Vlieland met Hemelvaart

Eerst maar eens de beelden...




Het was vreemd om er weer terug te zijn, na zoveel jaren in hetzelfde huisje, maar nu zonder Dochter en Zoon. Het deed me beseffen hoe alles voorbijgaat, hoe het één (vaak ongemerkt) plaats maakt voor het ander. Alles is in beweging, niets zal ooit hetzelfde zijn. En da's maar goed ook.

Nostalgie

Na een dag op school achter mijn computer allerlei achterstallige werkzaamheden wegwerkend en struikelend over knullige non-organisatie kwesties, kan ik alleen maar denken: "Ach, kon ik maar weer trampolinespringen in de potstal, tussen de koeien en het stro...". Tja, was het leven maar zo mooi!

Geertje

Ik was op werkweek met 31 leerlingen van 12 à 13 jaar oud, de klassenleerkracht en zijn echtgenoot en twee vaders. Het was geweldig om te logeren op een heuse boerderij in Friesland. Er was van alles jongs (gansjes, lammetjes, geitjes, konijntjes) en er waren drachtige koeien.
Op dinsdagmiddag keek ik uit het keukenraam en zag één van de koeien onrustig heen en weer draaien, dan weer liggen, dan weer staan en bovendien verloor ze wat bloederig slijm. "Die gaat bevallen!" dacht ik en belde de boer op zijn mobiel. (Want ook al ruikt het er ouderwets naar stront, het is wel degelijk een moderne boerderij.)
De boer kwam, bekeek de koe en mompelde dat het waarschijnlijk die dag zou gaan gebeuren, maar dat het nog wel even kon gaan duren. Hij ging ondertussen een nieuwe trampoline voor de kinderen in elkaar zetten; wij bleven bij de koe in de buurt.
Terwijl ik de koe bij tijd en wijle filmde, braken de vliezen, kreunde ze wat en zocht een goede plek om te doen wat ze moest doen. De andere koeien bleven op eerbiedige afstand. Na een half uur was het al zover. Drie kinderen hebben de boer geholpen om het kalf op de wereld te laten komen door heel voorzichtig mee te trekken aan het touw.
En daar lag het kleintje dan in het stro: kletsnat, kleverig en donkerbruin. De moederkoe besnuffelde het eerst van top tot teen en begon het vervolgens schoon en droog te likken met haar grote dikke roze tong. Tussendoor dronk ze vier emmers met lauwwarm water leeg.Het kalfje bleek een meisje te zijn en van de boer mochten wij haar een naam geven. Met een link naar de naam van onze school is het Geertje geworden en waarschijnlijk gaan we haar adopteren.
Toen Geertje helemaal schoon was gelikt, viel de pasgeborene in slaap voor een half uurtje. Daarna kon ze staan en een paar eerste wankele pasjes zetten op haar mooie slanke pootjes.
De volgende ochtend zag ze er zó uit:Wat een plaatje hè? Lijkt meer Bambi dan koe...

Meer belevenissen van de werkweek volgen later. Nu moet ik op tijd naar bed. Het waren een paar heerlijke dagen, maar ook heel intensief en daardoor vermoeiend.
Ik ben vooral heel moe van al het lachen!

Pim

Vijf jaar geleden was ik op Kreta met Zus&Co. Mijn leven als leerkracht was net een maand oud, maar het plan om voor Toneelgroep Toetssteen een toneelstuk te schrijven over Pim Fortuyn was nog in volle kracht aanwezig. Toen ik op het strand lag te genieten van zee en zon kreeg ik een sms'je van Dick: "Pim is neergeschoten op het Mediapark in Hilversum." Ik giechelde, want vatte het op als een verse verhaallijn: misschien een beetje vergezocht, maar de moeite van het overdenken waard. Dus ik sms'te iets meligs terug en vertelde mijn gezelschap hoe geestig de samenwerking met Dick was.
Vijf minuten en een nieuwe sms later was het duidelijk: er was wel degelijk iets heel ellendigs voorgevallen.
Daar zaten we dan: 3000 km verwijderd van alle paniek, radeloosheid en woede waarin Nederland werd gedompeld door de aanslag op Pim. Het was een onwezenlijke gewaarwording.
Het is raar dat het nog maar vijf jaar geleden is. Het lijkt veel langer.
En nu zijn er op televisie documentaires en interviews en terugblikken op Pim en zijn betekenis voor de Nederlandse politiek. "Wat zou Pim er zelf van gevonden hebben?" is een vraag die de deskundigen proberen te beantwoorden
Ik wens hem toe dat hij in de hemel is bij zijn moeder, zijn broer en zijn geliefde, die aan Aids was overleden.
De rest lijkt me stukken minder relevant.

Ice Pops

Vandaag kreeg ik voor het eerst bericht over mijn zakenpartner in Samoa, de Pacific.
Dear Mathilde,
This is an update on Ice Pops written by Elrico Muñoz:
Thank you for your loan. It has been disbursed to Faapopole Siuta by South Pacific Business Development in Samoa. We are excited to watch this business grow. Over the next 12 - 16 months, South Pacific Business Development will be collecting repayments from this entrepreneur and posting progress updates on the Kiva website.

Ze heeft het geld dus gekregen en kan aan de slag. Ik ben ontzettend benieuwd!
En zou het nu niet dubbel leuk zijn als ik de Staatsloterij zou winnen? Want dan kon ik haar gaan opzoeken en kijken hoe het leven daar is en hoe het met Siuta gaat.
Of zou ik het geld voor een dergelijke reis beter nog aan andere Kiva-klanten kunnen lenen?
Dat vind ik me toch dilemma's...

Koninginnedag

Vriendin C. was met man en bijna 3-jarig menneke uit Duitsland (voor meer détails, zie Kweeperen) naar Amsterdam overgekomen om hen Koninginnedag mee te laten beleven. Ze had speciaal een oranje jurk meegenomen om aan te trekken, want dat vindt ze het leukste: dat er op één dag zoveel van haar lievelingskleur op straat te zien is. Zoonlief werd daarom in een oranje trui gehesen en voor haar man vond ik achter in de kast nog een oranje overhemd. Aan mij was niets bijzonders te zien.
Zo liepen we om ongeveer 10 uur het Vondelpark in. Het rook er toen al naar Vietnamese loempia's. Elk jaar vind ik het weer overweldigend: al die ouders en kinderen die op kleden tegen weggeefprijzen hun huisraad te koop aanbieden, kleine meisjes die zich schaarsgekleed op keiharde muziek in sensuele bochten wringen en kleine ukkies die zich te buiten gaan op viool, fluit, drums en wat dies meer zij.
Deze lieve jongen bijvoorbeeld deed zijn uiterste best, maar bezorgde mij toch voornamelijk pijn aan de oren.En het meewarige gevoel, dat zich in mij al had opgebouwd, werd alleen maar versterkt door zijn pogingen geluid uit zijn fagot(?) te persen.
Tegen de middag hield ik het voor gezien en heb mijn gasten alleen gelaten om lekker rustig thuis te gaan genieten van mijn eerste vakantiedag.
C. is helemaal losgegaan en heeft in totaal zeven tassen vol met speelgoed èn een superstep gekocht. Haar man vond het een bijzondere gewaarwording om al die Nederlanders zo eens mee te maken.
Volgend jaar ga ik het heus weer proberen, maar ik vrees dat het nooit ècht wat gaat worden tussen Koninginnedag en mij. De combinatie van feest vieren, geld verdienen en "alles zo lekker goedkoop"... ik vind het heel bevreemdend. En zo Hollands ook.

Meivakantie

We hebben het weer gered en we gaan er enorm van genieten.
Met een zoen van de juffrouw!

Boom

Dit is dezelfde boom voor mijn huis waar ik 20 dagen geleden een blogje aan wijdde. Al die tijd heeft hij het zonder regen moeten doen, maar dat lijkt hem niet te deren.
Het is nog niet eens mei en nu al staan in de berm langs de autoweg koolzaad en klaprozen uitbundig de kleurencombinatie rood met geel te vieren. Dat feestje vindt volgens mij doorgaans pas in juni plaats.
De droogte en de warmte van de afgelopen maand... het is een vreemd fenomeen. Ik heb steeds maar het gevoel dat ik later tegen mijn kleinkinderen zal zeggen: "Ja, oma weet het nog goed. In april 2007 is het allemaal begonnen."
Maar wat is het?
En waar gaat het toe leiden?

Uitslag

Gisteravond -vlak voordat hij ging slapen, zo om een uur of tien- vertelde Zoon dat het Media College 's middags "trouwens" had gebeld en naar Dochter dan wel ouders had gevraagd!!!
"Wat hebben ze verder gezegd? Is ze aangenomen?" gilde ik.
Ik was stante pede volledig uit mijn vegetatieve staat, veroorzaakt door alle tafeltjesgesprekken, ontwaakt.
"Weet ik niet. Ze wilden niks tegen mij zeggen, omdat het persoonlijk was. Toen heb ik gevraagd of ze haar mobiele nummer wilden, maar dat hadden ze al..."
"Jij gaat nu naar bed, want het is sowieso al veel te laat en ik ga Dochter bellen." zei ik resoluut.
Ik mòest weten wat er aan de hand was en wel zo snel mogelijk.
"Ze hebben haar niet meer gebeld, want ik zat vanavond met haar te msn'en en toen wist ze van niks." sputterde Zoon nog tegen, maar ik was onverbiddelijk.
Even later bleek Dochter inderdaad niemand van het Media College gesproken te hebben.
Wat nu?
Gewoon rustig gaan slapen en afwachten?
Of gewoon rustig gaan slapen en de volgende dag proberen te achterhalen wat er aan de hand was?
"Ik durf niet te bellen, hoor! Wil jij dat alsjeblieft voor mij doen?" Dochter was aanzienlijk minder verzenuwd dan ik had verwacht, maar vond het -geheel voorstelbaar-toch wel erg spannend.
Dus vanochtend heb ik gebeld en gemaild en Dochter's nieuwe mobiele nummer doorgegeven en toen ik om 12 uur uit de les kwam, zag ik dat ze had geprobeerd me te bereiken.
Even later trilde haar stem lichtelijk en klonk laag en vol in mijn oor. Ze zóng bijna toen ze vertelde dat ze zeer goed beoordeeld en daarom aangenomen was.
Ik was een beetje vergeten hoe blij en gelukkig je kunt worden als iemand waar je zoveel van houdt iets belangrijks voor elkaar krijgt. Ik kon het niet laten om steeds weer te zeggen hoe ontzettend goed ik het van haar vond.
"Mam," zei ze.
"Ja?"
"Ik ben geloof ik trots op mezelf."
We zuchtten allebei.

De rest van de dag wist ik van gekkigheid en euforie niet meer wat te beginnen met mezelf. Leerlingen vroegen me hoe het kwam dat ik zo vrolijk en melig was. In de supermarkt liep ik als een kip zonder kop langs de schappen en laadde maar gewoon een beetje in. En ik heb Dochter nog wel een paar keer gebeld om haar stem te horen zingen.

