest verrassend was nog wel, dat het smaakte als iets dat ik ooit langlang geleden in Griekenland heb gegeten.
Goed recept.
Het is een erg voedzaam gerecht en slecht voor het cholesterol, met al die eieren en kazen en ook nog eens vlees. Geen goed idee voor iemand die aan het Sonjabakkeren is, zullen we maar zeggen. Maar wel ontzettend lekker, niet eens zo heel erg ingewikkeld en het ziet er prachtig uit.
Het is een recept voor 6 personenen.
Je hebt de volgende ingrediënten nodig:
Voor het deeg:
250 gr bloem
½ theelepel bakpoeder
1 eierdooier
1 dl dikke of uitgelekte (Griekse) yoghurt
40 gr gesmolten boter
Zout
Voor de vulling:
400 gr mals lamsvlees (bijv lamsfilet of –haas)
2 eetlepels olijfolie
2 theelepels citroensap
Zout, peper, 1 à 2 theelepels oregano
300 gr verse witte geitenkaas
50 gr mascarpone
1 eierdooier
1 ei, losgeklopt
2-3 eetlepels sesamzaad
Eerst maak je het deeg. Je zeeft de bloem met het bakpoeder in een kom, roert er de rest van de spullen doorheen en begint te kneden. Het moet een zacht en soepel deeg worden, dat niet plakt. Als dat zo niet lukt, kun je er nog wat yoghurt bijdoen of een scheutje heet water. Verpak het deeg in plasticfolie en laat het rusten in de koelkast.
Dan de vulling. Snijd het vlees in dunne reepjes of plakjes en bak die 10 minuten zachtjes in de olie. Roer er citroensap, zout, peper en de oregano door en laat het even afkoelen.
Verwarm de oven voor op 180°C of gasovenstand 3. Vet een grote, ronde ovenschaal of taartvorm in. Doorsnede van 24 cm is prima. Meng de geitenkaas, de mascarpone en dooier goed door elkaar en schep het vlees erdoor.
Verdeel het deeg in twee bijna even grote porties. Van het kleinste gedeelte maak je de bodem van de pastei door het uit te rollen in een ronde vorm, die iets groter is dan de bodem van de vorm of schaal waarin je de pastei gaat maken.
Leg de deeglap in de schaal of vorm en schep daarop de vulling. Zorg dat de vulling in het midden komt te liggen, in een hoopje. Laat circa twee centimeter van de randen vrij. Rol vervolgens de rest van het deeg uit tot een iets grotere ronde lap en dek daarmee de vulling af. Druk de randen van de twee deeglappen goed tegen elkaar aan, zodat de pastei helemaal gesloten is en de vulling niet kan gaan lekken.
Bestrijk de pastei met ei, strooi het sesamzaad erover en bak hem in ongeveer een uur goudbruin en gaar. Als het te hard gaat en de bovenkant wordt bruin, dek hem dan af met aluminiumfolie.
Serveer meteen, bijvoorbeeld met een groene salade met dille en lente-ui en een volle rode wijn.
(Bij wijze van variatie kun je aan het vlees ook nog wat gedroogde munt en kaneel toevoegen of een ½ theelepel komijn, maar dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.)
De salade hebben we laten zitten en ik was vergeten om rode wijn in huis te halen. Maar het was me toch een potje genieten! En het meest verrassend was nog wel, dat het smaakte als iets dat ik ooit langlang geleden in Griekenland heb gegeten.
Goed recept.
zondag, maart 23, 2008
Vrolijk Paasfeest!
Op Eerste Paasdag 2008 was dit voor een groot gedeelte van de tijd het uitzicht op de wereld: sneeuw! Wat een smerig koud weer, zo aan het begin van de lente. Zoon en ik worden daar niet bedroefd of anderszins ellendig van. Integendeel. Wij vinden het heerlijk om de hele dag gedwongen binnen te blijven. Keutelen, klooien, miepen: er zijn vast nog veel meer woorden voor. Waar het op neerkomt is ongestoord je gang te kunnen gaan en zo bijkomen van van alles en nog wat.
Het is goed mediteren op witte vlokjes, die met miljoenen tegelijk, in verschillende snelheden en groottes, naar beneden dwarrelen.
Heel rustgevend.
Zucht.
vrijdag, maart 21, 2008
Nieuw haar
Is dit Kunst, zult u misschien denken? Maar nee, het is gewoon een scène uit het leven van (de Dochter van) Mathilde Dollekens, passend binnen de serie: Waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan?Dochter was al een tijdje onrustig. Of dat nou te maken had met het steeds serieuzer wordende plan om te gaan samenwonen met Vriend in Rotterdam, of omdat ze gestopt is met haar opleiding en nu naarstig op zoek moet naar werk... Niemand kan het met zekerheid zeggen, maar dat er actie geboden was, werd met de dag duidelijker. Ze moest iets met heur haar doen, zei ze, "want zó kan het echt niet langer."
Wat een enorm geval van een vicieuze (poureuze, zoals het Simplisties Verbond dat steevast noemde) cirkel: omdat haar haar niet goed zat, kreeg ze geen baan en omdat ze geen baan had en dus geen geld, kon ze de kapper niet betalen. Djiezzzzzz, dat is toch om helemaal knettergek van te worden?!!
Dochter wilde blond haar, zei ze. Dat zag ik helemaal niet zitten. Als ik namelijk aan blond haar denk, zie ik Paris Hilton voor me en dan denk ik meteen aan het-zwarte-gat-van-de-leegheid-van-het-bestaan in het algemeen en domme pruilmondjes en kleine keffertjes in Louis Vuitton-tasjes van duizenden dollars of meer in het bijzonder. Zaken waarvan, althans dat hoop ik toch, mijn Dochter ver verwijderd zal blijven. Daarom hield ik de boot enigszins af.
(En ook omdat ik nogal krap zat.)
(En ook omdat ik het deze week zo ontzettend druk had, dat ik de tijd noch de energie had om alles eens goed en rustig op een rijtje te krijgen, tegen elkaar af te wegen, enz.)
Afgelopen woensdag steeg het water Dochter echter zodanig naar de lippen, dat er gehandeld moest worden. Dus heb ik haar uiteindelijk maar aangeboden om met mijn moederlijke credit card te komen zwaaien, ergens bij een kapper die zijn vak verstaat. Binnen no time had het meiske een afspraak geregeld bij Kinki op de Overtoom, niet eens zo heel ver van mijn werk. Ze zijn twee uur met haar bezig geweest, ondertussen heb ik bovenstaande bijna nietszeggende foto gemaakt, het heeft me 73 Euri gekost (waarvan 12 voor de folie alleen al, zag ik op de bon), maar o, o, o, wat was het gezellig en wat een geweldig resultaat!
