Da tasjch

Hij kostte ooit 60 Euro, maar in de uitverkoop ging daar zomaar een heleboel vanaf. In ieder geval genoeg om hem zonder al teveel nadenken aan te schaffen. Ik vind hem fantastisch mooi: brutaal, op het randje van ordi, grappig. Niet voor mezelf maar voor Dochter. Omdat zij de looks en de leeftijd heeft om dit kunstwerk met stijl te dragen!

PS Het is Zoon die hem hier voor de foto vasthoudt en onherkenbaar is gemaakt voor het grote publiek.

Heldendom

Nooit geweten dat er een Carnegie Heldenfonds bestaat, maar vandaag las ik erover in de Volkskrant, gezeten op een schaduwrijk bankje in het Vondelpark. Dit Fonds heeft besloten twee meisjes uit Dordrecht te belonen met een bronzen medaille en nog zowat, omdat ze met gevaar voor eigen leven het leven van een ander hebben gered. Heldinnen van 17 jaar, die op een woensdagmiddag in september vorig jaar een vrouw hulpeloos in haar rolstoel zagen zitten op een spoorwegovergang, waarvan de spoorbomen al dicht waren.
"Van beide kanten naderden treinen. Omstanders grepen aanvankelijk niet in, maar de twee tieners aarzelden niet en slaagden erin (samen met een te hulp schietende volwassen man) de vrouw van het spoor te trekken."
Wat een waanzinnige situatie, wat een moed en daadkracht. Daar kan menig mens nog een puntje aan zuigen. Wat een geweldige meiden. Daar word je toch stil van? Zijn een medaille, een loffelijk getuigschrift, een bos bloemen en wat VVV-bonnen wel genoeg om zoiets te markeren als een heldendaad?
Maar dan nog een alinea uit het artikel: "De aan de dood ontsnapte vrouw kon de reddingsactie minder waarderen: zij was naar de plek gegaan om zelfmoord te plegen."
Isn't it ironic!

Bloemetje, buur?

Bloemetje, buur? is een bedrijfje dat zichzelf als missie heeft gesteld om zoveel mogelijk balkons, dakterrassen en vensterbanken in Amsterdam te versieren met bloembakken. Voor 19 Euro wordt er een bak met bloeiende planten en ophanghaken bij je thuis bezorgd. Als de bak voor je buren bedoeld is (bijvoorbeeld omdat ze voor je planten en huisdieren hebben gezorgd tijdens de vakantie, of als je ze wil belonen voor het eindeloze geduld dat ze hebben opgebracht voor de overlast veroorzaakt door de ingrijpende verbouwing die je net achter de rug hebt...), krijg je 2,50 korting. Heel sympathiek! Er is keuze uit verschillende arrangementen met namen als Tiroler Rood en Roze, Flower Power, Als een Pauw zo Blauw, Mellow Yellow of Op een Roze Wolk. Er zijn ook bakken met kruidenplantjes: een Hollandse en Italiaanse variant.
Het bedrijf is opgezet door een Egyptisch-Nederlandse jongeman die na allerlei studies en omzwervingen tot de conclusie kwam dat hij niet geschikt is voor een kantoorbaan.
Zo geinig vind ik dit. Het heeft wel wat weg van de overbodige luxe (in mijn ogen dan) om bijvoorbeeld je boodschappen laten bezorgen, omdat je zelf geen tijd hebt/maakt. Want wat is er nou leuker dan zèlf je plantjes uit te zoeken en met je handen in de pootaarde te graaien om vervolgens te genieten van het mooie resultaat?! Maar het idee dat hele buurten en wijken in Amsterdam binnenkort misschien volhangen met kleurige bloembakken fleurt mijn wereldbeeld enorm op.

Alles wordt anders...

