De Zilk

Dochter had het fabuleuze idee om naar het strand te gaan. In ieder geval wilde ze graag ergens in de zon liggen. Ik ben meer van de schaduw en al helemaal niet van de files richting kust. Dus kwamen we na een kleurige tocht langs bloeiende bollenvelden aan in de duinen bij de Zilk. Het leek wel een schilderij van Bob Ross met al die schakeringen groen, opgebouwd in vele lagen, met verschillende kwasten. Alle bomen bij De Zilk hebben "a little friend".Daar liepen we dan met ons dekentje, de picknickmand en wat oppervlakkige lectuur. (De FHM lees je bepaald nièt voor de interviews!)We vonden een prachtig plekje onder een boom. Dochter kon in de zon en ik in de schaduw. We lazen en we praatten wat. Heel af en toe kwamen er wat stille wandelaars voorbij. We zagen roofvogels in de lucht hangen en een enkel zweefvliegtuig. Een eekhoorntje huppelde over het warme duingras en verdween weer. Als ik op mijn rug lag, was dit mijn uitzicht.(Die opmerkelijke kringen in de lucht zijn me niet opgevallen toen ik deze foto maakte: vreemd effect.)
Het was een heerlijke, rustige, ozo knusse middag.