Echt waar.
Want mijn angst bleek niet gegrond te zijn. Ze heeft helemaal geen massief blond haar nu, maar er zijn een soort van highlights in haar donkere haren aangebracht, waardoor de totale indruk van haar haar lichter is geworden. Aardbeienblond heet het in vaktermen. Raar (want bij aardbeien denk ik aan rood), maar waar.
Toen we na afloop genoegelijk over de Overtoom kuierden, waren het humeur en zelfvertrouwen van Dochter naar ongekende hoogten gestegen. Haar donkerbruine ogen glansden prachtig goudkleurig op in het zonlicht, dat nu heel anders reflecteerde op haar haar. Kortom: ze zag er mooier uit dan ze al was!
En achteraf kon ik er nog erg om lachen, dat ik zelfs maar een seconde heb kùnnen denken dat Dochter net zulk haar had willen hebben als Paris Hilton...
Beetje dom ook wel, van mamma.
donderdag, maart 20, 2008
Hugo Claus (5 april 1929 - 19 maart 2008)
Toen ik het bericht in de krant las, was ik veel meer ontdaan en ontroerd dan bij de dood van Gerard Reve of Jan Wolkers, laat staan Willem Frederik Hermans. Die heb ik ooit ontzettend onsmakelijk meegemaakt in een vooraanstaande eetgelegenheid in de hoofdstad: hij praatte veel en veels te hard en rochelde daar dan af en toe tussendoor. Niemand dorst er (uit respect voor zijn literaire kwaliteiten?) iets van te zeggen. Maar na een dergelijke ervaring leest zo'n man een stuk minder lekker kan ik u zeggen.
"Het Jaar van de Kreeft" (over zijn verhouding met Kitty Courbois) is waarschijnlijk het eerste dat ik van Claus las. Ik woonde toen nog bij mijn ouders in een verstikkend dorp ten noorden van Eindhoven en dat boek was voor mij een belofte over hoe het leven óók kon zijn. Hartstochtelijke liefde. Diep gevoelde emoties. Een meeslepend bestaan zonder angst. Alles zo in contrast met de zak meel waarin ik -totdat ik naar Amsterdam kon gaan- moest zien te overleven. Wolkers schreef ook over seks en passie, maar daar voelde ik die gereformeerde achtergrond nog zo duidelijk. Claus was katholiek: bij hem leek het meer vanzelfsprekend en niet iets wat je moest bevechten. Het was er, je moest het alleen even vinden en dan ging de rest vanzelf.
Later nog las ik "Verdriet van België", omdat mijn Grote Liefde (ik had hem inderdaad gevonden, maar het ging helemaal niet vanzelf...), daar helemaal aan verslingerd was geraakt. Ik heb de bladzijden gevroten. Hoe die kleine, 11-jarige, lieve Louis Seynaeve op een nonneninternaat en daarbuiten van alles meemaakte, terwijl de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog zich om hem heen voltrokken.
In die tijd, begin jaren '80, ging ik regelmatig naar dichtersavonden en -festivals, o.a. een keer naar een Nacht van de Poëzie in Brussel. Daar heb ik Hugo Claus horen voordragen uit eigen werk. Zachte, maar welluidende, donkere stem en een ontspannen bijna nonchalante motoriek: ik vond het een zeer indrukwekkende combinatie.
Eén van zijn mooiste gedichten vind ik nog steeds:
Op Thomas zijn vierde verjaardag
Later, mijn jongetje, word je een man,
Later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het
waarom.
Men zal je stempelen als bagage.
Men zal je kwetsen om je wens en je droom.
En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.
Het is de tederheid, die ook weer tederheid oproept...
Prachtig.
"Het Jaar van de Kreeft" (over zijn verhouding met Kitty Courbois) is waarschijnlijk het eerste dat ik van Claus las. Ik woonde toen nog bij mijn ouders in een verstikkend dorp ten noorden van Eindhoven en dat boek was voor mij een belofte over hoe het leven óók kon zijn. Hartstochtelijke liefde. Diep gevoelde emoties. Een meeslepend bestaan zonder angst. Alles zo in contrast met de zak meel waarin ik -totdat ik naar Amsterdam kon gaan- moest zien te overleven. Wolkers schreef ook over seks en passie, maar daar voelde ik die gereformeerde achtergrond nog zo duidelijk. Claus was katholiek: bij hem leek het meer vanzelfsprekend en niet iets wat je moest bevechten. Het was er, je moest het alleen even vinden en dan ging de rest vanzelf.
Later nog las ik "Verdriet van België", omdat mijn Grote Liefde (ik had hem inderdaad gevonden, maar het ging helemaal niet vanzelf...), daar helemaal aan verslingerd was geraakt. Ik heb de bladzijden gevroten. Hoe die kleine, 11-jarige, lieve Louis Seynaeve op een nonneninternaat en daarbuiten van alles meemaakte, terwijl de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog zich om hem heen voltrokken.
In die tijd, begin jaren '80, ging ik regelmatig naar dichtersavonden en -festivals, o.a. een keer naar een Nacht van de Poëzie in Brussel. Daar heb ik Hugo Claus horen voordragen uit eigen werk. Zachte, maar welluidende, donkere stem en een ontspannen bijna nonchalante motoriek: ik vond het een zeer indrukwekkende combinatie.
Eén van zijn mooiste gedichten vind ik nog steeds:
Op Thomas zijn vierde verjaardag
Later, mijn jongetje, word je een man,
Later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het
waarom.
Men zal je stempelen als bagage.
Men zal je kwetsen om je wens en je droom.
En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.
Het is de tederheid, die ook weer tederheid oproept...
Prachtig.
zaterdag, maart 08, 2008
Vegetarisch en toch lekker
Overmorgen is het maandag en tegenwoordig staat er dan vaak risotto met spinazie op het menu. Voedzaam, zeer smakelijk en toch.... zonder vlees! Het is een heel goed gerecht om in het weekend te bereiden, bijvoorbeeld na een nacht met iets teveel beschonkenheid en de daaruit voortvloeiende kater. Kun je met je vage hoofd al roerend in de pan nog een beetje verder mijmeren over alle domme dingen die je hebt gezegd en/of gedaan. En met jezelf afspreken dat je een volgende keer toch ècht minder zult drinken.