Over vier weken heb ik vanmiddag kennis gemaakt met mijn nieuwe collega's, weet ik welke lessen ik wanneer ga geven en hopelijk heb ik een eigen lokaal gekregen en ingericht... En dan is er morgen de ontmoeting met leerlingen die hun boeken en lesrooster op komen halen.
Een paar dagen later, op maandag 18 augustus om precies te zijn, begint mijn nieuwe leven als leerkracht op een zwarte school in Slotervaart. Ik heb inmiddels "Onzichtbare ouders" van Margalith Kleijwegt en "Juf met staarten op een zwarte school" van Eefje Pleij gelezen en ben nu bezig met één van de twee boeken van Kees Beekmans, die een jaar of tien les heeft gegeven op een zwarte praktijkschool, ook ergens in Amsterdam West.
Ik weet niet hoe ik me verder nog zou moeten voorbereiden.
Ik ben bezig om mijn huis op te ruimen en ik zuig me helemaal vol met films, bijvoorbeeld:
* Elsa en Fred, over twee bejaarde mensen in Madrid die verliefd op elkaar worden en samen naar Rome afreizen om de mooiste scène uit La Dolce Vita na te spelen in de Trevi fontein. Ik kreeg er bijna zin in om alvast zó oud te zijn.
* 21 grams, van dezelfde regisseur als Babel, met Naomi Watts, Sean Penn en Benicio del Toro over leven, dood en verlossing met een heftig, ietwat melo-dramatisch verhaal dat niet langs chronologische lijn wordt verteld. Heel indrukwekkend: nu wil ik Amores Perros ook nog zien.
* The Kite Runner, naar het boek dat ik vorig jaar met zoveel plezier heb gelezen: de film is zeker net zo goed. Mooiste scène vond ik het wassen van voeten voor het gebed in de moskee. Nooit eerder kon ik zo duidelijk navoelen wat zo'n ritueel eigenlijk betekent.
* Good Night, and Good Luck, over de tijd van senator McCarthy en zijn jacht op communisten en hoe een televisiejournalist daar weerstand tegen probeerde te bieden. Zo lang is het nog niet geleden dat de Verenigde Staten geregeerd werd door paranoia: mensen werden gestimuleerd om elkaar te verraden, net als in het Oostblok. De regie is van George Clooney, die ervoor koos om de film geheel in zwart-wit te draaien.
* Michael Clayton, met in de hoofdrol George Clooney... dus hij is veel in beeld. Need I say more?
* No Country for Old Men van de gebroeders Coen: spannend en bloederig met een ietwat sullige, schietgrage held. Hij viel me een beetje tegen vergeleken met bijvoorbeeld Fargo, the Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou? of Intolerable Cruelty, maar ach...
* Alles is Liefde, eindelijk gezien: leuke film, zit goed in elkaar, met fijne grappen en prettige acteurs.
* Charlie Wilson's War, over hoe de VS in Afghanistan betrokken raakten en de Taliban (zie The Kite Runner) in het zadel hielpen om de Russen aldaar te verdrijven. Uiteindelijk kwam daardoor het communisme ten val en werd de wereld verlost van de Koude Oorlog. Verhelderend om het weer eens allemaal voorbij te zien komen.
* Auf der Anderen Seite, een interessante film van een Turkse regisseur. Het verhaal speelt voornamelijk in Hamburg en Istanbul en gaat over migratie, roots en identiteit. Hanna Schygulla was verrrassend: nu niet als vamp, maar als matrone van middelbare leeftijd.
* Love Liza, met in de hoofdrol Philip Seymour Hoffman als een nerd wiens vrouw zelfmoord pleegt. Daarover is hij zó ontroostbaar, dat hij totaal de kluts kwijtraakt en zichzelf verdooft met de dampen van benzine voor modelvliegtuigjes. Het levert een aantal hilarische situaties op, maar het totaal is toch voornamelijk schrijnend.
Vandaag heb ik achter elkaar alle afleveringen gezien van Angels in America van Mike Nichols. Het plan was om er hooguit twee te bekijken, maar ik werd volledig gegrepen door het verhaal, dat halverwege de jaren '80 speelt in homo-kringen in New York. Liefde, dood (aids!) en vergeving zijn de thema's waar alles om draait. En tegelijkertijd is het een lesje geschiedenis. Waanzinnige koortsdromen met een enorme engel die door het plafond afdaalt worden verbeeld op weergaloze wijze. Om maar eens wat te noemen...
Al die beelden, al die verhalen, al die schoonheid: het is ook een manier om me voor te bereiden. Denk ik nu.