Er is wel een maar, want door het grote aantal aangenomen leerlingen moet er geloot worden en het is ons niet duidelijk wanneer dat plaats gaat vinden. Ze is dus nog niet helemaal binnen.
Maar die zeer goede beoordeling neemt niemand haar meer af: die heeft ze "in the pocket"! En we duimen ondertussen gewoon door met zijn allen. Alles komt goed.

Tafeltjesgesprekken

Deze week vinden op school de zogenaamde tafeltjesgesprekken plaats. Vaders en moeders van leerlingen zijn dan steeds tien minuten in de gelegenheid om te praten met een docent naar keuze. Ze willen dan bijvoorbeeld horen hoe hun kind zich in de les gedraagt, of het huiswerk meestal in orde is en wat de perspectieven zijn op het betreffende vakgebied.
Vaak snap je ineens veel meer van een leerling als je tegenover zijn ouders zit, omdat hij duidelijk op moeder of vader lijkt of juist een echte mix is. Dan hoef je alleen maar een beetje scheel door je oogharen naar die twee volwassenen te kijken om het kind tussen hen tweeën in te zien zitten. Zo ook met de ouders van L. , die ik sinds het begin van het jaar Engels geef.
We spraken over de aard van L.: zijn ongedurigheid, eigenwijsheid, intelligentie en te ontwikkelen sociale vaardigheden. Ik vertelde dat ik L. ervaar als een leuke, levendige jongen die ik soms even strak moet houden, omdat hij anders aan de haal gaat met de les. Dat herkenden papa en mama helemaal. We hadden gedrieën veel plezier in het praten over L.
"Als ik je een tip mag geven..." zei moeder, "door L. regelmatig een complimentje te geven en je waardering voor hem uit te spreken, bereik je veel meer dan door het uiten van kritiek. Dat werkt vaak averechts bij hem."
Denkend aan L. en zijn vader observerend, snapte ik precies wat ze bedoelde.
"Ik ga het proberen en ik ga helemaal niet aan jullie vragen van wie hij dat heeft." zei ik grinnikend, terwijl ik een aantekening maakte.
"Dat gaan we jou ook helemaal niet vertellen." zei moeder lachend.
Ineens waren we niet moeder en docent, maar twee vrouwen die van Venus komen en Marsmannetjes in de smiezen hebben. Vader keek nèt even een andere kant op.
De bel ging en hartelijk namen we afscheid. Een volgend ouderpaar stond alweer klaar.
Tafeltjesgesprekken hebben ook wel iets weg van speed-daten...

Boyz on bass

Zoon heeft sinds gisteren een Fender versterker en een Stagg basgitaar. Compleet met zijn lange blonde haren lijkt hij mij nu de ideale "catch" voor elk meisje. Voor de foto heeft hij even zijn mouwen opgestroopt...Ik vind hem zó stoer!

Worm

Ik heb een worm op mijn pc binnengekregen via mijn e-mailprogramma. Dat werkt zo:
"Wormen verspreiden en vermenigvuldigen zichzelf op een andere manier dan een virus: niet van bestand naar bestand, maar van computer naar computer. Eigenlijk zijn wormen dus ook geen virussen. Wormen vermenigvuldigen zich zonder zich aan andere programma's te hechten of deze te besmetten. Elke kopie maakt weer nieuwe kopieën van zichzelf, waardoor onnodig geheugen op de computer in beslag wordt genomen. Omdat wormen zich vaak onopgemerkt vermenigvuldigen, kunnen ze zich veel sneller verspreiden dan computervirussen. Wormen bevinden zich vaak in je e-mail programma en dat soort bestanden. Wanneer een dergelijk bestand geopend wordt, stuurt de worm zichzelf door naar alle personen in het adresboek van het e-mail programma. Dit zorgt vervolgens voor een kettingreactie."
Ook al was het geheel buiten mijn schuld, ik schaamde me toch dat ik met mijn pc anderen had besmet. Daarom heb ik dan ook iedereen een mailtje gestuurd met daarin mijn excuses en een korte uitleg over wat er aan de hand was.
En ik baalde er ook van. Want prompt kreeg ik reacties, ook van mensen die weliswaar nog in mijn adresboekje staan, maar met wie ik helemaal geen contact meer heb. Die grijpen de gelegenheid aan om banden, die -zeker wat mij betreft- niet voor niets zijn verbroken, weer nieuw leven in te blazen. Moet je daar weer wijs mee omgaan...
Eigenlijk voelt het alsof ik te horen heb gekregen dat ik een gore geslachtsziekte heb opgelopen!

Bierprijzen

Met het weekend voor de deur en een weersverwachting die uitnodigt tot terrasjes met bier, moet het even gezegd: Neelie Kroes heeft zich ontpopt als Vrouwe Justitia! En die sukkels van een bierbrouwers dachten dat ze rookgordijnen konden creëren om hun geheime bijeenkomsten aan het oog van Neelie's speurneuzen te onttrekken... Haha!
Maar waar gaan die te betalen boetes eigenlijk naar toe? In de Europese kas of ziet de belazerde consement er nog iets van terug?

Het gesprek

Gisteravond heb ik per sms nog zo'n tien dierbaren opgeroepen om rond de klok van 9.00 uur aan Dochter te denken. En vanochtend in een klas met 29 leerlingen heb ik verteld over het belangrijke gesprek dat op dat moment gaande was, hoe graag Dochter toegelaten wilde worden op het Media College en dat ik daarom even voor haar wilde duimen. "Als jullie met me mee willen doen, zou ik dat heel erg fijn vinden, want dan werkt het natuurlijk nòg sterker," heb ik eraan toegevoegd. Die lieverds wilden allemaal hun steentje bijdragen, dus een minuut lang draaiden we onze duimen in het rond om daarna weer verder te gaan met het ontwerp van ons eigen ideale land. (Het was een aardrijkskundeles.)
Het gesprek is aardig verlopen volgens Dochter. Na afloop werd er tegen haar gezegd, dat ze zich maar geen zorgen moest maken. "Gewoon doorgaan waar je mee bezig bent, want je maakt mooie dingen en je hebt er plezier in." Naar mijn idee is daarmee haar motivatie en talent positief beoordeeld, toch? Binnen twee weken horen we de uitslag.
In de tussentijd nog iets uit haar port-folio.Het heet Envy en ik vind het wunderbar.

Inzicht

Het was me al vaker opgevallen: in de keuken heb ik mijn meest heldere momenten. Dan sta ik bij het aanrecht, doe gewoon mijn ding (afwassen, groente snijden: hoe simpeler, hoe beter), mijmer wat (nadenken kun je het ècht niet noemen) en plotseling flitst er een waarheid door mijn hoofd. Ik moet dan even stoppen van pure verbazing. Waar komt dat vandaan? Waardoor wordt het veroorzaakt? Loopt er een bijzondere aardstraal precies onder mijn keuken? Is het de meditatieve staat, de leegte waarin ik mij bevind? Ik heb geen flauwe notie.
Zo ook gisteren. Ik ben alweer een paar weken behoorlijk moe van het werk op school. Het lesgeven valt me niet zwaar; het is meer de organisatie, of liever gezegd het gebrek eraan. Per dag loop ik er minstens tien keer tegenaan dat zaken niet afdoende geregeld zijn, dat er slecht gecommuniceerd wordt, dat er niet wordt doorgedacht over de consequenties van handelen (of niet-handelen: minstens zo belangrijk!!). Van hard werken word ik niet moe, maar van dat soort zaken word ik dóódmoe. Het belemmert mij namelijk in mijn werk. Ik krijg het gevoel alsof ik afgeremd word, want ik wil nog zoveel voor elkaar krijgen en loop steeds tegen blokkades aan. Ik lig er soms wakker van, mijn humeur lijdt eronder en mijn weerstand wordt steeds minder.
Daar stond ik een beetje over te miezemuizen aan mijn aanrecht gisteren bij het afhalen van de boontjes. En toen was daar ineens het inzicht: "je moet niet meer doen wat je wìlt, maar wat je kùnt." Even moest ik checken of ik wist wat dat betekende.
Blij zijn met wat je wèl voor elkaar krijgt en niet blijven steken in frustraties over wat niet lukt? Niet streven naar wat zou moeten zijn, maar zijn met wat er is?
Ik heb er vandaag mee geoefend en dat is me uitstekend bevallen. Nou maar zien hoe lang ik het volhoud. Het ligt niet echt in mijn aard om wijs te zijn...

Provencaalse sperzieboontjes à la Gail

Het is tijd voor het recept van een heerlijk en simpel gerecht, dat Gail me ooit voorkookte. Ik ken Gail nog uit een ander leven, toen ik werk deed dat te maken had met vrouwen, internationale samenwerking, mensenrechten en vluchtelingen. Ze woonde in New York toen ik haar in Wenen in 1994 voor het eerst ontmoette op een VN-conferentie. Bijna twintig jaar ouder dan ik, eigenzinnig, bevlogen en deskundig. Een echte netwerker waar ik veel van heb geleerd en ook ontzettend mee heb gelachen. We raakten bevriend.
In de 60'er en 70'er jaren heeft ze in Parijs gewoond met een zwarte man uit Angola, dus ze is veel internationaler dan de meeste Amerikanen. Ze heeft Franse pleegkinderen en is oma van hun kinderen. Dochter en Zoon (die ze ooit omdoopte tot "butterball" toen hij twee was) zijn ook heel speciaal voor haar. Gail is een schat. Gail the Whale sends big blubberhugs met kaartjes en e-mails.
En ze houdt van lekker eten.

Dit eten wij vaak op maandag.

Ingrediënten:
Sperziebonen, knoflook, roomboter, peper en zout.
Werkwijze:
Kook de boontjes beetgaar, smelt de boter zachtjes in een kommetje. Als de boter zover is en flink warm, knijp je er een teentje (of twee) knoflook in uit en voeg je wat versgemalen peper en een snufje zout toe. Dit sausje giet je over de boontjes, die je daarna zo snel mogelijk moet eten om optimaal te genieten van smaak èn geur.

Bijna elke maandag denk ik aan Gail.

De Zilk

Dochter had het fabuleuze idee om naar het strand te gaan. In ieder geval wilde ze graag ergens in de zon liggen. Ik ben meer van de schaduw en al helemaal niet van de files richting kust. Dus kwamen we na een kleurige tocht langs bloeiende bollenvelden aan in de duinen bij de Zilk. Het leek wel een schilderij van Bob Ross met al die schakeringen groen, opgebouwd in vele lagen, met verschillende kwasten. Alle bomen bij De Zilk hebben "a little friend".Daar liepen we dan met ons dekentje, de picknickmand en wat oppervlakkige lectuur. (De FHM lees je bepaald nièt voor de interviews!)We vonden een prachtig plekje onder een boom. Dochter kon in de zon en ik in de schaduw. We lazen en we praatten wat. Heel af en toe kwamen er wat stille wandelaars voorbij. We zagen roofvogels in de lucht hangen en een enkel zweefvliegtuig. Een eekhoorntje huppelde over het warme duingras en verdween weer. Als ik op mijn rug lag, was dit mijn uitzicht.(Die opmerkelijke kringen in de lucht zijn me niet opgevallen toen ik deze foto maakte: vreemd effect.)
Het was een heerlijke, rustige, ozo knusse middag.