Maar het is ook een recept om mee bij te komen van de gedoetjes van een maandag op school. Effe alle concentratie af van de spijbelaars, te-laat-komers, nieuwe leerlingen voor volgend schooljaar etc., maar met de focus op de zwellende rijstkorrels, die steeds opnieuw besprenkeld moeten worden met bouillon en met liefde geroerd, opdat er niet een dikke korst op de bodem van de pan ontstaat.
Nieuwsgierig geworden?
Komt-ie-dan!
Voor vier personen.
Ingrediënten
250 gram "wilde" spinazie
(maar diepvries kan ook, of gewone)
3 eetlepels olijfolie
60 gram boter
2 sjalotjes, fijngesneden
(1 gesnipperde ui mag ook)
200 gram risotto rijst
8 deciliter warme bouillon
(water met bouillonblokjes werkt prima)
150 gram vers geraspte Parmezaanse kaas
Was de spinazie grondig en schud de groente droog in een schone theedoek. Dit hoeft natuurlijk alleen als de spinazie "wild" is, althans ongewassen. Verhit de olie in een ruime pan met een dikke bodem en schud de spinazie erbij. Ongeveer een minuutje goed omscheppen, zodat de spinazie slinkt, maar niet aanbrandt. Laat de spinazie uitlekken in een zeef of vergiet.
Smelt in dezelfde pan op een zacht vuur 40 gram van de boter en fruit daarin de sjalotjes (of uiensnippers) tot ze zacht zijn. Niet bruin laten worden.
Voeg de ongewassen rijst toe en fruit deze totdat de rijst doorschijnend wordt.
Giet vervolgens een scheut van de bouillon erbij en zet het vuur hoog. Alles goed door elkaar blijven roeren, zodat de rijst al het vocht kan opnemen. Ga zo door totdat de rijst bijtgaar is. Dit kan zo'n 20 minuten duren, dus alle tijd voor mijmeringen en meditatie, waardoor de kok uiteindelijk volkomen relaxed aan tafel zal verschijnen.
Maar....niet vergeten om halverwege de (eventueel nog bevroren) spinazie toe te voegen!
Op het allerlaatst moet de pan van het vuur, waarna de resterende boter en bijna alle Parmezaanse kaas door de risotto worden geroerd. Dan mag de risotto nog een paar minuutjes rusten, zoals dat zo mooi heet. Serveer de risotto in warme, diepe borden met de achtergehouden Parmezaanse kaas eroverheen gestrooid.
Eet smakelijk!
Misschien lijkt het op het eerste gezicht een beetje ingewikkeld allemaal, maar na een paar keer kun je dit zonder erbij na te denken. Gewoon D.O.E.N.!!!
Maar het is ook een recept om mee bij te komen van de gedoetjes van een maandag op school. Effe alle concentratie af van de spijbelaars, te-laat-komers, nieuwe leerlingen voor volgend schooljaar etc., maar met de focus op de zwellende rijstkorrels, die steeds opnieuw besprenkeld moeten worden met bouillon en met liefde geroerd, opdat er niet een dikke korst op de bodem van de pan ontstaat.
Nieuwsgierig geworden?
Komt-ie-dan!
Voor vier personen.
Ingrediënten
250 gram "wilde" spinazie
(maar diepvries kan ook, of gewone)
3 eetlepels olijfolie
60 gram boter
2 sjalotjes, fijngesneden
(1 gesnipperde ui mag ook)
200 gram risotto rijst
8 deciliter warme bouillon
(water met bouillonblokjes werkt prima)
150 gram vers geraspte Parmezaanse kaas
Was de spinazie grondig en schud de groente droog in een schone theedoek. Dit hoeft natuurlijk alleen als de spinazie "wild" is, althans ongewassen. Verhit de olie in een ruime pan met een dikke bodem en schud de spinazie erbij. Ongeveer een minuutje goed omscheppen, zodat de spinazie slinkt, maar niet aanbrandt. Laat de spinazie uitlekken in een zeef of vergiet.
Smelt in dezelfde pan op een zacht vuur 40 gram van de boter en fruit daarin de sjalotjes (of uiensnippers) tot ze zacht zijn. Niet bruin laten worden.
Voeg de ongewassen rijst toe en fruit deze totdat de rijst doorschijnend wordt.
Giet vervolgens een scheut van de bouillon erbij en zet het vuur hoog. Alles goed door elkaar blijven roeren, zodat de rijst al het vocht kan opnemen. Ga zo door totdat de rijst bijtgaar is. Dit kan zo'n 20 minuten duren, dus alle tijd voor mijmeringen en meditatie, waardoor de kok uiteindelijk volkomen relaxed aan tafel zal verschijnen.
Maar....niet vergeten om halverwege de (eventueel nog bevroren) spinazie toe te voegen!
Op het allerlaatst moet de pan van het vuur, waarna de resterende boter en bijna alle Parmezaanse kaas door de risotto worden geroerd. Dan mag de risotto nog een paar minuutjes rusten, zoals dat zo mooi heet. Serveer de risotto in warme, diepe borden met de achtergehouden Parmezaanse kaas eroverheen gestrooid.
Eet smakelijk!
Misschien lijkt het op het eerste gezicht een beetje ingewikkeld allemaal, maar na een paar keer kun je dit zonder erbij na te denken. Gewoon D.O.E.N.!!!
woensdag, maart 05, 2008
Maart roert zijn staart
... en april doet wat ie wil. Zouden dit soort gezegdes en spreekwoorden (samenhangend met het weer) nu niet alleen minder gebruikt gaan worden, omdat de Nederlandse taal steeds platter lijkt te worden, maar ook nog eens een keer vanwege het feit dat ons klimaat zo aan het veranderen is?
Zomaar een gedachte die ik had aan het eind van een zeer zachte en bijna voorjaarsachtige maand februari. En prompt krijgen we dan (weliswaar natte, maar toch) sneeuw en hagel in de eerste week van maart en daarna een heleboel kou en regen!
's Kijken wat april voor ons in petto heeft.
Zomaar een gedachte die ik had aan het eind van een zeer zachte en bijna voorjaarsachtige maand februari. En prompt krijgen we dan (weliswaar natte, maar toch) sneeuw en hagel in de eerste week van maart en daarna een heleboel kou en regen!