Land in oorlog

Sinds bijna 10 jaar nu koop ik groene pitloze olijven met heel veel knoflook en peterselie bij hetzelfde winkeltje bij mij in de buurt. Het is gelegen op de hoek van de Aalsmeerweg en de Rietwijkerstraat en het heeft achtereenvolgens toebehoord aan een Marokkaanse, een Pakistaanse en tegenwoordig weer een andere -ook gebrekkig Nederlands sprekende- eigenaar. Het recept wordt blijkbaar samen met de inventaris doorgegeven, want de olijven blijven onveranderd lekker: in de salade of zomaar los uit 't handje.
Sinds een jaar of twee staat er een Arabische, tanige, trotse man van een jaar of veertig achter de toonbank van de winkel. Zwart haar, diepbruine ogen, scherpe blik en dito gelaatstrekken. Gelukkig heeft hij een bijzonder vriendelijke glimlach, anders zou hij met dit uiterlijk en zijn diepe basstem een onverzettelijke, bijna dreigende indruk maken. Zijn vrouw is ronduit mooi met haar lange zacht-krullende haren. Alles lijkt wel zacht aan haar: haar wangen, haar ogen, haar mond, haar welvingen, haar stem. Les extrèmes se touchent...
Het heeft lang geduurd, voordat ik durfde te vragen waar ze vandaan komen. Ik weet namelijk dat veel buitenlanders een dergelijke vraag opvatten als een terechtwijzing of een verkapt verwijt dat ze niet in hun eigen land zijn gebleven. Hoe dan blijk te geven van mijn belangstelling?
Op een dag biedt de televisie in de winkel uitkomst. Die staat namelijk bijna altijd aan op een zender waarop voor mij onverstaanbaar wordt gesproken en uit de letters kan ik ook geen wijs. Dit keer lijkt het -aan de heftigheid van de emoties, de beperkte cameravoering en de eenvoudige aankleding van de set te zien- op een soap.
"Drie scheppen?" vraagt de eigenaar, terwijl hij een plastic zakje richting de bak met mijn favoriete olijven beweegt en de grote lepel alvast pakt. Ik bestel altijd hetzelfde.
"Ja, graag," antwoord ik en concentreer me weer op de gebeurtenissen op het televisiescherm, die hij ook met een half oog blijft volgen. Op een gegeven moment hoor ik hem aanstekelijk grinniken. Ik draai me naar hem om.
"Waar gaat het over?"
Hij kijkt me aan met glimmende ogen van de pret en wil het me uit gaan leggen, maar haalt dan hoofdschuddend zijn schouders op en zegt lacherig: "Eigenlijk allemaal domme dingen, veel te ingewikkeld."
We grinniken allebei een beetje, terwijl hij het zakje met olijven op de weegschaal legt. En dan durf ik het.
"Waar komt u eigenlijk vandaan?" vraag ik.
"Uit Irak." zegt hij en het lijkt alsof zijn ogen ineens doffer zijn geworden.
"Ooooh, uit Irak."
Er valt een zware stilte.
Shit, wat moet ik nou zeggen?
"Het is 3 Euro 45," redt hij mij.
Ik geef hem een vijfje en krijg wisselgeld terug.
Maar ik wil het hier niet bij laten. Dat zou te makkelijk zijn.
Dan: "En woont er nu nog steeds familie van u?"
"Mijn moeder woont daar."
"Kan zij niet ook hierheen komen?"
"Nee, zij wil dáár blijven. Zij is oud."
"Maar dan maakt u zich zeker wel vaak zorgen om haar?"
"Elke dag." Hij zucht diep.
"En kunt u haar bellen?"
"Soms. Soms kunnen wij bellen."
Nadat ik hem veel sterkte heb gewenst, verlaat ik de winkel.

Een volgende keer is er een voetbalwedstrijd op de televisie. De eigenaar begroet me weliswaar als ik binnenkom, maar kan vervolgens nauwelijks zijn aandacht verschuiven naar de verkoop van olijven. Bij navraag blijkt Irak een kwalificatiewedstrijd te spelen voor het WK van 2010. Ze spelen thuis tegen Qatar, vertelt de eigenaar.
"Thuis? In Bagdad?" vraag ik verbaasd.
"Neenee, niet in Irak. Dat kan niet, door oorlog. In Dubai. Irak speelt al 20 jaar alle thuiswedstrijden in Dubai. Is al 20 jaar, oorlog in Irak."

Een paar weken later kom ik de winkel binnen op het moment dat hij nèt bezig is om de olijven te vermengen met knoflook en peterselie. Het is zo klaar, zegt hij. Terwijl hij doorwerkt, bekijk ik de schappen eens nader. Rozenwater uit Libanon, kikkererwten uit Turkije, zeezout uit Griekenland, couscous uit Marokko, verschillende chutney's uit India, rijst uit Suriname: de hele wereld lijkt wel vertegenwoordigd. Er is ook Maggi aardappelpuree... Mijn oog valt op een potje dadelstroop uit Basra.
Als ik het op de toonbank zet, draait hij het etiket naar zich toe en vraagt me of ik weet waar Basra is.
"Ja, in Irak."
Een goedkeurende knik.
En dan vertelt hij me dat het daar gemiddeld 48 graden is, bijna te heet voor mensen. Maar ideaal voor dadels. En hoe er daar vroeger 150 verschillende soorten dadels groeiden, miljoenen bomen, die ieder jaar weer een ongelofelijk rijke oogst opleverden. Het is duidelijk merkbaar hoe fijn hij het vindt om eens iets anders over zijn land te melden dan de gebruikelijke ellende.
"Maar ja," besluit hij, "nu, door oorlog is bijna niets meer van al die dadelbomen. Allemaal plat door de bommen."
Even kijkt hij me ietwat moedeloos aan.
's Winters eten veel mensen in Irak dadelstroop, gaat hij vervolgens snel door, omdat er zoveel energie in zit. Je wordt er helemaal warm van als je een lepeltje eet met wat brood. En dan nog wat tahin (sesampasta) erbij... het is zo lekker: dat moet ik echt eens proberen.
De melancholie is bijna tastbaar.
Kloteoorlog.