Faapopole Siuta

Dit is Siuta (ik denk dat Faapopole haar achternaam is): is het geen mooie lieverd? Mijn credit card "doet" het weer en vanochtend ben ik dan eindelijk -via Kiva- met een lening van $ 25 businesspartner geworden van deze Zuid-Pacifische schone, die op het eiland Samoa een eigen bedrijfje wil starten. In totaal heeft ze $ 850 nodig en toen ik zoëven nog een keer Siuta's site checkte, bleek dat ze inmiddels aan dat bedrag is gekomen! Dus binnenkort kan ze beginnen met de productie en verkoop van bronwaterijs: geweldig.
De verwachting is dat ze binnen 12-16 maanden het geleende geld aan mij (en alle anderen natuurlijk ook) terug zal betalen. Met de winst uit haar eigen bedrijfje zal ze o.a. haar kinderen naar school kunnen laten gaan.
Binnenkort kan ik nieuws verwachten over de voortgang en daar ga ik hier natuurlijk over berichten. Eerlijk gezegd denk ik dat ik in de nabije toekomst nog veel meer geld ga lenen aan zulke dappere ondernemende vrouwspersonen. Want: petje af, dames!!

God

God is vele dingen, God is overal en ziet alles. Als klein meisje vond ik vooral dat laatste een rare gedachte. Zou hij ook bij me zijn als ik zat te poepen? Waarom zou God dat zichzelf aandoen? Rondhangen op een wolk hoog boven het aardse geneuzel, een beetje plukkend aan een lange baard, omgeven door zingende engelen: dat is toch een veel betere tijdsbesteding dan met je neus in de stank van een kleutertje (hoe schattig ook) te verkeren?
Mijn godsbeeld is veranderd, de tijden ook.
Ik kan nu zelfs met God chatten.
Met dank aan Dochter.

Trots

Ik ben extra trots op Dochter. Ze heeft vandaag een begin gemaakt met het bouwen van haar eigen gallery-site. Daar is o.a. dit te vinden:

Lucster

Heeft ze helemaal zelf gemaakt en ik ben zeeeeeeer onder de indruk! Donderdag 19 april heeft ze om 09.00 uur een aannamegesprek op het Media College in Amsterdam en ze is zich daar heel serieus op aan het voorbereiden. Dochter wil Media Vormgever worden.
Ze zouden toch wel gek zijn om haar af te wijzen.
Echt van de pot gerukt.
I rest my case.

The Fratellis

's Avonds zouden Zoon, Dochter, Broer en ik naar de Fratellis gaan, in de Melkweg. Daar verheugden we ons al op sinds 2 maart, als goedmakertje voor het afgelaste concert van Lily Allen èn verlaat verjaardagscadeautje voor Broer. Ik was vast van plan om daar de hele dag al voorpret van te hebben.
Maar het was een ongelofelijke klotedag: ik moest met een migraine-aanval (m'n eerste; jippie...NOT!) naar huis nog voordat ik één les had gegeven. Als ik iemand aankeek, zag ik zoveel vlekken dat ik de persoon nog maar met moeite herkende. Met een vloeistofdia op je netvlies kun je niet voor de klas gaan staan.
Thuis aangekomen wilde ik slapen of in ieder geval rusten, maar dat lukte niet vanwege alle werkperikelen die door mijn hoofd dwarrelden. Bovendien werd ik gebeld door allerlei vervelende mensen die me wilden betrekken in een onderzoek of iets aan me wilden verkopen. Vervolgens kwam Zoon uit school met zijn rechterpink in het verband. Hij had met een zakmes zitten spelen en had een snee tot op het bot opgelopen, zoals hij zowaar met enige trots vertelde...
Zo'n dag.
Was het verstandig om me in een drukke, benauwde, uitverkochte zaal vol herrie te begeven? Waarschijnlijk niet. Ietwat stoïcijns besloot ik om het plan toch door te zetten. En het wàs erg gezellig met zijn vieren in de auto en we vonden heel gemakkelijk een parkeerplaats op loopafstand. En het was geweldig om zomaar op een doordeweekse avond met Broer naar een optreden van een hip Britpop bandje te gaan.
Toen Dochter het al tijdens het voorprogramma helemaal niet trok om daar opgepropt tussen al die mensen te staan en haar portemonnee verloren bleek te hebben in de menigte, was het gewoon nòg weer een tegenvallertje op een klotedag. Dit kon er ook nog wel bij. Het was bijna om te lachen.
Affijn, de portemonnee hebben we drie kwartier later op kunnen halen bij de gevonden voorwerpen met alles er nog in: fantastisch! Dochter heeft een rustiger plekje opgezocht en Broer, Zoon en ik hebben ons door de uitverkochte zaal helemaal naar voren weten te wurmen. De Fratellis zijn leuke, gekke Schotse jongens, die aanstekelijk vrolijke muziek maken waarop het fijn zingen en springen is. Af en toe leek het wel carnaval.
Ik heb veel foto's van de zanger gemaakt, waarvan deze de minst slechte is.
"Waarom maak je alleen foto's van hem?" vroeg Broer.
"Omdat hij de minst lelijke is." was mijn antwoord.
Maar da's niet helemaal waar. Hij was het dichtstbij. En stiekem heb ik erg genoten van zijn krullen en gespierde armen gehuld in zacht jongemannenvlees. Hij èn mijn blije Broer, dansende Zoon en knuffellige Dochter maakten mijn klotedag helemaal goed.

Paspoortenkwestie

Op 10 maart j.l. stuurde ik voor het eerst van mijn leven een mailtje naar een Kamerlid. Het betrof Mw. Arib, die in het programma Pauw en Witteman -in mijn ogen- ongelofelijk onbeschoft en neerbuigend was toegesproken door dhr. Kamp van de VVD. Het ging over haar dubbele nationaliteit. In dat mailtje heb ik haar mijn steun en bewondering overgebracht. Nederland heeft mensen zoals Mw. Arib hard nodig.
Ik heb altijd wereldburger willen zijn. Esperanto leren was voor mij een groot ideaal, totdat ik merkte dat die taal helemaal niet overal op deze planeet gesproken werd. Dan maar Engels en Frans en Duits... Er stroomt allerlei allochtoon bloed door mijn aderen, maar jammer genoeg niet op een wijze dat ik daaraan rechten op een andere nationaliteit dan de Nederlandse kan ontlenen.
Herken je hier iets van?
Nu is er een oplossing!
Ga naar de site van Anderland en meldt je aan als ingezetene. Je krijgt meteen een paspoort. Er wonen op dit moment 2.186 mensen, maar er kunnen er vast nog veel meer bij...

Tijgerjonkies

Onderstaande foto's kreeg ik toegestuurd van een echte dierenvriendin. Zelfs ik vind ze schattig. Curieus ook. Zou Mama-tijger nou nooit eens de neiging krijgen om haar kroost op te vreten, al was het maar van liefde? En dat ze dan even zo zachtkens haar tanden in het babyspek zet en merkt dat het niet proeft als van eigen vlees en bloed, maar een smakelijk karbonaadje?
Hoe ga je om met zó'n uitdaging?

1e Paasdag...

... ergens tussen Lijnden en Hoofddorp, ter hoogte van Vijfhuizen, troffen Zoon en ik tijdens een zonovergoten fietstocht op weg naar Dochter het volgende SF-landschap aan. Het lijkt wel een autoloze zondag, maar dan anders. Een beetje à la de film Koyaanisqatsi, die we net de dag ervoor bekeken hadden. Toen ik die voor het eerst zag -begin jaren '80 in een café in Brussel, onder het genot van mijn allereerste witbiertje- leek dit allemaal nog heel ver weg. En nu? Nog geen 15 kilometer van mijn voordeur!En een eindje verderop:
is het een schilderij of een decor uit de nieuwste film van Alex van Warmerdam? Nee, het is allemaal echt, niet eens gefotoshopt.
Arme, arme bomen, zou het ooit nog goed komen met ze?

Goed opgelet

Tot nu toe was het altijd zo, dat ik mezelf aan het eind van de winter voornam om nu eens heel goed op te letten en het begin van de lente niet te missen. Verrukt en verbaasd moest ik vervolgens elk jaar weer vaststellen dat bomen en struiken ineens groen waren geworden. Alsof de seizoenswisseling zich in één nacht voltrokken had.
Dit keer ben ik niet overvallen door de natuur. Gaat het leven langzamer of is de waarneming verfijnder? In ieder geval kan ik het voortschrijden van al het nieuwe van dag tot dag volgen.Deze boom staat recht tegenover mijn huis. De foto is gemaakt vanuit het raam van mijn woonkamer. (Ja, kom er maar eens om in Amsterdam: een simpele huurwoning op 3-hoog, maar wel zó'n uitzicht!)
Langzamerhand wordt hij steeds groener en stralender. Regelmatig zitten er gezellige dikke duiven in te lunchen: ze pikken de zaadlijsten open, waardoor er ook een heleboel zaadjes met de wind mee kunnen waaien. Die worden een eindje verderop dan misschien weer jonge boompjes. Onverteerd zaad wordt door de duiven uitgepoept met hetzelfde effect. "Een typisch geval van goed geregeld," vindt Dochter dat "in tegenstelling tot een aantal andere zaken...". Ze is (ook) heel mooi als ze boos is.

Weekend

Dit zie je tegenwoordig als je op station Zuid in Amsterdam staat te wachten op de trein naar Eindhoven. Ik vond het wel uitermate futuristisch...
Iets meer dan vijf jaar geleden vertrok ik bijna dagelijks vanaf dit zelfde perron naar mijn werk en keek uit over braakliggend terrein. Dit is ervoor in de plaats gekomen.
En toen stopte de trein...

En dit is weer van een geheel andere orde.
Want je zal als kind toch maar zo'n boomhut hebben: in een magnolia, waardoor je ongeveer drie weken per jaar een bloeiend sprookjeskasteel tot je beschikking hebt! Neef en Nichten in Eindhoven hebben dat voorrecht. Ik ben jaloers.
Verder was het een enerverend weekend met eerst veel alcohol en nicotine en omgekeerd evenredig veel slaap. Daarna spa-rood en lekker eten met Broers en Zus. "Tussendoor" nog paardgereden op Ietje...
De bewegende beelden volgen pas op mijn 80ste verjaardag, zodat ik dan verbaasd kan uitroepen: "Ben ik dat? Ach welnee, dat kàn ik niet zijn. Zo dik en onhandig ben ik toch nooit geweest??!!"