's Kijken wat april voor ons in petto heeft.
zondag, maart 02, 2008
Nikki of Nathalie
Eén ding moet duidelijk zijn en voorop staan: ik houd helemáál niet van al die talentenshows, waarbij kandidaten na slaapverwekkend jurygeneuzel en "ontelbare" sms'jes van het gedebiliseerde Nederlandse kijkersvolk naar huis worden gestuurd door presentatrices die zich -gemaltraiteerd door hun stylistes- volslagen belachelijk maken met tergend langgerekte beoordelingen, die ze in platitudes vervat van een kaartje op moeten lezen. Dat Tyra Banks zulks iedere keer weer op een volstrekt aanvaardbare wijze voor elkaar krijgt ("You are still in the running towards becoming America's Next Top Model!"), moet wat mij betreft beschouwd worden als de spreekwoordelijke uitzondering die de regel bevestigt en niet als bewijs dat dit een ijzersterk concept is dat, door welke Wendy, Tooske of Chantal dan ook, op een acceptabele manier kan worden nagevolgd.
Goed.
Het is nu dan hopelijk volstrekt begrijpelijk dat ik helemaal niet blij was met mezelf, toen ik een aantal weken geleden op een zaterdagavond uitgeput op da banque hangend, zappend bleef hangen bij een Idols-kandidate. Ik viel midden in haar vertolking van Climb Every Mountain uit de door mij zozeer verafschuwde musical the Sound of Music.
Dubbel gruwelijk dus eigenlijk.
Het ging te fur, zoals Dochter zou zeggen.
Het bleek Nikki te zijn, wier stem mij zozeer ontroerde dat ik er natte ogen van kreeg. Ik wilde er meer van weten (ook een beetje omdat ze woonachtig is in St. Oedenrode, vlakbij het verschrikkelijk saaie dorp waar ik ben opgegroeid) en heb vervolgens zo mogelijk elke zaterdagavond de ontwikkelingen gevolgd. Nikki bleef mijn favoriet, die me geen enkele keer heeft teleurgesteld. Op een goede tweede plaats kwam voor mij Nathalie, afkomstig uit Congo. Wat een geweldig wijf: de energie en levenslust spatten ervan af en ze heeft een stem als een huis!
Gisteravond heeft de finale van Idols 2008 plaatsgevonden en het ging tussen Nikki en Nathalie, iets waar ik het natuurlijk helemaal mee eens was. Dus zat ik in een vol-verwachting-klopt-ons-hart-stemming op tijd voor de buis, om gaandeweg de uitzending te merken, dat het me niet meer uitmaakte wie er uiteindelijk zou gaan winnen. De redenen daarvoor:
1) Ik vond dat de dames minder mooi zongen dan in de weken ervoor en het liedje "Hello World" dat door de winnende kandidate zal worden uitgebracht, past helemaal niet bij de stem van de Nikki waar ik voor gevallen ben.
2) Ik heb me plaatsvervangend heel erg ontzettend geschaamd voor de outfit van Wendy en haar stupide gegiechel, gehijg en gestotter.
3) Sommige jurken van N&N leken wel ergens uit een verzorgingshuis ontvreemd te zijn: daar zou ik nog niet dood in gevonden willen worden, laat staan ermee op televisie komen!
Al met al was het dus, ondanks het feit dat Nikki won, een anti-climax van jewelste. Zoals het een programma als Idols eigenlijk betaamt.
Waarmee de cirkel dan weer rond is, zou mijn geliefde en zeer gewaardeerde collega J. zeggen.
Goed.
Het is nu dan hopelijk volstrekt begrijpelijk dat ik helemaal niet blij was met mezelf, toen ik een aantal weken geleden op een zaterdagavond uitgeput op da banque hangend, zappend bleef hangen bij een Idols-kandidate. Ik viel midden in haar vertolking van Climb Every Mountain uit de door mij zozeer verafschuwde musical the Sound of Music.
Dubbel gruwelijk dus eigenlijk.
Het ging te fur, zoals Dochter zou zeggen.
Het bleek Nikki te zijn, wier stem mij zozeer ontroerde dat ik er natte ogen van kreeg. Ik wilde er meer van weten (ook een beetje omdat ze woonachtig is in St. Oedenrode, vlakbij het verschrikkelijk saaie dorp waar ik ben opgegroeid) en heb vervolgens zo mogelijk elke zaterdagavond de ontwikkelingen gevolgd. Nikki bleef mijn favoriet, die me geen enkele keer heeft teleurgesteld. Op een goede tweede plaats kwam voor mij Nathalie, afkomstig uit Congo. Wat een geweldig wijf: de energie en levenslust spatten ervan af en ze heeft een stem als een huis!
Gisteravond heeft de finale van Idols 2008 plaatsgevonden en het ging tussen Nikki en Nathalie, iets waar ik het natuurlijk helemaal mee eens was. Dus zat ik in een vol-verwachting-klopt-ons-hart-stemming op tijd voor de buis, om gaandeweg de uitzending te merken, dat het me niet meer uitmaakte wie er uiteindelijk zou gaan winnen. De redenen daarvoor:
1) Ik vond dat de dames minder mooi zongen dan in de weken ervoor en het liedje "Hello World" dat door de winnende kandidate zal worden uitgebracht, past helemaal niet bij de stem van de Nikki waar ik voor gevallen ben.
2) Ik heb me plaatsvervangend heel erg ontzettend geschaamd voor de outfit van Wendy en haar stupide gegiechel, gehijg en gestotter.
3) Sommige jurken van N&N leken wel ergens uit een verzorgingshuis ontvreemd te zijn: daar zou ik nog niet dood in gevonden willen worden, laat staan ermee op televisie komen!
Al met al was het dus, ondanks het feit dat Nikki won, een anti-climax van jewelste. Zoals het een programma als Idols eigenlijk betaamt.
Waarmee de cirkel dan weer rond is, zou mijn geliefde en zeer gewaardeerde collega J. zeggen.
zondag, februari 03, 2008
zaterdag, februari 02, 2008
Nieuw(s)
Na zoveel weken (wat heet: een volle maand!) van afwezigheid en oorverdovende stilte op deze blog, mag de lezer wel wat nieuws verwachten. Liefst gepaard met leuke illustraties, want mèt plaatjes gaat het/alles gemakkelijker dan zonder. (Ik zal nooit het diepe medelijden vergeten dat ik voelde met volwassenen, toen ik er als 4-jarige kleuter achter kwam dat er in boeken voor grote mensen geen gezellige tekening te vinden was... )
Wat is er allemaal voorgevallen?
Vandaag in ieder geval al heel wat. Zo heb ik heb nieuwe mascara gekocht van Rimmel. Lifts and extends lashes by 70% staat er op... En hij is waterproof en dat moet ook, want ik ben een gevoelige vrouw en daardoor snel ontroerd.