Betsy & kids

Voor het eerst in haar dertienjarige leven is Nicht uit de plattelandsomgeving van Nijmegen bij Tante in de grote stad komen logeren. Heel stoer. Ze wilde graag naar het Vondelpark om de groene halsbandparkieten te spotten en een beetje wandelen door de stad.
Het hele park doorgelopen, geen parkiet gezien. Gelukkig wel veel eendjes (bij haar in de buurt zijn er alleen maar gakkende ganzen), een reiger, de ooievaars en een paar zwervers. De twee gedichten die we in het kader van een poëzieproject hebben beluisterd vielen niet echt in goede aarde, maar ja, je kunt niet alles hebben.
In de Leidsestraat hebben we geneusd bij de Body Shop. Nicht is een fervent natuur- en dierenbeschermster en dus was zij blij te horen dat de welriekende producten niet op dieren worden getest. Als aandenken kreeg Nicht een royale pot body butter met kokosgeur cadeau. Verder een ijsje gehaald bij Ben en Jerry's en wat leesvoer ingeslagen bij Scheltema. Tegen die tijd brandden de blaren in mijn nieuwe schoenen en was ik dolblij dat Nicht graag een ritje wilde maken met de tram.
's Middags stond een bezoek aan de geitenboerderij op het programma. Nicht heeft geitjes de fles gegeven en natuurlijk ook nog geitenijs geproeft, maar de grootste verrassing bestond uit het feit dat hangbuikzwijn Betsy een paar dagen daarvoor was bevallen van negen kleine hangbuikbiggetjes. Wat een vrolijk geritsel in het stro, wat een grappige vlekken op die krijsende beestjes en wat een moederlijk geknor van die imposante Betsy!

Say what?!

Aangetroffen op de ruit van de avondwinkel in de Zeilstraat...

Avontuur!

Gisteren heeft het zich allemaal voltrokken... en ik kan het nog steeds maar nauweljks geloven. Het ging ook allemaal zo snel. Om 9.15 uur had ik de afspraak voor een gesprek en twee uur later stond ik weer buiten met een fulltime baan als Engelse en Nederlandse leraar op die zwarte school, waarvan ik steeds maar het gevoel kreeg: "daar moet je heen, daar moet je wezen", alsof ik er naar toe gedúwd werd. Voor een veel beter salaris dan dat ik nu heb, in een school met een onderwijsvisie waarin de dialoog met de leerling centraal staat waardoor er aan het zelfbeeld gewerkt kan worden en deze school heeft zelfs een vijfjarenplan!
Helemaal beduusd ben ik ervan. Alsof ik droom.
Ik vind het heel spannend...

Alles stroomt.

Meer dan een maand geleden is het, dat ik iets schreef op deze blog. Er gebeurde teveel en tegelijkertijd te weinig. Soms lijkt het van groter belang gedachtenloos op de bank te liggen zappen, dan eindeloos te herkauwen wat is voorgevallen. Soms moet het zich dan maar gewoon ontvouwen, zonder al teveel actief ingrijpen. Wat wil hier gebeuren? Wat dient zich aan? Afwachten.
Ik heb besloten om zo snel mogelijk weg te gaan van de school waar ik nu werk. Ik heb geen vertrouwen in de nieuwe directeur. Hij is me te glad, te onduidelijk, te laf. Hij heeft me geen kloten genoeg. Ik heb er geen vertrouwen in. Hij is wellicht ook nog te jong om het allemaal te kunnen zien.
Ik weet het niet.
Het maakt me ook niet meer uit.
Ik heb mijn best gedaan.
En nu heb ik mijn zinnen gezet op een zwarte vmbo-t school in Slotervaart. Op de site zijn foto's van leerlingen met hoofddoekjes en donkere ogen: 80% van hen is allochtoon. Mijn hart begint er sneller van te kloppen. Het is de school waar Margalith Kleijwegt haar boek "Onzichtbare ouders" over schreef en die vervolgens is omgedoopt tot Brede School van waaruit de wijk nieuwe impulsen wordt gegeven. Ik heb gesolliciteerd als teamleider, maar als dat het niet wordt, ga ik Engels geven. Ik weet dat ik naar die school wil.
Morgen hoor ik meer.

Zeun en Dochter

Het was een ongebruikelijke week. Het was de eerste week van de centraal schriftelijke examens, dus er vibreerden allerlei spannende sferen door het gebouw.
Maar het was ook relatief rustig, omdat de klassen aan wie ik doorgaans les geef op schoolreis waren. Zo ook Zeun, die me donderdag het volgende mailde vanuit een bergdorp in Zwitserland waar hij met zijn gehele jaargang per bus naar toe was gereisd om daar mooie wandelingen te maken en wat bosbouwwerkzaamheden te verrichten.
Hallooo!:D
Ik zit nu in de salon, met J. z'n flaptop. We hebben eindelijk internet. Gisteren bij het bomenschillen heb ik m'n been geraakt, maar het gaat al beter. Ik mis jullie best wel veel:). De dag dáárvoor was ik in de rivier gevallen, maar de koudheid viel wel mee. Nou, tot overmorgen.
Leuk, zo'n berichtje.
Ik moest er even over nadenken, maar realiseerde me gelukkig al snel dat het waarschijnlijk maar beter was om e.e.a. luchtig op te vatten, omdat ik anders wel bericht had gekregen van de leiding.
Toch was ik blij toen ik hem gisterochtend in levende lijve kon aanschouwen (en stevig huggen) en concluderen dat hij het uitermate goed heeft gehad.