Microkrediet

Het is dat mijn credit card momenteel geblokkeerd is (gisteren een ongelofelijk irritant telefoongesprek gevoerd met een abn/amro meisje over de kafkaïaanse procedures: ondanks dat mijn saldo nu is aangevuld, moet ik nog tot 5 april wachten totdat ìk kan bellen om te vragen of ie weer gedeblokkeerd kan worden... waarom gebeurt dat niet automatisch gvd??!! en later: ook zielig, als je je brood moet verdienen met zo'n klotebaantje in een call-center), maar anders was ik nu voor minimaal 25 dollar geld aan het lenen aan een kleine ondernemer m/v in bijvoorbeeld Tanzania, Samoa, Ghana of Azerbeizjan.
Las op bladzijde 5 in de Volkskrant van donderdag een column van Nicholas D. Kristof over hoe je op een heel directe manier een bijdrage kunt leveren aan armoedebestrijding: via Kiva, een organisatie opgezet door Matthew en Jessica Flannery, een jong Amerikaans echtpaar dat in Afrika heeft gewerkt. "Zij beseften dat het gebrek aan betaalbare leningen een groot obstakel was voor de economische ontwikkeling. Liefdadigheid is het volgens Flannery niet. Je wordt zakenpartner van iemand aan de andere kant van de wereld."
Hoe leuk is dat?!!
Ik heb al een beetje rondgsnuffeld op die site (waar je ook het artikel, dat oorspronkelijk in de NY Times verscheen, kunt downloaden) en heb me ingeschreven. Kreeg onmiddellijk een mailtje:

Dear Mathilde Dollekens,
Thank you for registering at http://www.kiva.org/
We look forward to partnering with you, and hope you will someday choose to 'sponsor a business' with us by loaning to an entrepreneur.
We believe this is one of the best ways to empower our neighbors, giving them opportunities to become economically independent, improve their standard of living, and alleviate poverty for themselves and their communities.
If you have any questions or concerns, please email us anytime at contactus@kiva.org
Thank you,
Kiva

Nu is het wachten (klotebank!!) op 5 april en dan kan ik aan de slag, waardoor iemand anders de kans krijgt om aan de slag te gaan.

Beste Geert,

Ik vind dat het trouwens ook maar eens afgelopen moet zijn met die allochtone hangvrouwen. Met lange rokken en dikke jassen om hun onbestemd gevormde lijven gedrapeerd en met hoofddoekjes op, zit dat maar op onze bankjes in onze lentezon te kletsen en te giechelen... Ze hebben gewoon plezier! Grote, goed gevulde boodschappentassen blokkeren de stoep zodanig, dat je er niet meer overheen kunt fietsen. Als je ze aankijkt, lachen ze naar je! Ik vind het bedreigend en ik vind het een schande. Waarschijnlijk hebben ze ook nog eens allemaal twee paspoorten. Zijn we nou helemaal gek geworden met zijn allen, dat we dat zomaar over ons kant laten gaan??!!

Zo zat ik gistermiddag op de fiets een nieuw hot issue voor meneer Wilders te verzinnen, nadat ik op het bankje bij de brug over de Schinkel een vrolijk clubje Marokkaanse buurtbewoonsters had aangetroffen. Het zag er zó gezellig en relaxed uit, dat ik er graag even bij was gaan zitten. Misschien had ik dat ook gewoon moeten doen of ze in ieder geval moeten vragen of ik een foto van ze mocht maken.
Anyway... het is dus maar gewoon hoe je naar de dingen kijkt. En ik dank God en Allah en Alles op mijn blote knietjes dat hier niet alleen blonde blauw-ogige mensen leven, maar dat er veel meer te ontdekken valt in ons platte, vlakke land.

Het is....

Lente. Of niet?!!

Hoeveel van die prachtig bloeiende magnoliabomen zouden er op dit moment in Amsterdam te bewonderen zijn? Deze staat op de Koninginneweg, vlakbij het politiebureau, dat vroeger ooit brandweerkazerne was (hebben we destijds nog bijna gekraakt :-)toen het net een maand leegstond ofzo...).
De bloei van de magnolia duurt maar even, daarna leidt de boom een vrij onbenullig bestaan. Gewoon een boom, met een stam en groene bladeren, verder niks.
Maar zo rond deze tijd, met zijn allen tegelijk, zijn de magnolia's onnavolgbaar, oogverblindend, overweldigend en zinnelijk mooi. Vooral in de late middagzon, met een strakblauwe hemel erachter.
Ik hoor net op het weerbericht dat we morgen weer eens regen krijgen. Waarschijnlijk klopt er niets van die voorspelling, dus kunnen we er morgen nòg een dag van genieten.

Pauw en Witteman

Al eerder maakte ik er melding van: Jeroen en Paul maken goede programma's met gasten die iets te melden hebben. Zo hadden ze gisteren een flinke groep jongeren in de studio die mee hadden gedaan aan het Atalanta-project in Marokko. Het project waarvan Geert Wilders, geïnformeerd door kwaliteitskrant de Telegraaf (hoeveel contradictio's in terminis kun je hebben in één bijzin?!), in de Tweede Kamer schande had gesproken. Immers, op kosten van de staat zouden Marokkaanse hangjongeren, die zich schuldig hebben gemaakt aan licht criminele vergrijpen, een plezierreisje aan het maken zijn...
Niets bleek gisteravond minder waar. De Nederlandse jongeren (waarvan een aantal van Marokkaanse afkomst) volgen opleidingen op MBO, HBO en WO-niveau. Daarnaast hebben ze bijbaantjes en hobby's: geen tijd om rond te hangen. Ze zijn nog nooit met de politie in aanraking geweest, maar wèl geïnteresseerd geraakt in het milieu-project dat onderzoek doet naar de mogelijkheden van eco-toerisme in Marokko. Ter plekke hebben ze hard gewerkt (o.a. een vlindertuin aangelegd) en hier in Nederland zullen ze tijdens het Dunja-festival de resultaten van hun onderzoek presenteren in de vorm van onder meer een documentaire, een rap en een toneelstuk. In hun eigen Afrikaanderwijk in Rotterdam gaan ze ook nog een vlindertuin aanleggen. Er werd smakelijk gelachen om de afgang van Wilders.
Lijkt me trouwens een heel goede strategie: geen cordon sanitaire, geen discussie op argumenten, maar gewoon iedere keer keihard gaan lachen als Wilders iets zegt in de Tweede Kamer!

Maandagavond was Andrée van Es te gast. Al sinds mijn jonge jaren in de provincie heb ik haar hoog zitten: als mooiste en slimste meisje in de politiek (PSP), als ongehuwde moeder van een gekleurde zoon (en dat zo'n 30 jaar geleden!), als directeur van de Balie. Vlak na het overlijden van haar man Maarten van Traa in 1997, zag ik haar eens lopen op station WTC. Zo waardig en trots en toch zo verdrietig en alleen. Ik had haar graag gegroet, maar dorst haar beschermende eenzaamheid niet te doorbreken.
Sinds 2002 is ze directeur van de GGZ en kwam in Pauw en Witteman vertellen over de week van de Psychiatrie die dit jaar als thema "Voel je veilig" heeft. In Nederland worden meer psychiatrische patiënten in de isoleer geplaatst dan in andere Europese landen. Oorzaak: in die andere landen worden patiënten rustiger gehouden met behulp van medicatie. "Maar," zei Andrée "er worden goede resultaten geboekt door hulpverleners te trainen in het hanteren van aggressief gedrag."
Ze is nog steeds verstandig en ziet er prachtig uit met bouwjaar 1953.
En.... ze is grijs!
(Met excuses voor de strepen door het beeld, maar even niks aan te doen. We're working on it, Andrée.)

AbFab

Gisteravond weer eens genoten van Edina en Pats. Edina had dochter Saf beloofd te zullen stoppen met drinken.
"Wat drink je dan als je geen alcohol drinkt?" vroeg haar beste vriendin Pats.
"Water."
"Water?"
"Ja, water. Je weet wel: waar je de whiskey mee aanlengt! Trouwens, jij bent toch ook wel eens gestopt met drinken?"
Reactie van Pats:
Needless to say lukt het Edina voor geen meter om de fles te laten staan en komt Saf erachter. Wrange ruzies volgen.
Aan het einde van de aflevering gaat de telefoon en Saf neemt op. Na even geluisterd te hebben, geeft ze de hoorn verheugd aan haar moeder. "Het is de Betty Ford kliniek, je kunt deze week nog komen voor een in-take." Edwina kijkt heel serieus en vraagt om wat privacy, waarop Saf mild glimlachend de ruimte verlaat.

PS Foto's van de beeldbuis zijn gemaakt met de 2 megapixel-camera van mijn nieuwe telefoontje waar ik o, zo blij mee ben!

Weekend papa's

Op vele plaatsen in Nederland op dit moment een wrede werkelijkheid...

Lang geleden

Mijn modem deed het niet meer... Meer dan een hele week had ik thuis geen internet en het was geen onverdeeld ongenoegen (=een verdeeld genoegen?). Er gaat een hoop tijd zitten in het checken van andere blogs, bankrekeningen, horoscopen etc. en ook het zoeken van "belangrijke" informatie. Net zoals wanneer de televisie stuk is, gaf het dus ook wel rust.
Maar vanochtend zijn Zoon en ik naar het postkantoor gefietst alwaar een nieuw modem (kosteloos ter beschikking gesteld door über-provider xs4all) op ons lag te wachten. Na een hoop geklooi met snoertjes en splitters en toch ook een beroep doen op de Helpdesk is alles weer bij het oude. Joechei!!
Waar waren we gebleven?
Onder andere bijwaar ik op 14 maart naar toe ging met M. Eerst heel fijn gegeten en uitgebreid bijgekletst bij Marci Panis: waanzinnig lekkere biefstuk met rucola en zelfgemaakte frieten voor een habbekrats.
Daarna naar Carré voor een ietwat vervreemdende ervaring. De zaal lag namelijk regelmatig plat, waarna wij elkaar slechts aankeken met een vragende uitdrukking op het gezicht "hebben we iets gemist?" Bij het bier na afloop kwamen we tot de conclusie dat JJ jong is met zijn 27 jaren en waarschijnlijk daardoor zijn programma nog niet in evenwicht heeft. Geen goede balans tussen... ja wat eigenlijk? Belerende vertogen over ontwikkelingshulp, ontroerende verhaaltjes over de kracht van Afrikanen, het neerzetten van typetjes, grove-opmerkingen-over moslims-die-gewoon-gemaakt-moeten-kunnen-worden: er kwam van alles voorbij. Maar het was niet scherp genoeg voor mij, hij nam niet ècht positie in. Hij bleef misschien wel een beetje buiten schot?

In ieder geval moet ik nu stoppen met bloggen want Zoon wil ook wel weer eens wat, zegt hij.