Al een aantal dagen ging het koffie zetten niet meer zo soepel. Het potje lekte dermate ernstig dat de gasvlam steeds vaker geblust werd, zodat er levensgevaarlijke, explosieve situaties in de keuken ontstonden (en nauwelijks koffie). Bij nadere inspectie bleek er in de bodem van het potje een doorgeroeste plek te zijn ontstaan. Tijdens de vele jaren van trouwe dienst is het potje meegeweest op vakanties in Overijssel, Griekenland, Frankrijk en Vlieland èn op schoolkamp in de Ardennen. Maar vooral in huiselijke kring heeft het zijn waarde bewezen. Ik vond het dan ook moeilijk om toe te geven dat het voorbij was en dat er een nieuwe moest komen. En dan ook maar meteen een grotere, want opgroeiende kinderen lusten ook wel eens een bakkie. Dus heb ik vanochtend het potje in de vuilnisbak gemieterd en ben een nieuw gaan scoren. Maar dat van die vuilnisbak zat me niet lekker. Het potje moest eigenlijk ritueel begraven worden... althans zo voelde het een beetje. Als alternatief daarvoor heb ik het weer even uit het afval opgevist en vereeuwigd met zijn opvolger.
Ziet u hoe het handvat van de kleine is vervormd door de hitte van het kookvuur? Hoe de jeugdige glans is overgegaan in een berustende dofheid? Hoe hier en daar donkere, bijna zwarte plekken zijn ontstaan door het intensieve gebruik? En wat een hoopvolle aanblik biedt de stoere, glanzend-blinkende forse uitvoering die ernaast staat!
Bij Brandmeesters op de van Baerlestraat, waar ik de nieuwe koffiepot heb gekocht, ontdekte ik het volgende:
chocolade waar je van afvalt. Verlaagt de opname van caloriën staat er in ieder geval op de verpakking. Ik heb er al een reep van op en geloof me: het is beter dan de sportschool!
Afgelopen woensdag is Dochter officiëel volwassen geworden. Ik heb de hele bevalling herbeleefd en af en toe voelde ik de weeën weer als 18 jaar geleden. Het was hoe dan ook een bijzondere en feestelijke dag, waarbij ze veel cadeau's heeft gekregen, onder andere dit prachtige boeket.
Morgen komt Vriend terug uit Amerika, alwaar hij betaald de computernerd heeft uitgehangen en dus niet bij haar verjaardag aanwezig kon zijn. Dochter heeft hem gedurende 12 dagen moeten missen en het was niet zo erg als verwacht, maar nu... nu het einde alsmaar dichterbij komt... nu... wordt het nijpend!
Gelukkig heeft ze een gouden bikini voor haar verjaardag gekregen en weet ze in ieder geval al hoe ze heur haar moet doen.
Wat is er allemaal voorgevallen?
Vandaag in ieder geval al heel wat. Zo heb ik heb nieuwe mascara gekocht van Rimmel. Lifts and extends lashes by 70% staat er op... En hij is waterproof en dat moet ook, want ik ben een gevoelige vrouw en daardoor snel ontroerd.
Al een aantal dagen ging het koffie zetten niet meer zo soepel. Het potje lekte dermate ernstig dat de gasvlam steeds vaker geblust werd, zodat er levensgevaarlijke, explosieve situaties in de keuken ontstonden (en nauwelijks koffie). Bij nadere inspectie bleek er in de bodem van het potje een doorgeroeste plek te zijn ontstaan. Tijdens de vele jaren van trouwe dienst is het potje meegeweest op vakanties in Overijssel, Griekenland, Frankrijk en Vlieland èn op schoolkamp in de Ardennen. Maar vooral in huiselijke kring heeft het zijn waarde bewezen. Ik vond het dan ook moeilijk om toe te geven dat het voorbij was en dat er een nieuwe moest komen. En dan ook maar meteen een grotere, want opgroeiende kinderen lusten ook wel eens een bakkie. Dus heb ik vanochtend het potje in de vuilnisbak gemieterd en ben een nieuw gaan scoren. Maar dat van die vuilnisbak zat me niet lekker. Het potje moest eigenlijk ritueel begraven worden... althans zo voelde het een beetje. Als alternatief daarvoor heb ik het weer even uit het afval opgevist en vereeuwigd met zijn opvolger.
Ziet u hoe het handvat van de kleine is vervormd door de hitte van het kookvuur? Hoe de jeugdige glans is overgegaan in een berustende dofheid? Hoe hier en daar donkere, bijna zwarte plekken zijn ontstaan door het intensieve gebruik? En wat een hoopvolle aanblik biedt de stoere, glanzend-blinkende forse uitvoering die ernaast staat!Bij Brandmeesters op de van Baerlestraat, waar ik de nieuwe koffiepot heb gekocht, ontdekte ik het volgende:
chocolade waar je van afvalt. Verlaagt de opname van caloriën staat er in ieder geval op de verpakking. Ik heb er al een reep van op en geloof me: het is beter dan de sportschool!Afgelopen woensdag is Dochter officiëel volwassen geworden. Ik heb de hele bevalling herbeleefd en af en toe voelde ik de weeën weer als 18 jaar geleden. Het was hoe dan ook een bijzondere en feestelijke dag, waarbij ze veel cadeau's heeft gekregen, onder andere dit prachtige boeket.
Morgen komt Vriend terug uit Amerika, alwaar hij betaald de computernerd heeft uitgehangen en dus niet bij haar verjaardag aanwezig kon zijn. Dochter heeft hem gedurende 12 dagen moeten missen en het was niet zo erg als verwacht, maar nu... nu het einde alsmaar dichterbij komt... nu... wordt het nijpend!Gelukkig heeft ze een gouden bikini voor haar verjaardag gekregen en weet ze in ieder geval al hoe ze heur haar moet doen.
woensdag, januari 02, 2008
De eerste 24 uur van 2008
Het was wederom indrukwekkend hoeveel vuurwerk 
er de lucht in werd geschoten met Oud en Nieuw. Ik was verbaasd. Wat betekent zo'n massaal vuurwerk eigenlijk voor de CO2 uitstoot, de ozon-laag en het gebruik van spaarlampen? In Sydney is er voor 350.000 Euro opgestookt om het Nieuwe Jaar te begroeten. Ik vind dat moeilijke dingen.
Op Nieuwjaarsdag ging ik 's middags op weg naar de borrel van Zusje. Bij het verlaten van de voordeur, trof ik dit tafereeltje aan. En dan woon ik nog in Zuid...
Vlak bij station WTC reed ik met de fiets langs wat bosjes en struiken, toen mijn oog op het volgende viel: 
jonge groene scheuten op 1 januari! De foto is wat onscherp, omdat hij zo van dichtbij genomen is (het waren natuurlijk kleine scheutjes) en mijn cameraatje kon het effe niet aan. Maar hij geldt wel als bewijs, vind ik.