Dochter heeft na de Krokusvakantie definitief haar studie afgebroken en is naar Rotterdam getrokken, waar ze nu "hokt" met Vriend. Eerst was er de opluchting over de beslissing en de vreugde over het samenwonen: de wittebroodsweken als het ware.
(Vond ik vroeger als klein meisje altijd een heel raar woord, want ik vond witbrood helemaal niet lekker: slappe hap met taaie korsten. Als dat nou de meest zorgeloze periode uit je huwelijk moest voorstellen... dan maar geen huwelijk hoor! En daar heb ik me aan gehouden dus.)
Maar na een tijdje begonnen het krappe budget en de verveling toe te slaan: wat te doen met haar tijd... en haar leven?
Op zoek naar een baantje dus!
De derde sollicitatie was raak en op de dag na Pinksteren is Dochter aangenomen als telefoniste. Ze wordt elke werkdag tussen 9 en 5 gebeld door mensen die hun gemeentereinigingsheffingbetalingstermijnen (leuk woord voor scrabble!) hebben laten verstrijken. En of Dochter dat dan voor ze kan oplossen. Soms blijkt degene aan de andere kant van de lijn een suïcidale bijstandsmoeder te zijn, dan weer een demente bejaarde dame, maar ook wel eens een onbeschofte hufter die mijn kind uitmaakt voor "domme koe" of "kankerwijf".
Het idee...
Nu belt Dochter me bijna elke dag om een minuutje of tien na de klok van vijven, als ze weer op weg naar huis is. Haar stem klinkt licht en vrolijk, terwijl ze me de meest sappige anekdotes van die dag vertelt. Haar supervisor prijst haar de hemel in, omdat ze zo hard werkt en de juiste toon steeds weet te treffen. En eergisteren kreeg ze haar eerste salaris gestort... ze was ontzettend trots.
En terecht!

Al klaar!

Soms gaan de dingen heel snel: ik keek zoëven naar de vorderingen van KIVA om het geld voor Khairiya's groepsonderneming bij elkaar te krijgen... is de fondsenwerving al rond. Mooie boel zeg. Letterlijk.

Nieuwe lening via KIVA

Het besluit is gevallen: dit project ga ik ondersteunen. In de eerste plaats omdat het in Tanzania, Afrika is. En dan ook nog eens in Zanzibar, waarover mij ooit een Noorse heks genaamd Gudrunn vertelde dat het daar zo heerlijk naar kruidnagelen ruikt, omdat die daar volop geteeld worden. Maar dat is alweer meer dan twintig jaar geleden... In de tweede plaats leen ik mijn geld niet aan slechts één vrouw Khairiya, maar via haar ook aan Fatima en Amina met wie ze een groep vormt.
Uit de omschrijving wordt mij niet helemaal duidelijk waar hun business uit bestaat, maar er wordt iets verkocht volgens mij. En wel op een manier waarbij er zo'n 90$ per maand winst wordt gemaakt. Daarvoor werkt Khairiya elke dag van 7 uur 's morgens tot 6 uur 's avonds. Ze heeft een echtgenoot en een kind van 12 jaar oud.
Khairiya, Fatima en Amina hebben nog 350$ nodig... Wie doet er mee?

Ooievaars

Het Vondelpark was vanmiddag een verschrikkelijke aangelegenheid. Als je tenminste een rustgevende ervaring voor ogen gehad zou hebben. De grasvelden waren bezaaid met picknickende jonge gezinnen, zonaanbidders en mensen die iets te roken, drinken en/of te vieren hadden. Gelukkig had ik mijn mp3-spelertje bij me en kon ik net doen alsof ik bijna alleen was, als ik maar niet teveel om me heen keek en de blik vooral op al het ontluikende groen gericht hield. Niet te hard fietsen om het gevaar van aanrijdingen te beperken.
Eén vreugdevol feit om te vermelden: de ooievaars zijn terug! Deze foto heb ik eerlijk gejat van de web-site van stadsdeel Oud Zuid en voor meer informatie verwijs ik dan ook met alle respect naar alhier. Tot mijn verbazing is daar te lezen dat men verwachtte dat de ooievaars in augustus wel weer naar het zuiden zouden vertrekken. Maar ik heb op 29 december j.l. nog een aantekening gemaakt dat ik ze had gezien en nodig eens moest googleën om erachter te komen of dat wel in orde was allemaal... De natuur is echt van slag?