Viktor en Rolf

Normaal gesproken ben ik niet zo dol op ze, maar afgelopen week stond er een foto in de krant van een stuk uit hun nieuwe collectie, waardoor ik ze nu van een zekere vorm van genialiteit verdenk. Niet eens zozeer op hun vakgebied, maar meer in het pakken van de tijdsgeest en die met een zekere humor vertalen naar een beeld. Kunst dus, en niet persé mooie kleding.
We zien een mannequin in een jurk van authentieke, traditionele stof van Zeeuwse makelij. In de jurk zijn wat klederdrachtdétails verwerkt, maar verder is het een modern ontwerp. De mannequin loopt op hooggehakte(!) klompen. Het meest bijzondere vind ik nog de metalen stellage met lampen en geluidsboxjes, die onderdeel uitmaakt van de creatie. Hij doet me denken aan het houten juk, waaraan de melkmeisjes in vervlogen tijden hun emmers konden ophangen, om zo het dragen van hun last te vergemakkelijken.
Wat wordt er gedragen met het juk van Viktor en Rolf? De last van de individualiteit, verbeeld door eigen muziek en een eigen lichtshow. De individualiteit is in dit ontwerp verbonden met symbolen van een verleden waarin het groepsleven zo belangrijk was.
Voor mij hebben Viktor en Rolf een beeld geschapen voor de vraag waarvoor de moderne mens zich geplaatst ziet: hoe je individualiteit te beleven in samenleving met de anderen?
Hoe jezelf te zijn zonder geïosoleerd te raken?
Of geven ze zelfs al een antwoord op die vraag?

Maansverduistering

Om iets voor middernacht bewees Zus zich wederom als veel verstandiger dan ik door te zeggen dat ze naar huis wilde. Daardoor is de kater op deze zondag heel goed handelbaar. Maar bovendien waren we nu juist op tijd buiten om de maansverduistering te kunnen aanschouwen, terwijl we in een rustig tempo richting Oud-Zuid fietsten. Wat ik zag, lijkt nog het meeste op Meer prachtige foto's van het bijzondere natuurverschijnsel zijn bij bbc.com te vinden.
Op 21 februari 2008 zal opnieuw vanuit Nederland te zien zijn hoe de aarde precies tussen de zon en de maan inschuift. Het is dus een minder zeldzaam gebeuren dan een zonsverduistering. Toch gaf het me vannacht een heel bijzonder gevoel om de hemel, met daarin het spel der planeten, te aanschouwen. Het universum, de kosmos, het heel-al (bestaat er een mooier woord?!): je bent er een piepklein onderdeel van en tegelijkertijd het onmiskenbare centrum.

Prijsvraag

Is deze foto vanmiddag genomen in Amsterdam of in Parijs? En waar dan precies?
Stuur je ideeën z.s.m. in via de Comments onder aan deze pagina. Oplossingen worden behandeld in volgorde van inzending.
De winnaar wordt door mij meegenomen naar Dos op de hoek van de Nwe Willemsstraat en de Marnixstraat, alwaar wij op mijn kosten zullen genieten van de sfeer (alsof je in een café in Madrid bent), de flamenco-muziek, heerlijke Spaanse tapas (vooral de salade met spinazie en gehaktballetjes in komijn-tomatensaus zijn bijzonder aan te bevelen) en wijn.
P.S. Familieleden en bekenden van mij zijn uitgesloten van mededinging, evenals kinderen, vrouwen en domme, onaantrekkelijke, humorloze mannen buiten de leeftijdscategorie van 40-55 jaar.

Na Pasen

Als we nog een beetje misselijk zijn van de Paaseieren (van kip of chocolade) ga ik op dinsdag 10 april met Broer, Zoon en Dochter naar de Melkweg om deze supervrolijke Britpop-jongens, the Fratelli's, heel intens te beleven.

(Die met die krullen hebben ze niet voor niets vooraan gezet op de foto: hij is duidelijk de leukste.) Ik kan me nu al verheugen over hoe Zoon uit zijn dak zal gaan op de muziek, vooral Henrietta spreekt daarbij tot mijn verbeelding, met deze als goede tweede. Ritmisch wat ingewikkelder, maar dat kan hij wel aan. Zeker weten.

Uitgeput

Dochter en moi stapten vol opgewekte verwachting Vredenburg binnen. We waren er helemaal klaar voor na ons lichte maar toch voedzame diner, met onze verse pakjes Lucky Strike en Dunhill op zak. Ik sprak de gedenkwaardige woorden: "Ik ga deze avond heel intens beleven."
En toen bleek het volgende:
Ik grijnsde vol ongeloof.
Maar ach, uitgeput... da's toch zielig? Zo'n meiske maakt natuurlijk ook veel te veel mee: zo lang van huis, de hele wereld over en maar zingen. Als het dan nodig is, moet je de tijd nemen om gewoon even te chillen op je eigen bank ergens in Londen. En ze ziet er inderdaad ook wel een beetje moe en kwetsbaar uit, of niet?

Nou ja, we hebben Leo maar weer uit de parkeergarage gehaald en zijn richting huis gereden, terwijl Dochter steeds aan me vroeg: "Kan ik iets voor je doen?"
Ze is zó lief.
Nog veeeeeeeeeel liever dan Lily.
Mooier ook.
Morgenavond gaat ze naar Parijs met Vriend, die daar met zijn maten gaat worstelen. Maar voordat ze vertrekt belt ze me nog even, zodat ik haar goede reis kan wensen en veel plezier. Dan zal ik nog eens zeggen hoe gezellig ik het vandaag vond. En dat ik zo verschrikkelijk veel van haar houd.

Babel

Vele maanden nadat ik de recensies had gelezen, ben ik vanmiddag Babel gaan bekijken. Ik wist alleen nog iets van verhaallijnen die niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar op het laatst wèl bij elkaar komen: een beetje à la Magnolia van P.T. Anderson.
En dat was zeven (?) jaar geleden een film die dusdanig bij me insloeg dat ik hem drie keer achter elkaar ben gaan zien en er vervolgens de soundtrack èn het scenario van heb gekocht. Verder heb ik daarna nog Hard Eight, Boogie Nights en Punch-Drunk Love van dezelfde regisseur in me opgezogen. Binnenkort komt er een nieuwe van hem uit: There Will be Blood. Iets om naar uit te kijken.
Goed, terug naar Babel.
De eerste helft (want er was godbetert een pauze ingelast) had ik moeite om te blijven zitten. Dat kwam niet in de laatste plaats, doordat ik omringd leek te zijn door een aantal 50+stellen, die de film becommentarieerden alsof ze thuis naar zo'n Engelse detective zaten te kijken. De één wist nog eerder dan de ander hoe het beschieten van een bus in Marokko te maken had met de blonde kindertjes in Amerika en met de vader van het doofstomme meisje in Tokio. Gatverdamme. Sinds wanneer is bioscoopbezoek bedoeld om de IQ-verhoudingen binnen een relatie duidelijk te krijgen? Ga dat lekker ergens anders doen, zeg!
Maar niet alleen dat gezever om me heen maakte me onrustig. Ook de film was daar debet aan. Alle beelden waren vanaf het begin doordrenkt van naderend onheil, terwijl ik niet kon voorzien waar het op uit zou draaien. Heel knap gedaan, dus. En naar om aan overgeleverd te zijn.
De verlossing kwam na de eerste hartstochtelijke kus van Cate en Brad. Zij ligt half dood te gaan op de vloer van een hutje in een Marokkaanse negorij en vraagt hem voor hun kinderen te zorgen als ze er niet meer is. Ze vraagt hem niet weer op de vlucht te slaan, zoals na het overlijden van hun baby. Ze zit onder het bloed en de urine die ze heeft laten lopen en moet weer plassen. Terwijl hij haar overeind helpt en een oude pan onder haar schuift, kussen ze elkaar. Niks glamour, niks sexy, maar wat een hartverscheurende honger naar liefde.
Ik heb daarna nog meer gehuild. Vooral toen Brad al zijn papiergeld aan de Marokkaanse gids wilde geven als dank voor alle trouwe steun. Het was vlak voordat hij bij zijn vrouw in de reddende helicopter zou stappen. De helicopter die al het armoedige stof en woestijnzand in het dorpje door de lucht deed zwiepen, waardoor de inwoners nauwelijks meer konden ademen. De gids duwde de hand gevuld met dollars tot twee keer toe van zich af. En Brad toonde zijn respect door het geld weer in zijn zak te steken.
Het is niet waar, dat al het onheil werd afgewend. Er zijn wel degelijk onschuldige slachtoffers gevallen: het Marokkaanse jongetje en de illegale Mexicaanse immigrante. Maar de liefde tussen mensen is in deze film een waardige tegenhanger van het kwaad.
Don't tell them, show them, heb ik ooit geleerd bij een cursus scenarioschrijven. Alejandro Gonzáles Iñárritu, de Mexicaanse regisseur, heeft dat gebod opgevolgd in zijn film. En volgens mij mag iedereen zelf bepalen wat er verteld wordt. Daar heb je nog eens wat aan!

Lekker?

Ja, het was gewoon lekker. Ik heb geroeid, ik heb wat met gewichten gedaan en ik heb ontzettend staan stuntelen op zo'n loopband, waar je dan al wandelend of rennend de snelheid van moet regelen, terwijl je ondertussen nog moet uitkijken dat je er niet vanaf struikelt. Ik had het veel te druk met mezelf en alle apparaten om me te storen aan anderen. Het zweten ging goed en de tijd vloog voorbij.
Volgens mij heb ik steeds geglimlacht.
Na afloop stond ik met enigszins knikkende knieën buiten en voelde me net zo voldaan als na een potje goede seks. Vrijdag weer!

Morgen.....

is het begin van de rest van mijn leven. Om precies te zijn: morgen om 16.30 uur. Dan ga ik namelijk onder leiding van Patrick sporten. We hadden donderdag een fijn intake-gesprek, waarin ik veel van mezelf kwijt kon.
"Zo'n sportschool, met al die mensen in zo'n kleine ruimte, allemaal zwetend en zwoegend op van die apparaten: voor mij is het de hel. Ik vind het echt verschrikkelijk!" heb ik gezegd.
Eerst keek hij me ongelovig aan, maar toen ik niets van mijn woorden bleek terug te willen nemen, kwam er een goede vraag: "Wat doe je dan hier?"
Vervolgens kwamen de rugklachten, het overgewicht, de slechte conditie en het steeds meer gaan hangen van verschillende onderdelen ter sprake en dat het dus eigenlijk een kwestie van to choose between the devil and the deep blue sea was, zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen. Je zou het een negatieve motivatie kunnen noemen. Of uitgaan van het ergste en dat het dan alleen maar mee kan vallen.
Patrick zei dat ik een heel vitale indruk maakte, al noemde ik mezelf het tegenovergestelde van fit. Ja, het is een slimme jongen, die Patrick. Jong ook en goed in zijn strakke vel zittend...
Nu moet ik morgen nog een soort van sportbroek zien te scoren, die comfortabel zit en toch flatteus is. En dan gaat hij een "parcours-tje" voor me maken.
We gaan heel rustig beginnen, hebben we besloten.