Van de borrel heb ik geen foto's en daar ben ik blij om. Het was heel gezellig, maar dat ik op het laatst over de tafel naar Zusje riep: "Heb jij het toen eigenlijk gedáán met die buurman?" spreekt boekdelen. Er was weliswaar nog maar één andere gast overgebleven, maar toch... zoiets doe je niet, ook al woon je in Zuid.
Zusje heeft me vergeven en God heeft me gestraft. Ik ben vandaag minstens drie uur bezig geweest met het ontstoppen van de afvoer van het wasbakje op de kamer waar ik logeerde. Die was 's nachts geblokkeerd geraakt.
Ik was een beetje misselijk geworden.
er de lucht in werd geschoten met Oud en Nieuw. Ik was verbaasd. Wat betekent zo'n massaal vuurwerk eigenlijk voor de CO2 uitstoot, de ozon-laag en het gebruik van spaarlampen? In Sydney is er voor 350.000 Euro opgestookt om het Nieuwe Jaar te begroeten. Ik vind dat moeilijke dingen.Op Nieuwjaarsdag ging ik 's middags op weg naar de borrel van Zusje. Bij het verlaten van de voordeur, trof ik dit tafereeltje aan. En dan woon ik nog in Zuid...
Vlak bij station WTC reed ik met de fiets langs wat bosjes en struiken, toen mijn oog op het volgende viel: 
jonge groene scheuten op 1 januari! De foto is wat onscherp, omdat hij zo van dichtbij genomen is (het waren natuurlijk kleine scheutjes) en mijn cameraatje kon het effe niet aan. Maar hij geldt wel als bewijs, vind ik.Van de borrel heb ik geen foto's en daar ben ik blij om. Het was heel gezellig, maar dat ik op het laatst over de tafel naar Zusje riep: "Heb jij het toen eigenlijk gedáán met die buurman?" spreekt boekdelen. Er was weliswaar nog maar één andere gast overgebleven, maar toch... zoiets doe je niet, ook al woon je in Zuid.
Zusje heeft me vergeven en God heeft me gestraft. Ik ben vandaag minstens drie uur bezig geweest met het ontstoppen van de afvoer van het wasbakje op de kamer waar ik logeerde. Die was 's nachts geblokkeerd geraakt.
Ik was een beetje misselijk geworden.
maandag, december 31, 2007
Oudejaarsavond
Omdat UPC hier in Amsterdam geen WDR distribueert over de kabel (Arte trouwens ook niet meer: schandalig), doen we het dan maar met You Tube. Tradities zijn er om in ere gehouden te worden, nietwaar?Verder ben ik helemaal gelukkig en zie ik 2008 met alle vertrouwen en plezier tegemoet. Geen idee hoe het komt, maar het is ècht zo. Erg prettig, jaja.
zaterdag, december 29, 2007
Ideetje...
Het heeft me zeker een uur ploeteren met Paint gekost om dit in elkaar te flansen, maar dat zal de leeftijd wel zijn. Nog even over het idee op zich: als er vrijheid van meningsuiting is, is er toch ook de vrijheid om jezelf al dan niet bloot te stellen aan andermans visie?! De film van Wilders wordt uitgezonden in de zendtijd voor politieke partijen; daar kijkt sowieso bijna nooit iemand naar, dus waarom zouden we (moslims en andere Nederlanders) nu ineens kijken naar die tien minuten die de PVV ter beschikking krijgt gesteld... Dat Wilders denkt dat Beatrix het over hem had in haar Kersttoespraak is toch eigenlijk ook om je een deuk te lachen?
woensdag, december 26, 2007
Sound of Music
Ik had al in menige klas tijdens de Engelse les het liedje Favourite Things behandeld (=vertalen en zingen), waarbij ik me dan -in ieder geval van binnen- tot een ware Julie Andrews-kloon ontpopte. Misschien vreemd, maar ondanks het feit dat ik the Sound of Music nog nooit had gezien, wìst ik gewoon hoe het moest voelen om gouvernante van een grote Oostenrijkse kinderschaar te zijn. En stiekem genoot ik daar ontzettend van.
Toch had het ook iets absurds, vooral als ik boven op een stoel (omdat mijn leerlingen waren gaan staan en ik toch duidelijk zichtbaar moest zijn als dirigente), samen met "mijn kinderen", stond te kwelen. Dan was ik blij dat bijvoorbeeld Zusje niet zomaar binnen kon komen lopen. Ze zou vast en zeker -en volkomen terecht- de slappe lach hebben gekregen. Een fijne situatie om het adequaat pedagogisch handelen weer eens te oefenen...
Affijn.
Nu hebben Zoon en ik gisteren op televisie naar the Sound of Music gekeken. In het kader van onze algemene ontwikkeling ofzo. Het was de karaokeversie met rode letters, die oversprongen naar wit zodra ze werden gezongen.
Heel raar. Fascinerend ook.
Terwijl we helemaal melig werden van die letters en de flauwe, oubollige grapjes en dito plotwendingen (om van de potsierlijke kostuumpjes en belachelijke choreografieën nog maar te zwijgen...), vroeg ik me af hoe het in godesnaam mogelijk is dat er onder mijn vrienden, collega's en kennissen heterosexuele, weldenkende mensen zijn die deze film meer dan eens hebben bekeken. Op vrijwillige basis.
Ik vond het maar flauw gedoe en die oudste zoon Friedrich ronduit een eng mannetje. Op het laatst werd het nog wel een beetje spannend: toen ze moesten zien te ontsnappen aan de Nazi's. Maar die hele romance tussen de non/gouvernante Maria en de kapitein/vader von Trapp... wat een langdradig gezemel. Ik kan dat met de beste wil van de wereld echt niet romantisch noemen, hoor.
Hopelijk raak ik mijn irritatie weer kwijt en kom ik over de huidige weerzin heen, want het zingen met zo'n klas is altijd heel gezellig en de tekst is bij uitstek geschikt om eens flink de uitspraak te oefenen: "Girls in white dresses and blue satin sashes". Bevobbeld.
Dan nog iets over de laatste twee foto's van deze blog. Met een analoge camera heb ik in mijn jeugdige jaren veel geëxperimenteerd om beelden vast te leggen die het menselijk oog niet kan zien. Door bijvoorbeeld de sluiter lang open te laten staan en zo de film met licht (foto) als het ware te beschrijven (grafie), kun je bijzondere voorstellingen creëren. Maar ook door met een flitslicht in een donkere ruimte een foto te maken, kun je iets afbeelden wat je ogen niet hebben kunnen zien.