Lening helemaal afgelost!

Vandaag kreeg ik de volgende mail in mijn postdoosje:

Dear Mathilde Dollekens,
We are very pleased to notify you that your loan to Faapopole Siuta has been fully repaid in the amount of $850.00. The payment was collected and deposited by South Pacific Business Development.
The funds from this repayment will be deposited in your Kiva account as "Available Kiva Credit" in the next 2 to 3 days. At that time, you can re-lend these funds to a new entrepreneur, withdraw them into a PayPal account or you can donate them to Kiva's operational expenses. For further instructions regarding any of these processes, please visit our help center: http://www.kiva.org/about/help.

Best wishes,
- The Kiva Team

Ik ben waanzinnig trots op mijn overzeese businesspartner. In iets meer dan een jaar (zie mijn blog van 14 april '07) heeft ze het hele bedrag van 850$ weten af te lossen om haar ijsverkoop van de grond te krijgen. Ik kan nu met het bedrag dat ik terug gekregen heb, weer een andere ondernemer m/v (maar ik denk v; vind ik tòch leuker en vooral nuttiger) ondersteunen.
Het werkt dus! En dat vind ik nog wel het meest bemoedigende en blij-makende van alles.

Mathilde niet in Zuid-Spanje

Op weg van Almelo naar Amsterdam Zuid zag ik dit ineens...

Zusje in Zuid-Spanje

Deze kreeg ik vanmiddag opgestuurd en ik moet heeeeeeeeeeel erg mijn best doen om niet ontzettend jaloers te zijn!

De hoelahoep

Vanmiddag reed ik rond de klok van drie door het zonovergoten Vondelpark. Overal in het gras lagen verliefde mensen om elkaar heen gedrapeerd te genieten van het mooie, warme weer en elkaar.
Ik daarentegen was op weg naar de tandarts.
(En mijn linkermondhoek voelt nog steeds nergens naar door de verdoving, die ik me als laffe vrouw tot drie keer toe heb in laten spuiten. Als ik lach of praat zie ik eruit alsof ik een beroerte heb gehad.)
Twee vullingen, het vastzetten van een jacket en het aanmeten van een nieuwe kroon voor mijn achterste kies lagen voor mij in het verschiet. Daarvoor moest ik met tegenwind naar de Keizersgracht fietsen. Geeft niet, is goed voor de conditie en het figuur.
Zo somberde ik een beetje voort.
Totdat ik hèm zag. Een neger met een hoofdletter.
Een Neger dus.
Lang en zwart, gespierd maar niet tè, mooie schouders in een strak rood shirt met korte mouwen, rechte trotse rug, prachtige billen in een donkere broek, een verblindende smile van oor tot oor, kort haar op een edele schedel, ergens tussen de 30 en 40 jaar oud. Om zijn middel had hij een hoepel, die hij met sensuele bewegingen van zijn soepele maar strakke heupen eindeloos rondjes liet draaien. Het leek wel in slow motion te gaan...
Ik was niet de enige die van deze aanblik genoot.
Om hem heen stonden in een cirkel van adoratie zo'n vijf echt-Hollandse vrouwen van dik boven de veertig. Helemaal amechtig staarden ze naar hem en naar zijn kunstje, onderwijl hun eigen hoepel (blijkbaar vormden ze een trainingsclubje?) stevig met de handen omklemmend. Ze hadden hem ook ergens op één van hun brede, uitgezakte welvingen kunnen laten rusten, maar blijkbaar zochten ze houvast in hun verrukking.
Het was al met al een ontroerend tafereeltje. En het had ook wel iets genants.
Misschien ligt het aan mijn perverse brein, maar ik bedacht meteen dat het dus als alleenstaande vrouw van in de veertig niet meer nodig is om op "exotische" vliegvakantie te gaan naar Ghana. Je kunt nu ook gaan hoelahoepen in het Vondelpark om aan je gerief te komen. Scheelt weer een paar centen èn het is beter voor het milieu!