Pro Wrestling Holland

Vanavond om acht uur bevond ik mij te IJmuiden in gezelschap van Zoon, Dochter en haar Vriend. In een naar verschaald bier ruikende, met veel hout verbouwde loods ergens in het havengebied werden keihard onder meer Saturday Night Fever en Staying Alive van the BeeGees gedraaid. Samen met allerlei lichteffecten gaf het geheel de indruk van een disco op het Drentse platteland. Maar... in het midden van de ruimte bevond zich een gevechtsarena: zo'n vierkant podium van ongeveer een meter hoog, omringd door verende touwen en met in de hoeken rode stootkussens. Via Vriend waren we beland op een avond georganiseerd door Pro Wrestling Holland. We hebben onze ogen uitgekeken.
Volwassen kerels van allerlei statuur (van prachtig gespierd tot weerzinwekkend vet) in verschillende outfits (van een eenvoudig hemelsblauw worstelbroekje tot een hilarische homo-erotische combi van knalroze veren met zwart leer) gingen elkaar te lijf. Ze sloegen en trapten waar ze elkaar maar raken konden, probeerden elkaars vingers, armen en benen te breken en slingerden elkaar door de lucht. En als zo'n lijf van meer dan 100 kilo plat op de rug en met een oorverdovende knal op de krakende houten vloer terecht kwam, trilde alles mee en joelde het publiek of slaakte kreten van afgrijzen. Soms was het één tegen één, maar er waren ook teamwedstrijden en dan stonden er wel zes van die mannen tegelijk in de ring, waardoor ook de scheidsrechter moeite had om het overzicht te behouden.
Ik heb me verbaasd, ik heb gehuiverd, ik heb verschrikkelijk gelachen en ik heb me uitstekend vermaakt. Het was namelijk allemaal in scène gezet. Het was een bijzondere choreografie met ongebruikelijke maar zeer goed getrainde dansers, die ook nog eens kunnen acteren. Eigenlijk een vorm van kunst.
Zaterdag 14 april is er weer een voorstelling in de Kromhoutstraat 44 te IJmuiden, toegangsprijs een tientje. De bar is constant open en er mag gerookt worden. Komt dat zien!

De briljante billen van roekeloze Rico

Arm bijna uit de kom

Man wordt neergelegd op vibrerend hout.

Haren trekken mag ook

Uitstel

Patrick belde net: hij wilde morgenavond eigenlijk niet zo laat werken en of ik de afspraak wilde verzetten. Nu is het donderdag 18.00 uur worden. Van één dag uitstel komt vast geen afstel, toch?

Eindelijk...

Ruim een maand nadat ik het plan opvatte, is het gelukt: op maandagochtend nog wel. Ik heb het Medisch Sport Centrum gebeld, kreeg iemand aan de telefoon èn kon zo maar een afspraak maken voor woensdagavond. Om 21.30 uur ga ik met ene Patrick praten over hoe ik mijn conditie kan verbeteren en buikspieren versterken, zodat mijn algemeen welbevinden erop vooruit gaat en ik rugklachten kan vermijden. Klinkt heel gezond en verantwoord, nietwaar?
Stiekem hoop ik er vooral in esthetisch opzicht bij te winnen.
Zo vlak voor de 50, met grijs haar gaan werken aan een mooier lichaam... is dat misschien een beetje gek? Kan me geen ruk schelen, want ik word er heel erg vrolijk van. Van de gedachte. Ik weet niet wat daar van overblijft, als ik in de doe-fase beland.
Wie dan leeft wie dan zorgt.

We love Lily.

Wie heeft er twee kaarten voor het concert van Lily Allen in Utrecht op donderdag 1 maart a.s.?
Juist ja... ik ja! Midden in een slapeloze nacht gescoord toen ik via internet met mijn credit card in de aanslag toch nog iets vreugdevols op de wereld probeerde te veroveren. Het is me uiteraard gelukt.
En dus ga ik daar dan met Dochter heen en gaan wij samen genieten van dat mooie eigenwijze meisje, dat vast weer een heel grappige en toch stijlvolle jurk om haar volupteuze lichaam heeft gedrapeerd, met kittige hakjes eronder, die passen bij de pittige liedjes die ze zingt met een stem die klinkt als een klok. Soms kun je bijna niet geloven dat je ècht de woorden hoort die je hoort: met vloeken, krachttermen en andere grove taal verhaalt ze over het leven dat volgens haar bepaald niet over rozen gaat. Maar de combinatie met de opgewekte muziek maakt de ellende draaglijk, bij vlagen zelfs humoristisch.
Wij herkennen dat. Het is een werkzame formule: niet de feiten geven de doorslag, maar vanuit welke hoek en op welke manier je ze benadert.

Integratie à la moi.

Meestal ('s avonds en op maandag) is hij dicht als ik er langs rijd: ArtiChoc aan de Koninginneweg, de lekkerste bonbon/ chocoladewinkel van Amsterdam. Edoch, vanmiddag toen ik met Zoon tevergeefs (maar o, wat hebben we gelachen!) een poging had gedaan om te shoppen in de Cornelis Schuytstraat en we weer richting huis reden, wist ik het ineens: ik had zin in chocolade èn die winkel was open èn we gingen erheen èn een flinke voorraad inslaan!
We waren niet meteen aan de beurt, dus hadden alle gelegenheid om ons goed voor te bereiden op de bestelling. Het werden gedroogde schijfjes sinaasappel met chocolade, chocoladetruffels met slagroom en vervolgens nog een heleboel bonbons: met honing en whiskey, jamaica rum en mango, gedroogde aardbei, macadamianoten, vijgen, dadel-zoethout, olijven, limoen en ook wat klassieke pure kersenbonbons. Ik verwachtte dat het me wel iets van drie tientjes zou gaan kosten, maar het niet eens zo dikke winkelmeisje (hoe zou ze dat zo netjes binnen de perken weten te houden?), vroeg me slechts dertien euro en veertig cent te betalen. Toen hebben we ook nog maar wat heel erg bijzonder lekker uitziende "Hemelse Stenen" in laten pakken en nog geen 20 euro lichter stonden we even later op de stoep bij onze fietsen.
Door al die chocoladeluchten in mij opgesnoven te hebben, hield ik het niet meer en maakte daar ter plekke het bovenste zakje in het schattige tasje open en nam er uiterst voorzichtig tussen duim en wijsvinger zo'n heerlijke bonbon uit. Ik bekeek hem even van heel dichtbij en stak hem vervolgens langzaam in mijn mond. Op het moment dat mijn verhemelte zich rond de smeltende chocolade en andere ingrediënten sloot, moest ik even mijn ogen dichtdoen: het genot was tè overweldigend.
Toen ik ze weer opende, keek ik recht in de vrolijke gezichten van twee jonge, behoofddoekte moslima's, die mij vanachter een raampje van lijn 2 belangstellend gadesloegen. Ik maakte met mijn hand vlak bij mijn oor het oud-Hollandse gebaar voor "erg lekker" en grijnsde. Op dat moment ging de tram bellenrinkelend weer rijden en staken de vrouwen vrolijk hun duimen op naar mij.
Moraal van dit verhaal: integreren is veel gemakkelijker dan doorgaans beweerd wordt en bovendien lang niet zo duur als je soms zou denken.

P.S. Zoon en ik hebben ongeveer een uur geleden de laatste bonbons opgegeten. We zijn niet misselijk. Hij vond "de eerste met drank" (=jamaica-rum met mango) de lekkerste, ik die met limoen.

Weer niet gelukt

Ben deze week wéér niet naar de film geweest. En die afspraak met het Medisch Sport Centrum is ook nog steeds niet gemaakt. Voornemens... ze zijn snel in de wereld, maar krijg ze maar eens op de grond! Ik geef mezelf gewoon weer een nieuwe kans. Da's uiteindelijk veel beter dan boos worden, weet ik uit ervaring. Wijsheid ondanks alles.

Toen Zoon nog een piepklein Zoontje was...

Veertien jaar geleden lag ik in het Prinsengrachtziekenhuis de gelukkigste vrouw ter wereld te wezen. De natuur had me weliswaar weer eens flink gefopt (na meer dan 24 uur weeën en volledige ontsluiting werd het toch weer een keizerssnee), maar dat deerde me niet. Ik had nu een Dochter èn een Zoon. De enige man ter wereld die gegarandeerd tot aan mijn dood van me zou houden, lag in mijn armen. En ik belde de hele wereld af om er kond van te doen. Ik wilde en kon niet slapen, ook al was ik nog zo moe. Deze middag kon voor eeuwig duren, als ik maar wakker bleef en steeds maar aan dat hoofdje rook, die zachte wangetjes kuste, alle teentjes telde en dan weer zijn haartjes streelde. Steeds weer dat wonder beleven.
Tot op de dag van vandaag.

To the Gay Bar!

Als je even een filmpje wil bekijken waar je erg vrolijk en energiek van wordt...
Met Dank aan Zoon.

You Tube

Nou ben ik toch helemaal modern geworden! Ik hoef nu niet meer een linkje te kopiëren en te plakken, maar kan zomaar pardoes een filmpje op mijn blog toveren. Is het niet fantastisch??!!
(Ze lieten me zoëven weten dat het "shortly" op mijn blog zou komen te staan, dus we wachten het maar even af.)

Dochter

Zeventien jaar geleden lag ik voor pampus in het Burgerziekenhuis met een snee in mijn buik. Maar.... ik was moeder geworden! Van een meisje, dat ik meteen herkende toen ze in een couveuse mijn kamer werd binnengereden. Totaal suf van de narcose hield ik haar in mijn armen. Ik kon het niet geloven en tegelijkertijd was me nog nooit iets vanzelfsprekenders overkomen. Het wonder van het nieuwe leven door mij voortgebracht.
Ik en de wereld waren voor altijd veranderd.
Zo klein en zo aanwezig.
Hoe kon het dat ze er ooit niet was geweest?
Ik houd van haar als van geen ander.
Nog steeds en zo zal het altijd zijn.
Mijn Dochter.
All is Full of Love

Zo lief....

Dit liedje... zo schattig, zo zoet, zo lief.

Muggen, katten en een kikker.

Ik vind het helemaal niet erg als de winters warmer worden (en de zomers trouwens ook). Hoe meer de zon schijnt, hoe beter. Hoe Mediterraner de temperaturen, hoe liever het mij is. En die Elfstedentocht kan me al jaren gestolen worden.
Maar dat ik eind januari verrek van de jeuk omdat ik ben gestoken door een mug... dat vind ik dan weer niks!