Gisteravond is er met het cameraatje van mijn telefoon iets soortgelijks gebeurd, maar dan anders. Want hier
zie je twee beelden door elkaar heen, waarschijnlijk doordat ik -geheel per ongeluk- heb geklikt op het moment van een perspectiefwisseling. Maria zit ergens in de maneschijn, als ze iets achter zich hoort en zich omdraait. Tenminste...dat lijkt het te zijn. Als je goed kijkt, zit ze echter in dezelfde positie, alleen vanuit een andere hoek gefilmd.
En wie komt daar aangelopen?
Het is de kapitein, die alleen over zijn diepste gevoelens kan spreken met zijn gezicht van haar afgewend...Blgghh!
Toch had het ook iets absurds, vooral als ik boven op een stoel (omdat mijn leerlingen waren gaan staan en ik toch duidelijk zichtbaar moest zijn als dirigente), samen met "mijn kinderen", stond te kwelen. Dan was ik blij dat bijvoorbeeld Zusje niet zomaar binnen kon komen lopen. Ze zou vast en zeker -en volkomen terecht- de slappe lach hebben gekregen. Een fijne situatie om het adequaat pedagogisch handelen weer eens te oefenen...
Affijn.
Nu hebben Zoon en ik gisteren op televisie naar the Sound of Music gekeken. In het kader van onze algemene ontwikkeling ofzo. Het was de karaokeversie met rode letters, die oversprongen naar wit zodra ze werden gezongen.
Heel raar. Fascinerend ook.Terwijl we helemaal melig werden van die letters en de flauwe, oubollige grapjes en dito plotwendingen (om van de potsierlijke kostuumpjes en belachelijke choreografieën nog maar te zwijgen...), vroeg ik me af hoe het in godesnaam mogelijk is dat er onder mijn vrienden, collega's en kennissen heterosexuele, weldenkende mensen zijn die deze film meer dan eens hebben bekeken. Op vrijwillige basis.
Ik vond het maar flauw gedoe en die oudste zoon Friedrich ronduit een eng mannetje. Op het laatst werd het nog wel een beetje spannend: toen ze moesten zien te ontsnappen aan de Nazi's. Maar die hele romance tussen de non/gouvernante Maria en de kapitein/vader von Trapp... wat een langdradig gezemel. Ik kan dat met de beste wil van de wereld echt niet romantisch noemen, hoor.
Hopelijk raak ik mijn irritatie weer kwijt en kom ik over de huidige weerzin heen, want het zingen met zo'n klas is altijd heel gezellig en de tekst is bij uitstek geschikt om eens flink de uitspraak te oefenen: "Girls in white dresses and blue satin sashes". Bevobbeld.
Dan nog iets over de laatste twee foto's van deze blog. Met een analoge camera heb ik in mijn jeugdige jaren veel geëxperimenteerd om beelden vast te leggen die het menselijk oog niet kan zien. Door bijvoorbeeld de sluiter lang open te laten staan en zo de film met licht (foto) als het ware te beschrijven (grafie), kun je bijzondere voorstellingen creëren. Maar ook door met een flitslicht in een donkere ruimte een foto te maken, kun je iets afbeelden wat je ogen niet hebben kunnen zien.
Gisteravond is er met het cameraatje van mijn telefoon iets soortgelijks gebeurd, maar dan anders. Want hier
zie je twee beelden door elkaar heen, waarschijnlijk doordat ik -geheel per ongeluk- heb geklikt op het moment van een perspectiefwisseling. Maria zit ergens in de maneschijn, als ze iets achter zich hoort en zich omdraait. Tenminste...dat lijkt het te zijn. Als je goed kijkt, zit ze echter in dezelfde positie, alleen vanuit een andere hoek gefilmd. En wie komt daar aangelopen?
Het is de kapitein, die alleen over zijn diepste gevoelens kan spreken met zijn gezicht van haar afgewend...Blgghh!
dinsdag, december 25, 2007
Kerst '07
Gistermiddag zijn Zoon en ik naar Eindhoven gereden met Leo, om aldaar Kerstavond bij Broertje & Co. doorbrengen. We moesten vooral niks bijzonders verwachten was ons van tevoren verteld. Eerst moesten er nog wat boodschappen gedaan worden en daarna gewoon een beetje rondhangen, kletsen en spelletjes doen. 's Avonds gingen we dan naar de fakkeloptocht voor de vrede die elk jaar wordt gehouden/gelopen. Om 19.00 uur zou het van start gaan op het Wilhelminaplein.
Schoonzusje "mag" aan haar time-management gaan werken, had ze me al toevertrouwd toen ze zeven minuten voor sluitingstijd van alle winkels op het parkeerterrein van winkelcentrum Woensel stond te bellen met manlief en hem vroeg wat ze ook alweer moest halen: "wc-papier, eieren en wat nog meer?" Dat is allemaal nog goed gekomen, zoals alles uiteindelijk goedkomt.
Dus was het bijna spreekwoordelijk dat we pas om 19.05 uur op het Wilhelminaplein aankwamen en dat "dus" alle fakkels uitverkocht waren. De organisatie had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden komen: meer dan 5000 dus. We werden toegesproken door interim-burgemeester Braks en daarna gingen alle fakkels aan. Wat een stank! En slecht voor de Co2-uitstoot durf ik te wedden. Maar wel een mooi en indrukwekkend plaatje.
Vooral met die volle maan erbij...
We hebben een uur door de binnenstad van Eindhoven gewandeld samen met die duizenden mensen. Langs de route hadden zich verschillende muziekgroepen opgesteld om de stemming erin te houden. Auto's werden tegengehouden door verkeersregelaars en toeterden voor de vrede(?) gezellig(?) een potje mee. En onderweg heeft Schoonzusje het klaargespeeld om met haar mooie blauwe ogen nog drie fakkels van andere deelnemers af te troggelen. Zo konden Neef, Nicht en Zoon toch nog een toorts dragen, terwijl wij als volwassenen moesten zien te voorkomen dat anderen daarbij zouden ontvlammen.
Thuis wachtten warme pasteitjes en een potje Kolonisten van Catan. En nog later op de avond belde Dochter. Ze liep ergens in een dorp in de buurt van Rotterdam op straat: even een frisse neus halen. Ze was met Vriend op een Kerstfeestje beland, waar de sfeer haar iets te benauwend was geworden.
Dit alles brengt mij op de volgende vraag: waarom duurt Kerstmis eigenlijk twee volle dagen als het kindeke Jezus toch maar op één avond is geboren? Zeker een zeer moeizame bevalling geweest...