De bio-bak

Vanochtend moest ik een half uurtje invallen voor een collega, die het niet over haar hart kon verkrijgen om haar jarige dochtertje bij de crèche te dumpen om zelf door te racen naar school en het meiske alleen in de versierde stoel het ritueel te laten ondergaan van verhaal vertellen en zingen en trakteren etc. Ik kon daar helemaal inkomen en heb toegezegd dat ik er zou zijn om de leerlingen in de klas te laten en vast aan het werk te zetten.
Helaas sliep ik vannacht nacht uitermate slecht, doordat ik me er niet overheen kon zetten dat me de mond was gesnoerd in een vergadering gisteravond. Typisch geval van zure wijn in de oude zakken van de voorzitter, allemaal heel begrijpelijk maar behoorlijk onverteerbaar vor mij. Dat bleek wel, want ik lag helemaal te stuiteren in bed van de gedachten over wat een volgende stap zou moeten zijn.
En toen ik dan eindelijk insliep, was er die superenthousiaste voorjaarsmug die om mijn hoofd bleef dansen en me prikte ondanks dat ik me had ingesmeerd met een stinkend spulletje. Wat een verschrikkelijke kwelling! Met donkere kringen onder rode, waterige oogjes stond ik dus vanochtend voor de klas.
Eerst maar eens uitgelegd waarom ik er überhaupt was en niet die andere juf. Ze vonden het heel begrijpelijk en vanzelfsprekend eigenlijk. Daarna vertelde ik ze over de opdracht die ik had doorgekregen: ze moesten een balans maken van inkomsten en uitgaven. Gelukkig wist een meisje me te vertellen wat daarmee bedoeld kon worden, want ik ben niet zo'n ster in economie en/of licht als het gaat om evenwicht in wat dan ook. Al helemaal niet aangaande geld.
We kwamen te spreken over baantjes en zakgeld, waaruit o.a. bleek dat folders rondbrengen in Almere slechter betaalt dan in Naarden dan in Amsterdam en dat het toch echt niet geheel risicovrij is om je kleine kinderen te laten bewaken door pubers van een jaar of dertien... En in het kader daarvan vertelde een meisje dat ze 3 Euro per week verdiende door de bio-bak buiten te zetten voor de buren. Ik vond dat heel apart.
"Waarom zet jij die bio-bak buiten voor ze?" vroeg ik en verwachtte iets over de lichamelijke handicaps van de buren te horen.
"Nou, ze hadden eerst een hond en die liet ik uit voor geld, maar toen ging die hond dood en hebben ze gevraagd of ik dan maar de bio-bak voor ze buiten wil zetten," was het opgewekte antwoord.
Waarschijnlijk kwam het door het slaapgebrek en de daaruit voortkomende vloeibaarheid in mijn hoofd, maar ik zag ineens dat meisje (toevallig de kleinste van de klas) met zo'n groene bio-bak achter zich aansleurend door de straten van Almere-Haven zwoegen, als een soort Elisa-had-een-hond videoclip en ik flapte eruit: "Het is inderdaad heel moeilijk en zwaar om een bio-bak uit te laten."
Het bleef helemaal stil in de klas en ik hoorde mezelf een beetje voor me uit grinniken. Toen begonnen er ook wat leerlingen te lachen en op het laatst was iedereen er vrolijk van. Ik zou alleen niet met zekerheid kunnen zeggen of dat nou door mij of door mijn opmerking kwam...

Keet Nesj

Het concert begon met een fijne roze neonweergave van haar naam en de Supremes die door Paradiso "Stop in the Name of Love" schalden. Na een paar minuten kwam ze op in een lichtblauw jurkje, waarin haar blote ronde armen (erg prettig om eens een keer niet tegen zo'n levensmoe skeletje aan te hoeven kijken) mooi uitkwamen. Zwarte maillot en dito schoenen met een loopbaar hakje. Beetje meisjesachtig, maar niet tè. Wat mannen op drums en gitaren op de achtergrond, zij achter de piano. Met een big smile all over her face begon ze aan het eerste liedje.
De drums waren iets te hard, waardoor ze niet altijd goed te verstaan was. En soms voelde ik me oud, omdat ik bang was migraine te krijgen van de stroboscopische lichteffecten. Maar verder was het heerlijk om meegesleept te worden in de wereld van prille, soms hopeloze verliefdheden en onzekerheden over uiterlijk en innerlijk. Alles raak getypeerd, met veel humor en poëzie, soms op het randje van de gekte balancerend. Vooral heel eerlijk en vol van intelligente schoonheid.
Geen wonder dat ik veel aan Dochter moest denken. Ze had eigenlijk met me mee zullen gaan, want zij is tenslotte degene die me überhaupt attent heeft gemaakt op het bestaan van Kate.
(Maanden geleden zat ze achter haar laptopje en vroeg, me met haar grote glimmende bruine ogen aankijkend, "Mam, zal ik je eens iets heel moois laten horen?". Ik weet uit ervaring dat ik er dan maar beter even bij kan gaan zitten, omdat er iets gaat komen dat me echt raakt.)
Maar ze voelde zich gisteren helemaal niet lekker en allesbehalve in staat om in een volle trein vanuit Rotjeknor naar Amsterdam te reizen en dan in een afgeladen, want uitverkocht Paradiso te gaan "genieten" en dan nog weer helemaal terug naar haar nieuwe stulpje dat ze deelt met Vriend. Daarom stond ik daar met mijn zeer gewaardeerde collega J.
Hij kende Kate nog niet, maar is nu ook verkocht.