Verder valt het me op dat een hoop bloggers (ik heb vandaag wat rondgeneusd bij de concurrentie) hun ruimte vullen met foto's en zelfs filmpjes van hun katten. En daar dan weer tekst aan wijden. En daar reageren anderen dan weer heel enthousiast -als het ware poezelig- op... Ik begrijp daar niets van.
Ik heb ook twee van die beesten, maar geen haar op mijn hoofd die er zelfs maar een ogenblik aan dènkt om zulks te doen. Ik heb ze ooit aangeschaft voor Zoon en Dochter, mede in de hoop dat ze de muizen buitenshuis zouden houden. Voor de rest horen ze bij het meubilair. Er is er één een keer van 3-hoog uit het raam gevallen. Toen ben ik met schort voor (ik stond net te koken), op mijn huisslippers met een bloedende kat op de arm en een zwier kinderen achter me aan naar de dierenarts twee blokken verderop gelopen. Het was een mooie, dramatische optocht. Het liep allemaal goed af en ik voelde me een ware heldin. Was oprecht verbaasd dat ik het in me had.
De andere (haar zusje) is later van ons weggelopen. Ik heb niet eens van die postertjes gemaakt om aan bomen of bij de supermarkt op te hangen. Ik kon het beest eigenlijk geen ongelijk geven. Ergens anders had ze het vast veel beter.
De kattenbak is altijd veel te snel weer vies (en wie moet hem dan schoonmaken? juist ja!), overal zitten haren (en wie moet er dan stofzuigen? juist ja!), ze willen steeds maar aandacht, vers water en voer en ze maken herrie. Als ze zich schoon likken, als ze spinnen, als ze spelen met een elastiekje, als ze lopen over de krakende houten vloer.
Het is misschien mijn boerinnenbloed dat opspeelt als ik naar mijn katten kijk: zo lang ze zich nuttig maken, mogen ze er zijn, maar ik wil geen last van ze hebben. En al dat eindeloze gefleem met die beesten of dat gebabbel tegen ze met hoge stemmetjes: ik vind het gedegenereerd gedrag.

Kreeg van Dochter de volgende tekening opgestuurd. Het lijkt wel Dierendag!

Typisch...

Zodra het over slettebakken gaat, is het oppassen geblazen. Iedere keer als ik via de link in mijn laatste entry naar de sloerie-test ga, krijg ik een soort spam-reactie erbij. Alsof het een virus is. Ik haal ze natuurlijk weg, maar ben ondertussen kwaad op de anonieme smethaard die mijn blog bezoedeld. Volgens mij is hier niets aan te doen, behalve dan de link weghalen.
Daar moet ik even over nadenken.

Slet, sloerie, lellebel?

Heb je het altijd wel van jezelf gedacht, maar nooit zeker geweten? Er is nu een volmaakt betrouwbare test voor. Je moet wat Engels begrijpen om de vragen te kunnen beantwoorden. Het kost je niet meer dan een paar minuten. Het is grappig om te doen door alle herinneringen die boven komen drijven. Je hoeft niet ècht eerlijk te zijn. En het zet weer even alles op een rijtje, zo vlak voor het weekend.
Niet langer denken dus, maar doen.

P.S. Mijn score was 47%...

Uitgroei

Vlak voor de Kerstvakantie was er het beslissende moment: weer een paar uur met mijn hoofd in de henna... of niet! Ik deed voor de spiegel mijn haar een beetje naar achteren en kreeg met halfdichtgeknepen ogen een indruk van een Mathilde met grijs haar. Vond het wel indrukwekkend en op een rare manier spannend. Hoe zou de buitenwereld op mij reageren als ik mijn grijze haren zou koesteren in plaats van ze te verdoezelen? Een mooi voornemen voor 2007 was geboren: ik laat de boel de boel, qua haren dan. Ziehier een momentopname. Ik vind het er veelbelovend uitzien.

Storm

Ik kwam de klas uit en daar stond het op het bord in de hal: alle lessen vallen uit in verband met de storm. Ik werd er een beetje lacherig van. Was dat niet erg overdreven? Kom op, een beetje wind. Gaan we nou echt heel slap worden met zijn allen?
Maar nee, vertelden collega's mij, er was verkeers- èn stormalarm afgegeven. Als je vanmiddag niet persé naar buiten hoefde, kon je maar beter binnen blijven en bovendien zou het openbaar vervoer plat gaan vanaf 15.00 uur. Er werden windstoten van 120 km per uur verwacht! De wekelijkse vergadering werd afgelast, omdat verschillende collega's buiten de stad wonen en veilig thuis moesten kunnen komen...
Sta je daar, met ineens een vrije middag om handen. Ik had mooi naar de film kunnen gaan, ware het niet dat ik van de autoriteiten naar huis moest. En het Medisch Sport Centrum bellen voor een afspraak had waarschijnlijk ook niet veel zin, want die waren natuurlijk ook allemaal op tijd vertrokken.
Al mijn goede voornemens doorkruist door het weer...
Voelt wel goed: je kunt zo veel bedenken als je wilt, maar dat wil helemaal niets zeggen over de kans dat het doorgaat. De mens wikt en God beschikt.

Nog een leuke uit de Engelse les vandaag.
In een klas met 13- à 14-jarigen mochten ze om de beurt een onregelmatig werkwoord noemen: to think-thought, to see-saw, to hide-hid, to run-ran, etc. Ik hoorde een leerling tegen zijn buurman zeggen: "to fuck". Ze grijnsden naar elkaar.
Ik: "Nee jongens, dat is regelmatig..., als je geluk hebt tenminste!"

Gezond leven

Vandaag heb ik besloten dat ik zo snel mogelijk een afspraak ga maken bij een Medisch Sport Centrum. Daar mogen ze gaan onderzoeken en vaststellen wat ik allang weet: ik ben fysiek niet fit. Ik heb een hekel aan sport, sportscholen, sportkleding. Alles waar het woord sport in voorkomt wekt bij voorbaat aversie op bij mij. Jaren geleden -want ik ben best van goede wil- heb ik voor 150 Euro renschoenen gekocht van het merk Asiacs. Via hun site had ik een heel trainingsprogramma op laten stellen waardoor ik binnen drie maanden 2 kilometer (!!!) aan één stuk door hard zou kunnen lopen. Ik zag al helemaal voor me, hoe ik als een bevallige hinde 's ochtends bij het krieken van de dag de straat op zou rennen, zó langs het verstilde Jaagpad het nog nevelige Amsterdamse Bos in, waar kleine kuddes herkauwende, dampende koeien mijn geheel gestroomlijnde gestalte dromerig nastaarden in het zacht-roze ochtendlicht...

De realiteit was heel anders. Op een druilerige dinsdagmiddag reed Zoon (destijds een klein blond engeltje van een jaar of acht) op zijn kinderfietsje naast mij met de stopwatch in de hand. Na twee minuten had ik het gevoel alsof mijn hoofd zo verhit en gezwollen was, dat het ieder moment van mijn romp af kon springen. Ik kreeg geen lucht meer, mijn ingewanden krampten, ik zweette me een ongeluk en bovendien had ik het sterke gevoel dat ik mezelf volkomen belachelijk maakte. Toen ik eindelijk na drie minuten rennen 60 "volle" seconden (big deal) had om weer enigszins op adem te komen, zei Zoon in al zijn kinderlijke onschuld: "Je ziet er ineens wel een stuk ouder uit, Mam." Dat deed de deur dicht. Ik ben naar huis gestrompeld, heb die schoenen uitgetrokken en nooit meer gedragen. Helemaal verkeerd, weet ik ook wel, ik had dóóór moeten zetten en dan was ik nu aan het sparen geweest voor een ticket naar New York om daar met mijn afgetrainde bekkie de marathon te kunnen lopen. Maar ja, zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar.

Wèl heb ik heb sinds zaterdagavond geheel en al per ongeluk niet meer gerookt. Er ligt een vol pakje sigaretten in de keuken met de aansteker er bovenop, maar ik taal er niet naar.
Morgen (als ik die afspraak heb gemaakt met het Medisch Sport Centrum) komt Dochter 's avonds bij me eten om weer eens lekker bij te kletsen. Daar heb ik ongelofelijk veel zin in. Zou best kunnen dat ik er dan toch weer ééntje (of meer opsteek). Is niet bij voorbaat uitgesloten.
Je moet ook niet ineens àl te gezond gaan leven.

Kill Bill I & II

Zondag met Zoon genoten van de twee laatste films van geniale Quentin: die vent is aangenaam gestoord! Jackie Brown deed me ooit bij het verlaten van de bioscoop een dikke decimeter boven de grond zweven van gelukzaligheid, maar de glorieuze wraaktocht van Uma is ook niet mis. En dan vooral hoe dat verhaal verteld en in beeld gebracht wordt... fantastisch: letterlijk en figuurlijk. Prachtige gevechtsscènes, humoristische special effects, een bijzondere rol voor vrouwen, gebruik van zwart-wit en kleur, etc. etc. Achteraf gezien wel jammer dat ik de films gezien heb op mijn kleine televisie in plaats van op een groot scherm in een bioscoop. Ik heb me teveel laten leiden door negatieve recensies. Beter was het geweest om te denken: de nieuwste Tarantino moet je gezien hebben.
En zo zijn er natuurlijk meer belangwekkende regisseurs. Vandaar mijn voornemen om vanaf nu elke week minstens één keer naar de film te gaan. Op woensdag- of donderdagavond, omdat ik dan geen huishoudeljke verplichtingen heb ten opzichte van Zoon of Dochter. En dan ga ik er -als alles goed gaat- mooie stukjes over schrijven op deze blog.

Time flies when you're having a good time...

Er is alweer een week voorbij sinds ik mijn laatste stukkie heb geplaatst. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd verstrijkt, lijkt het wel. Het zou ook kunnen dat ik veel en veels te hard werk, maar ik heb geen zin om daar over na te denken, want ik vind het allemaal veel en veels te leuk. Is dit nou wat ze een vicieuze cirkel noemen?

Playlist

En als er mensen zijn die willen weten naar welke muziek ik zoal geluisterd heb.... klik hier. Oude en nieuwe liedjes, waarop het trouwens heerlijk nakijken is.
Jaja, ik heb mezelf er toch maar aan doen geloven!

Vakantie voorbij

De laatste dag voordat school weer begint... Ik heb ècht geprobeerd om vandaag om 9 uur op te staan (al een pietsje meer in de richting van 7 uur, dan de vele verslapen ochtenden hiervoor), maar het lukte niet. Als ze mij m'n gang lieten gaan, lag ik er 's nachts nooit voor tweeën in: aan het eind van de avond kom ik pas echt tot leven. Dan vind ik de rust om eindelijk eens in dat boek te duiken of zie ik er de lol van in om de koelkast helemaal schoon te maken en de was op te vouwen in mooie stapeltjes. Kan ik niet helpen, gaat geheel buiten mij om. Het liefst zou ik na een paar uur slapen 's morgens vroeg opstaan en 's middags siësta houden. Mediterrane leefstijl.
Anyway. Had me voorgenomen om de tweede week van de vakantie heel veel achterstallig nakijkwerk weg te werken, zodat ik met een geheel schone lei kon beginnen in het Nieuwe Jaar. Het is me niet gelukt. Net zoals het er niet van gekomen is om mijn hele huis op te ruimen, de administratie te ordenen, alle ongebruikte kleren naar de Voedselbank te brengen en nog wat van die praktische zaken, die ik maar wat graag laat liggen, terwijl ik zeg dat ik het zo verschrikkelijk druk heb. Is ook zo. Maar er zullen vast van die geweldige carrièrevrouwen zijn die àlles voor elkaar krijgen en daar dan ook nog een boek over schrijven.
Boeien. Ik heb een heerlijke vakantie gehad. Ik heb veel lieve, dierbare mensen om me heen gehad. Ik heb gefeest, gelachen en gedronken. Ik heb gelezen, geschreven en mooie muziek geluisterd. Ik heb gedroomd. Ik kan er wel weer een tijdje tegen.