Schoonzusje "mag" aan haar time-management gaan werken, had ze me al toevertrouwd toen ze zeven minuten voor sluitingstijd van alle winkels op het parkeerterrein van winkelcentrum Woensel stond te bellen met manlief en hem vroeg wat ze ook alweer moest halen: "wc-papier, eieren en wat nog meer?" Dat is allemaal nog goed gekomen, zoals alles uiteindelijk goedkomt.
Dus was het bijna spreekwoordelijk dat we pas om 19.05 uur op het Wilhelminaplein aankwamen en dat "dus" alle fakkels uitverkocht waren. De organisatie had niet verwacht dat er zoveel mensen zouden komen: meer dan 5000 dus. We werden toegesproken door interim-burgemeester Braks en daarna gingen alle fakkels aan. Wat een stank! En slecht voor de Co2-uitstoot durf ik te wedden. Maar wel een mooi en indrukwekkend plaatje.
Vooral met die volle maan erbij...
We hebben een uur door de binnenstad van Eindhoven gewandeld samen met die duizenden mensen. Langs de route hadden zich verschillende muziekgroepen opgesteld om de stemming erin te houden. Auto's werden tegengehouden door verkeersregelaars en toeterden voor de vrede(?) gezellig(?) een potje mee. En onderweg heeft Schoonzusje het klaargespeeld om met haar mooie blauwe ogen nog drie fakkels van andere deelnemers af te troggelen. Zo konden Neef, Nicht en Zoon toch nog een toorts dragen, terwijl wij als volwassenen moesten zien te voorkomen dat anderen daarbij zouden ontvlammen.Thuis wachtten warme pasteitjes en een potje Kolonisten van Catan. En nog later op de avond belde Dochter. Ze liep ergens in een dorp in de buurt van Rotterdam op straat: even een frisse neus halen. Ze was met Vriend op een Kerstfeestje beland, waar de sfeer haar iets te benauwend was geworden.
Dit alles brengt mij op de volgende vraag: waarom duurt Kerstmis eigenlijk twee volle dagen als het kindeke Jezus toch maar op één avond is geboren? Zeker een zeer moeizame bevalling geweest...
maandag, december 24, 2007
Grijs
De wereld is erg grijs als ik naar buiten kijk. Zo grijs, dat je er somber van zou kunnen worden. Zaterdagmiddag was alles nog heel anders: sprookjesachtige taferelen, gewoon bij mij voor de deur.
Nu moeten we er zelf weer wat van maken. Gisteren met Zoon twee films gezien. Jesus Camp is een documentaire over een Amerikaanse evangeliste die zich speciaal op kinderen richt en daarvoor ook zomerkampen organiseert. Daar worden kinderen -in het bijzijn van hun ouders!- bang gemaakt voor de hel en de duivel. Er worden musicalachtige sketches opgevoerd, waarbij kinderen leuzen roepend en gekleed in camobroeken opmarcheren in de oorlog tegen het kwaad. Ze kunnen in massabijeenkomsten naar voren komen om hun zonden te benoemen en ze van zich af laten wassen door die afschuwelijke vrouw, die lelijk is, cup HH heeft en nooit, maar dan ook nooit lacht. Brainwashing. Geestelijke mishandeling. Vooral één meisje vond ik bijzonder deerniswekkend: Rachel -ongeveer 10 jaar- sprak als een vrouw van 40 en keek daarbij zo zorgelijk en uitgeblust de wereld in, dat ik de wens in me op voelde borrelen om haar te "redden". Waar andere kinderen zich vreugdevol aan alle onzin overgaven, meende ik aan Rachel's ogen te kunnen zien, dat zij allang wist wat zonde was. Omdat ze het ondergaan had. Verschrikkelijk. In de documentaire werd de link gelegd tussen de politiek van Bush, de evangelische beweging en de benoeming van steeds meer aartsconservatieven in het Hooggerechtshof en de regering. Over radicalisering en fundamentalisme gesproken...
Daarna was Das Leben der Anderen aan de beurt, die iedereen natuurlijk allang gezien heeft. En terecht, want hij is prachtig! Ik wil er dan ook niet teveel over zeggen hier, behalve dan wat Zoon na afloop meldde. Hij was vooral ontroerd, zei hij, door Stasi-agent HWW XX/7 die een subversief stel afluistert. Daardoor kent hij zoveel intimiteiten, terwijl zij niet eens van zijn bestaan weten. En dat hij dan tóch zijn hele carrière offert in een poging hen te redden.
Mooi mens, die Zoon.
Nu moeten we er zelf weer wat van maken. Gisteren met Zoon twee films gezien. Jesus Camp is een documentaire over een Amerikaanse evangeliste die zich speciaal op kinderen richt en daarvoor ook zomerkampen organiseert. Daar worden kinderen -in het bijzijn van hun ouders!- bang gemaakt voor de hel en de duivel. Er worden musicalachtige sketches opgevoerd, waarbij kinderen leuzen roepend en gekleed in camobroeken opmarcheren in de oorlog tegen het kwaad. Ze kunnen in massabijeenkomsten naar voren komen om hun zonden te benoemen en ze van zich af laten wassen door die afschuwelijke vrouw, die lelijk is, cup HH heeft en nooit, maar dan ook nooit lacht. Brainwashing. Geestelijke mishandeling. Vooral één meisje vond ik bijzonder deerniswekkend: Rachel -ongeveer 10 jaar- sprak als een vrouw van 40 en keek daarbij zo zorgelijk en uitgeblust de wereld in, dat ik de wens in me op voelde borrelen om haar te "redden". Waar andere kinderen zich vreugdevol aan alle onzin overgaven, meende ik aan Rachel's ogen te kunnen zien, dat zij allang wist wat zonde was. Omdat ze het ondergaan had. Verschrikkelijk. In de documentaire werd de link gelegd tussen de politiek van Bush, de evangelische beweging en de benoeming van steeds meer aartsconservatieven in het Hooggerechtshof en de regering. Over radicalisering en fundamentalisme gesproken...Daarna was Das Leben der Anderen aan de beurt, die iedereen natuurlijk allang gezien heeft. En terecht, want hij is prachtig! Ik wil er dan ook niet teveel over zeggen hier, behalve dan wat Zoon na afloop meldde. Hij was vooral ontroerd, zei hij, door Stasi-agent HWW XX/7 die een subversief stel afluistert. Daardoor kent hij zoveel intimiteiten, terwijl zij niet eens van zijn bestaan weten. En dat hij dan tóch zijn hele carrière offert in een poging hen te redden.
Mooi mens, die Zoon.
Abonneren op:
Posts (Atom)