Zoals ik al verwachtte, was "The Nicest Thing" het meest ontroerend. De eerste keer dat ik dat hoorde, zat ik in de auto op de snelweg, vlakbij Arnhem waar het dusdanig heuvelachtig is, dat je met een beetje fantasie kunt denken dat je in het buitenland en dus op vakantie bent. Ik voelde me zo overweldigd door de combinatie van tekst, stem en muziek, dat ik even heb overwogen uit te wijken naar de vluchtstrook...

Maar Kate had er naast de meer ingetogen akoestische liedjes net zo veel plezier in om lekker op haar toetsen te raggen. Ze maakte grapjes met het publiek en ging grijnzend uit haar dak in een semi-punk liedje dat ze schreeef naar aanleiding van een afschuwelijk feestje. Het heet : "You don't need to suck dick to succeed." Fucking brilliant.
Voor wie nieuwsgierig is geworden plak ik hier de link naar Fabchannel waar binnen enkele dagen de registratie van het hele concert van de geweldige, mooie, talentvolle, ontroerende en prettig gestoorde Kate Nash te bekijken zal zijn.
Van harte aanbevolen!

Griekse Lamspastei voor Pasen

Gisteren heb ik heus niet alleen maar gelummeld en naar de sneeuwvlokjes gekeken. Een echte juf kijkt immers ook met Pasen proefwerken na en een echte moeder staat uren in de keuken om weer eens iets nieuws te proberen. Dit keer een recept uit het kookboek De Griekse Keuken van Rianne Buis en Manousas Daskalogiannis: lamspastei, afkomstig uit West-Kreta.
Het is een erg voedzaam gerecht en slecht voor het cholesterol, met al die eieren en kazen en ook nog eens vlees. Geen goed idee voor iemand die aan het Sonjabakkeren is, zullen we maar zeggen. Maar wel ontzettend lekker, niet eens zo heel erg ingewikkeld en het ziet er prachtig uit.
Het is een recept voor 6 personenen.
Je hebt de volgende ingrediënten nodig:

Voor het deeg:
250 gr bloem
½ theelepel bakpoeder
1 eierdooier
1 dl dikke of uitgelekte (Griekse) yoghurt
40 gr gesmolten boter
Zout

Voor de vulling:
400 gr mals lamsvlees (bijv lamsfilet of –haas)
2 eetlepels olijfolie
2 theelepels citroensap
Zout, peper, 1 à 2 theelepels oregano
300 gr verse witte geitenkaas
50 gr mascarpone
1 eierdooier

1 ei, losgeklopt
2-3 eetlepels sesamzaad

Eerst maak je het deeg. Je zeeft de bloem met het bakpoeder in een kom, roert er de rest van de spullen doorheen en begint te kneden. Het moet een zacht en soepel deeg worden, dat niet plakt. Als dat zo niet lukt, kun je er nog wat yoghurt bijdoen of een scheutje heet water. Verpak het deeg in plasticfolie en laat het rusten in de koelkast.
Dan de vulling. Snijd het vlees in dunne reepjes of plakjes en bak die 10 minuten zachtjes in de olie. Roer er citroensap, zout, peper en de oregano door en laat het even afkoelen.
Verwarm de oven voor op 180°C of gasovenstand 3. Vet een grote, ronde ovenschaal of taartvorm in. Doorsnede van 24 cm is prima. Meng de geitenkaas, de mascarpone en dooier goed door elkaar en schep het vlees erdoor.
Verdeel het deeg in twee bijna even grote porties. Van het kleinste gedeelte maak je de bodem van de pastei door het uit te rollen in een ronde vorm, die iets groter is dan de bodem van de vorm of schaal waarin je de pastei gaat maken.
Leg de deeglap in de schaal of vorm en schep daarop de vulling. Zorg dat de vulling in het midden komt te liggen, in een hoopje. Laat circa twee centimeter van de randen vrij. Rol vervolgens de rest van het deeg uit tot een iets grotere ronde lap en dek daarmee de vulling af. Druk de randen van de twee deeglappen goed tegen elkaar aan, zodat de pastei helemaal gesloten is en de vulling niet kan gaan lekken.
Bestrijk de pastei met ei, strooi het sesamzaad erover en bak hem in ongeveer een uur goudbruin en gaar. Als het te hard gaat en de bovenkant wordt bruin, dek hem dan af met aluminiumfolie.
Serveer meteen, bijvoorbeeld met een groene salade met dille en lente-ui en een volle rode wijn.
(Bij wijze van variatie kun je aan het vlees ook nog wat gedroogde munt en kaneel toevoegen of een ½ theelepel komijn, maar dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.)

De salade hebben we laten zitten en ik was vergeten om rode wijn in huis te halen. Maar het was me toch een potje genieten! En het meest verrassend was nog wel, dat het smaakte als iets dat ik ooit langlang geleden in Griekenland heb gegeten.
Goed recept.