Proost

Ik zit met Zus aan de bar van de Waag. We hebben net op het nippertje van de middag vier prachtige kledingstukken gekocht (allemaal voor 50% van de oorspronkelijke prijs!), die Zus tot de mooie, elegante vrouw omtoverden die ze natuurlijk altijd al –op een bedekte manier- was geweest. We heffen het glas: zij een witbier met schijfje citroen, ik een Pouilly Fumé. We hebben het verdiend en we gaan ervan genieten!
"Als je ‘proost’ zegt, moet je elkaar aankijken," zegt Zus "anders heb je zeven jaar lang slechte seks."
Dit is volkomen nieuw voor mij, maar aangezien ik niet eens meer weet hoe lang het geleden is, lijkt het me een goed idee om deze regel op te volgen. Dus probeer ik haar blik te vangen. Tevergeefs: ze draait steeds haar hoofd weg.
"Wat doe je nou?" vraag ik.
"Beter zeven jaar slechte seks, dan helemaal geen seks, toch?!!!"
Haar ogen glimmen van de pret en ze neemt een paar flinke teugen van haar bier.
Tja, zo kun je er ook tegenaan kijken...

the Queen

Ingrid en ik hadden ons eerste uitje in het nieuwe jaar goed uitgedacht. Om half zes beginnen met een wijntje in de Balie, dan wat eten bij Wagamama en vervolgens naar de vroege voorstelling van "the Queen" met in de hoofdrol de door ons zozeer bewonderde Helen Mirren. Daarna zouden we weer terug gaan naar het punt van vertrek voor nog wat drank en een nabeschouwing. Ofzoiets.
Zo gezegd gedaan. Althans… dat van die wijn klopte nog, maar eten vóór de film leek om half zeven al niet meer zo’n goed idee, dus namen we er nog maar eentje en uiteindelijk kwamen we in de bioscoopzaal aan toen het licht al uit was en verschillende mensen voor ons op moesten staan.
"Sorry, sorry, neem me niet kwalijk." fluisterde ik terwijl ik voor onbekende lijven langsschoof.
"Is niet erg hoor, het is nog niet begonnen."
Prettige vriendelijkheid alom.
Maar toen we eenmaal zaten, rook het zo raar.
Wat was dat voor een lucht?
Waar kende ik die ook alweer van?
Ik keek in het donker om me heen en zag het licht van het filmdoek weerkaatst op talloze grijze kapsels. We waren omringd door oude mensen en díe veroorzaakten de vreemde geursensatie: doorgekookte groente, draadjesvlees, kalknagels en doorligplekken.
Of het daar nou door kwam, òf door het slappe verhaal van de film òf door een combinatie van beide… in ieder geval hoorde ik op een gegeven moment een zacht snurkje naast me: Ingrid was maar even een uiltje gaan knappen. Ze schrok wakker toen de lichten aangingen voor de pauze en alle bejaarden de zaal uit schuifelden.
"Saai, hè?" grinnikte ik. Ze gaapte.
"Vind je het hier ook zo vreemd ruiken, naar oude mensen?"
"Ja, nu je het zegt: net Miep, mijn schoonmoeder."
Weer helemaal wakker door deze ontdekking ging ze rechtop zitten, graaide in haar tas en toverde een vierkant tupperware bakje met fel-oranje deksel tevoorschijn.
"Miep gaat trouwens hard achteruit. Ze denkt dat ze de zomer niet haalt. Bonbon?"
Niet begrijpend keek ik haar aan en toen trok ze het bakje open: tot de nok gevuld met prachtige chocoladecreaties. Ongelofelijk, maar ja… Ingrid is niet voor niets een heel goede vriendin van mij!
Ik pakte één van de grootste, stopte hem in mijn mond en zei genietend: "Hoe oud is ze eigenlijk?"
"Tachtig." smakte Ingrid. "Hier, neem er nog één. Deze is volgens mij met tijm. "
Ik merkte dat ik honger had.
"Goh, ze zijn heerlijk… En wat mankeert haar dan?"
"Nou, ze tennist in plaats van drie keer nog maar één keer in de week."
"En verder niks?"
"Nee, maar zij denkt nu dat het einde nabij is."
"Jezus, ik sport nooit. En ik rook en ik drink en ik slaap te weinig en ik werk te hard. Moet ik me dan ook zorgen gaan maken?"
"Neem nog maar een bonbon, snoet." zei Ingrid en hield me dat prozaïsche doosje onder de neus. En ineens zag ik ons daar zo zitten, als van een afstandje: twee vrouwen in een lege bioscoopzaal, in van dat lelijk-schelle licht, bonbons schrokkend uit een hardplastic bakje, pratend over leven en dood en gezondheid. En ik hield het niet meer van het lachen. Kreeg kramp in mijn kaken, pijn in mijn buik, de tranen liepen me over de wangen. Slechts hortend en stotend kon ik Ingrid de situatie uitleggen en uiteindelijk lagen we allebei dubbel. Dat was nog eens een goed begin van het nieuwe jaar.
En die film… tja, Helen Mirren doet het inderdaad heel goed, maar op den duur wordt het vervelend om de hele tijd te denken "goh, wat doet ze dat knap." Dan is er toch iets mis met het scenario, hebben Ingrid en ik besloten. Bovendien werd Prins Philip neergezet door de acteur die in "Babe" de boer speelt (foute casting dus) en de rest van de hoofden waren ook al niet echt fijn om naar te kijken. Laat ik het zo zeggen: we hadden er meer van verwacht. Jammer dan. Wij hebben een geweldige avond gehad. Zijn nog lekker gaan eten en toen nadweilen in de Balie. Wordt vervolgd, zeker weten.

Op de fiets

Fietsend op de Weteringschans, om een uur of half vijf, schemerdonker, neuriënd, verliefd op de stad, kabbelend tempo.
Rasperige, rochelende, rokerige stem achter me:
“Zal ik je eens lekker in je kont neuken?”, gevolgd door een bijzonder onaangename, luide lach.
“Niet achterom kijken,” dacht ik, nadat ik even was verschoten van de schrik, “niets laten merken, rustig doortrappen… je bent een buitenlandse toeriste die geen Nederlands verstaat.”
Later: “Opschepper!”
Nog later: “Hoeveel moet dat kosten?”
Nog weer later: “Kun je dat echt? Da’s wel heel bijzonder. Waar heb je dat geleerd? Ik heb het al zó vaak geprobeerd, er is me al vaak van alles beloofd op dit vlak, maar geen man heeft het tot op heden waar kunnen maken. Kunnen we een keer afspreken?”
Tja… hoe zou zo’n man reageren?
I’ll never know.
Ben te bescheten om zo’n geintje te maken. Het te bedenken is ook veel leuker. Want toen ik me even later omdraaide om eens te kijken wat voor een wezen er nou eigenlijk achter me reed (hij had het inmiddels nog een keer geroepen naar een paar meisjes die op de stoep liepen) zag ik een vierkante sukkel, grof gebouwd: totaal onaantrekkelijk. Die had er de humor ècht niet van ingezien. En dan had ik daar gestaan als 47-jarige vrouw met een grijze uitgroei van zo langzamerhand 3½ cm… op de Weteringschans… in de motregen… in het halfdonker… op de 4e dag van het Nieuwe Jaar. Was me wel een verhaal geweest.

Moeder

Uit de nrc next van vandaag:
Een Spaanse vrouw van 67 jaar is moeder geworden van een gezonde tweeling. Voor zover bekend is zij de oudste vrouw die ooit moeder is geworden; recordhoudster was een Roemeense die in 2005 moeder werd toen ze 66 was. De Spaanse, die nog geen kindren had, had een hormoon- en IVF-behandeling ondergaan.
Het zal die vrouw toch wel om de verbetering van dat record gegaan zijn? Ja.... dat moèt het zijn: anders ga je immers op je 67-ste geen kinderen meer op de wereld zetten.

Fillumpje

Het allereerste mag wel bijzonder zijn, vind ik!

Komt-ie dan.

Een multi-inzetbare voor in huis: de keuken, de bank en het bed. En nog ééntje voor op reis, een mooie om naar te kijken, een vrolijke om mee te lachen, een intelligente om mee te praten, een handige voor de klusjes, een rijke voor het geld, een zachte sterke om tegen te leunen, een gevoelige om mee te huilen, een muzikale voor dans en concert, een stipte voor de tijd en allemaal lief en op afroep: moet kunnen!

Jaarwisseling

Ergens halverwege mijn derde Desperado (toen ik nog even in de avondwinkel was gisteravond had ik daar ineens veel meer zin in dan champagne of prosecco) realiseerde ik me dat het Nieuwe Jaar begonnen was. Dochter was even daarvoor met Vriend naar de stad vertrokken, Zoon had me vanuit zijn vaders huis gebeld, ik had wat sms'jes ontvangen en verzonden, het vuurwerk was buiten in alle hevigheid losgebarsten en nòg had "het" me niet te pakken. Ik had er ook eigenlijk helemaal geen zin in, waarschijnlijk doordat ik de Kerstdagen nog steeds niet echt te boven ben en ook nog eens ongesteld was geworden.
Ik genoot met volle teugen van Lily Allen's Smile dat ze live, zuiver, ontroerend boos èn verdrietig tegelijkertijd zong in het programma van Jools Holland op de BBC (zoveel beter dan die domme muzak op de andere zenders!!). En toen lichtte de display van mijn telefoontje op met "Ingrid belt". Even de twijfel: zal ik haar binnenlaten in mijn zorgvuldig gecreëerde bubble of gewoon net doen of ik er niet ben? Waar niet ben? Dat kan toch niet met een mobieltje...
Lieve Ingrid met haar mooie stem vroeg of ze me een geestelijk vruchtbaar jaar met veel liefde, geen problemen en een fijne man mocht wensen.
"Dat mag, en dankjewel, maar wat zal ik jou eigenlijk toewensen?"
Wist ze niet, want als ze in 2007 zelfs maar de helft van al het goede van 2006 zou ontvangen, was het al meer dan in orde, zei ze.
Het gesprekje duurde misschien vijf minuten. Vlak daarna ben ik gaan douchen met een fantastisch stuk lavendelzeep en heb alle shit van het afgelopen jaar van me afgeschrobd. Welriekend en tevreden schoof ik tussen de lakens.
Oud & Nieuw was dit keer niet zozeer het gefeest met drank, vuurwerk en al dan niet verplichte gezelligheid. Het was het afsluiten van wat is geweest en durven wensen hoe het anders mag en kan en zal. Zonder meteen te bedenken of het wel te realiseren valt.
Dus nu ben ik in alle vrolijkheid bezig met het maken van een lijstje. Niet met voornemens, maar met wensen.